ฮาคุโตะ บุตรแห่งอาร์ค

หลังจากผมอ่านนิทานประจำเมือง ของ อาณาจักร อาดาร์ส ผมก็อยากไปดูความอลังการของมันซะหน่อย ฮะ ฮา

คราวนี้ ผมไปพร้อมกับพี่มิริน และคิมิสุเกะ เจ้าเก่า*-* เพื่อติดต่อทำการค้าขายกับอาณาจักร อาดาร์ส
ผมยังไม่ลืมว่า ผมมีสัญญาที่จะต้อง ตัดถนนอีกสายไปยัง อาณาจักร ราโด ด้วย
แต่ผมยังกริ่งเกรงที่ว่า สองอาณาจักรนี้ เป็นศัตรูกัน อาจทำให้ ความสัมพันธ์ ระหว่างประเทศแย่ลง ก็เป็นได้ เพราะ อาณาจักร ราโด สู้รบกับ อาณาจักร อาดาร์สมาหลายร้อยปีแล้ว
" น้อง ฮาคุโตะ ไปกันได้แล้ว "
ผมขี่ม้า วิ่งเหยาะๆ ออกไป โดยฝาก ริโอล่า เล่นกับมีพีนะ และคอยให้อาหารมันด้วยนะ หลังจากการโคลนนิ่ง ผมก็มีหมีพีนะ 5ตัว ที่ใช้ ทำฟาร์ม หญ้า ฮิเตะ ฮิเตะ
" คราวนี้จะได้ ผจญภัยแบบไหนกัน นะ " คิมิสุเกะ พูดอย่าง กระเหี้ยน กระหือรือ
" อยากผจญภัยก็ดีแล้ว " พี่มิริน ว่า หลังจากพี่มิริน ร่ำลา พี่คาโอริมา สีหน้า พี่มิริน ไม่ร่าเริงเลย ผมคิดเช่นนั้น
ระหว่างทาง ผมได้ข่าวว่าองค์หญิง จีร่า แห่งอาณาจักร อาดาร์ส ป่วยด้วยโรคประหลาด สลบหลับไหลมาได้ หลายเดือนแล้ว แถมเสียงหัวใจก็ยังเต้นช้าลงเรื่อยๆ เป็นที่น่าเป็นห่วง ของ เลาห์คอน ยูมะ ( เลาห์คอน เป็นตำแหน่งราชาของอาณาจักร อาดาร์ส) ทำให้พระองค์ ไม่ออกว่าราชการเลย
10 วันต่อมา......
ในที่สุดเราก็มาถึง อาณาจักรอาดาร์สได้เสียที เพราะไม่มีถนนเนี่ยล่ะ เลยเสียเวลาเยอะ
เมืองอาดาร์ส เมืองหลวงของอาณาจักร อาดาร์ส ที่เก่าแก่ เป็นศูนย์ กลางของวัฒนธรรม การศึกษา และการค้า แถมยังมีกำแพงเมืองสูงใหญ่อีก
" โห กำแพงเมืองใหญ่จังเลยนะ " คิมิสุเกะ กล่าว
เมื่อ คณะทูต ของเราไปถึง เลาห์คอน ยูมะก็ออกมาพบ พวกเราด้วยตัวเอง ด้วยได้ยิน ชื่อเสียงของ พี่มิริน ว่าเป็น หมอ อันดับหนึ่ง ของประเทศ อาณาจักร โปปุรอน อาจช่วยองค์หญิงน้อยของพระองค์ก็ได้
พี่มิรินทำการตรวจร่างกายของ องค์หญิง จีร่า อย่างละเอียด พบว่าเธอ ถูกพิษที่หาได้ยาก ไร้สีไร้กลิ่น ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนวางยาพิษองค์หญิง และวางยาพิษทำไมก็ตาม ซึ่งพี่มิริน รู้ว่า มียาสมุนไพรตัวหนึ่ง สามารถแก้พิษได้ แต่มันขึ้นอยู่ที่แม่น้ำ จิล แม่น้ำที่มีอสูรพิทักษ์อยู่
พี่มิริน จึงได้ขอตัวจาก เลาห์คอน ยูมะ เพื่อมาปรึกษาหารือกับผม และคิมิสุเกะ
แม่น้ำจิล แม่น้ำที่เต็มไปด้วย เพชรพลอย นานาชนิด และมีอสูรผู้พิทักษ์ นามว่า อรดี เฝ้าพิทักษ์อยู่ หากใครไปด้วยความโลภ ถึงแม้เก็บเพชรพลอยที่นั่นเพียงเล็กน้อย ก็จะถูก อสูรพิทักษ์ อรดี จับไปกิน
ผมและคิมิสุเกะ ตัดสินใจที่จะเดินทางสู่แม่น้ำจิล โดยให้พี่มิรินรออยู่ที่นี่ พี่มิริน อธิบายถึง พืชสมุนไพรที่ใช้ในการรักษาอาการของ องค์หญิงจีร่า มันเป็นพืชชื่อว่า เซเรส ดอกสีขาวทั้งต้น มีใบ 7แฉก มีรสขมอมหวาน เมื่อชิม พี่มีรินสเก็ตภาพให้ ผม เพื่อที่ผมจะได้ไม่จำผิด
ผมและคิมิสุเกะ ได้ออกเดินทางในคืนนั้น เพื่อ เดินทางมุ่งหน้าสู่แม่น้ำจิล 
หลายวันผ่านไป......
