ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 145 กระสุนลม

   หลังจากเงียบอยู่นานชายชราครีเทลพลันเอ่ยขึ้น “ข้าคิดว่าเจ้าควรเริ่มต้นจากเวทมนตร์ระดับหนึ่งก่อน ด้วยพรสวรรค์ของเจ้าแล้วต่อให้ใช้เวลาหนึ่งเดือนก็ไม่มีทางใช้เวทมนตร์ระดับสองได้ดี”

   “เวทมนตร์ระดับหนึ่ง? ตกลง” สายฝนค้นหาเวทมนตร์ภายในความทรงจำ ในหัวเขามีเวทมนตร์ระดับหนึ่งมากมายปรากฏขึ้น เขาอ่านหนังสือเวทมนตร์ในห้องสมุดชายแก่มาแล้วหลายเล่ม ไม่แปลกที่สายฝนจะรู้จักเวทมนตร์ระดับหนึ่งมากกว่าสิบอย่าง ครุ่นคิดไม่นานนักสายฝนก็เลือกเวทมนตร์มาสองอย่าง

   พลังเวทมนตร์ภายในลูกแก้วถูกดึงออกมาใช้ พลังเวทไหลดั่งสายนํ้ามาหยุดอยู่ที่ปลายนิ้วชี้ ทำไมสายฝนไม่รวบรวมเวทมนตร์จากอากาศมาใว้ที่นิ้วเลย? มันมีเหตุผลของมันอยู่ พลังเวทภายในอากาศนั้นไม่เข้ากันกับร่างกายผู้ใช้ จำเป็นต้องดึงมันเข้าไปในลูกแก้วเพื่อทำให้มันเข้ากัน

   หากใช้พลังเวทที่ไม่เข้ากันกับร่างกายจะได้รับความเสียหายมหาศาล ในหนังสือเวทมนตร์เล่มหนึ่งได้กล่าวไว้ว่ามีนักเวทย์มากมายเสียชีวิตจากการใช้พลังเวทไม่เข้ากันกับร่างกาย แน่นอน พวกราชันย์จอมเวทย์ไม่ได้รับความเสียหายแม้จะดึงพลังเวทในอากาศมาใช้โดยตรง ทำไมเป็นเช่นนั้น? นั่นก็เพราะว่าเมื่อก้าวเข้าสู่ความแข็งแกร่งระดับราชันย์จอมเวทย์ ร่างกายจะได้รับการยกระดับให้เข้ากันกับพลังเวทในอากาศ กล่าวง่ายๆก็คือตอนกลายเป็นราชันย์จอมเวทย์ลูกแก้วไม่จำเป็นอีกต่อไป ไร้ค่าทันที

   กลับมาปัจจุบัน สายฝนหลับตาทั้งสองข้างลง สูดหายใจเข้าลึกๆก่อนลืมตาขึ้น นิ้วสายฝนตวัดกวัดแกว่งไปมากลางอากาศด้วยความเร็วสูง ไม่นานอักษรรูนหนึ่งตัวก็ถูกสร้างขึ้นสำเร็จ อักษรรูนแตกต่างจากที่สายฝนเห็นในกูเกิล ความยากและความซับซ้อนมันมากกว่าหลายสิบเท่า เห็นครั้งแรกสายฝนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าอักษรรูนที่มนุษย์บนดาวเคราะห์โลกรู้จักเป็นอักษรรูนปลอม

   ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ! นิ้วสายฝนยังคงไม่หยุด ชายหนุ่มมีสีหน้าจริงจัง แม้เวทมนตร์ที่เขากำลังใช้จะเป็นระดับหนึ่งแต่มันก็ยังยากสำหรับเขาอยู่ดี หากไม่ระมัดระวังให้ดีอาจเขียนผิดเอาได้ ถ้าเขียนผิดมันจะทำให้เขาเสียเวลาและเสียพลังเวทมากขึ้น สิบวินาทีต่อมาอักษรรูนตัวที่สองก็ถูกสร้างเสร็จ เวลานั้นสายฝนพลันรวบรวมพลังเวทมหาศาลภายในลูกแก้วส่งไปที่อักษรรูนเบื้องหน้า

   เมื่อได้รับพลังเวทอักษรรูนพลันเริ่มต้นทำงาน มันสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ปรากฏแก้วอันบอบบางรูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัสจากความว่างเปล่า นี่คือเวทมนตร์ระดับหนึ่งซึ่งมีชื่อว่า[โล่แก้ว] มันอยู่ในหนังสือเวทมนตร์ที่ถูกเขียนโดย รีวอ ซาอี เวิลด์นาด มันคือใคร? มันเป็นราชันย์จอมเวท 

   เวทมนตร์[โล่แก้ว]มีอยู่ด้วยกันหลายระดับ สายฝนเคยลองใช้เวทมนตร์[โล่แก้ว]ระดับสองแล้ว น่าเสียดาย เขาไม่อาจใช้มันได้ สายฝนมักเขียนอักษรรูนผิดตลอดเมื่อเขียนอักษรรูนเวทมนตร์นั้น แม้จะเปิดหนังสือดูขณะเขียนก็ยังผิด [โล่แก้ว]ระดับสองเป็นเวทมนตร์ที่ใช้ยากมาก สมแล้วที่ถูกสร้างโดยราชันย์จอมเวทย์ 

   ใช้[โล่แก้ว]ระดับสองไม่ได้งั้นลองใช้[โล่แก้ว]ระดับหนึ่งดู นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลทั้งหมดที่สายฝนตัดสินใจเลือกเวทมนตร์นี้มา รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเขาหลังเห็นว่าตนเองใช้เวทมนตร์สำเร็จ รอยยิ้มอยู่ไม่ได้นานนัก สามวินาทีถัดมารอยยิ้มพลันหายไป โล่แก้วตกสู่พื้น เกิดเสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดสิ่งใด โล่แก้วแตกเรียบร้อยแล้ว! 