ผมและคิมิสุเกะ เดินทางเข้าสู่ป่า ที่มีต้นไม้ขึ้นอยู่อย่างรกทึบ ต้นไม้ใหญ่มากขนาด 20 คนโอบ และมีเถาวัลย์ พันเกี่ยว กวัดไปมา ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้าน บดบังแสงสว่าง
เบิร์นนิ่งแบร์ ตัวใหญ่ขนาด3เมตร เดินอุ้ยอ้ายเข้ามา มันเป็นเจ้าป่าแห่งนี้ ดูเหมือนมันจะจ้อง ผม และคิมิสุเกะเขม็ง
" ฉันว่าดูท่าไม่ค่อยดีแล้วนะ คิมิสุเกะ " ผมหยิบไม้ขึ้นมาเหวี่ยงไล่ เบิร์นนิ่งแบร์ แต่มันก็ยังเดินหน้าเข้ามาเรื่อยๆ อย่างไม่กลัวเกรง
" วิ่ง เถอะ ฮาคุโตะ วิ่ง..... " คิมิสุเกะ กับ ผม วิ่งหนีเบิร์นนิ่งแบร์ แบบสี่ตีน โกย พวกเราหนีมัน จนเสื้อผ้าขาดวิ่น หน้าตามอมแมม มีเหงื่อไหล ชโลมกาย ได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรง
" หนี พ้น หรือ ยัง คิมิสุเกะ แฮก แฮ่ก.... "
แฮ่ก แฮ่ก
" ฉันว่าพ้นแล้วนะ " คิมิสุเกะ หยิบน้ำในถุงขึ้นมาดื่ม อึกใหญ่โดยไม่แบ่งผม
" เฮ้ย คิมิสุเกะ ขอฉันดื่มมั่ง " 
" เป็นเรื่อง ดิ ฮาคุโตะ " คิมิสุเกะ ส่งถุงน้ำให้ผม ในขณะที่ผมไม่เข้าใจคำถามของเขา
อึก อึก อึก
ผมกินน้ำเข้าไป หลายอึก และเดินทางต่อ โดยใช้พระอาทิตย์ เป็นเข็มทิศ
เราหลงทางอยู่ในป่านี้ เป็นเวลาหลายวัน ในที่สุดเราก็โผล่พ้นป่าออกมาสักที
ซ่า ซ่า ซ่า
เสียงแม่น้ำไหลเย็นเห็นตัวปลา สีของแม่น้ำใสบริสุทธิ์เป็นอย่างมาก
" ว้าว ดูนี่สิ ฮาคุโตะ แม่น้ำ แม่น้ำ ที่เต็มไปด้วยเพชร พลอย " คิมิสุเกะ วิ่งออกไป ด้วยสายตาเป็นประกาย
พวกเราเห็นกองสมบัติมาเยอะแล้ว แต่ไม่เคยเห็นกองเพชรพลอยเยอะขนาดนี้ มันกองสูงท่วมหัว เลยทีเดียว ถึงว่ามีข่าวว่า มีนักผจญภัยหลายคนยอมเสี่ยงตายมาที่นี่ เพื่อเก็บเพชรพลอยเหล่านี้ และไม่เคยได้กลับออกไปอีกเลย
ผมห้ามคิมิสุเกะ หยิบเพชรพลอยเหล่านี้ไปแม้แต่ก้อนเดียว เพราะหากถูกความโลภบังตาละก็ พวกเราคงตายเพราะ อสูรพิทักษ์ แม่น้ำจิล ผู้มีนามว่า อรดี แห่งแม่น้ำจิล