   “เจ้าสามารถทำให้โล่แก้วลอยกลางอากาศได้แค่สามวินาที เฮ้ออ~ น่าเศร้าจริงๆ” ชายแก่ถอนหายใจ สายฝนรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก ใครจะคาดคิดว่าโล่แก้วลอยบนอากาศได้แค่สามวินาที? บัดซบจริงๆ 

   “งั้นฉันจะเริ่มใช้เวทมนตร์ต่อไป” สายฝนไล่ความไม่สบอารมณ์ออกไป เขากลับมาจริงจังเหมือนเดิม นิ้วตวัดสร้างอักษรรูนอีกรอบ อักษรรูนไม่ได้เขียนยากเท่ารอบก่อน ไม่เกินสองนาทีเวทมนตร์ก็ถูกเรียกใช้ เวลานั้นสายฝนทำมือเป็นรูปปืนและเล็งไปยังทิศทางหนึ่ง เพียงหนึ่งความคิด เสียง ปึง! ดังลั่น เก้าอี้เกิดความเสียหายเล็กน้อย 

   “เจ้าใช้เวทมนตร์กระสุนลมได้ดี ข้าไม่คาดคิดว่าเจ้าจะมีพรสวรรค์ธาตุลมมากกว่าธาตุอื่นๆ” ชายชราครีเทลกล่าวอย่างประหลาดใจ เวทมนตร์ที่สายฝนใช้เมื่อครู่ทำไมตัวมันจะไม่รู้จัก เวทมนตร์นั้นคือ[กระสุนลม]จากหนังสือโบราณเล่มหนึ่ง ชายแก่ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้เขียนหนังสือเล่มนั้น ไม่มีการกล่าวถึงชื่อผู้เขียนในหนังสือ 

   [กระสุนลม]ไม่ใช่เวทมนตร์ที่ดีหากเทียบกับเวทมนตร์ระดับหนึ่งอื่นๆ นอกจากจะมีความรุนแรงตํ่าแล้วยังกินพลังเวทจำนวนมาก อักษรรูนก็ไม่ใช่เขียนง่ายๆ มีเวทมนตร์อยู่หลายอย่างที่อักษรรูนเขียนง่ายกว่าแต่กลับทรงพลังและกินพลังเวทไม่มากขนาด[กระสุนลม] 

   ข้อดีของเวทมนตร์[กระสุนลม]คงมีเพียงสองข้อ ชายชราครีเทลไม่อาจหาข้อดีได้เกินสองข้อ ข้อดีแรกคือศัตรูยากจะมองเห็นกระสุนลม ข้อนี้เหมือนจะโกงทว่ามันไม่ได้โกงแม้แต่น้อย กลับกันมันค่อนข้างกาก กระสุนลมไม่สามารถเปลี่ยนทิศทางการโจมตีได้หลังยิงออกไปแล้ว และก็ไม่สามารถกระดอนได้อีกด้วย เพียงแค่มองมือผู้ใช้เวทมนตร์[กระสุนลม]ก็รู้ทันทีเลยว่าจะโจมตีไปทิศทางไหน คาดเดาง่ายมาก หากความเร็วไม่ตํ่าเกินไปก็น่าจะหลบพ้น 

   ข้อดีที่สอง เวทมนตร์[กระสุนลม]มีความเร็วการโจมตีอันแสนรวดเร็ว แต่ก็เหมือนกับข้อดีแรก เวทมนตร์ธาตุลมอื่นๆก็มีความเร็วการโจมตีไม่แพ้[กระสุนลม] แถมอักษรรูนก็เขียนง่ายและเร็ว ใช้เวลาหนึ่งส่วนสี่ของเวลาที่ใช้เขียนอักษรรูนเวทมนตร์[กระสุนลม]เท่านั้น 

   ชายชราครีเทลจัดให้เวทมนตร์[กระสุนลม]อยู่ในเวทมนตร์ระดับตํ่า หากคิดจะใช้เวทมนตร์นี้ไปใช้เวทมนตร์ธาตุลมอย่างอื่นดีกว่าหลายเท่า ไม่ควรเสียเวลาชีวิตไปกับการฝึกใช้[กระสุนลม] ถึงจะเป็นเวทมนตร์โบราณแล้วอย่างไร? ความแข็งแกร่งตํ่าขนาดนี้ไม่ควรค่าให้เสียเวลาฝึก 

   สายฝนตกอยู่ในความงุนงงหลายวินาที ต่อมาเขาก็ส่ายหัว กล่าวขึ้นว่า “ฉันรู้พรสวรรค์ตัวเองดี ฉันไม่ได้มีพรสวรรค์ธาตุลมดีขนาดนั้น” เมื่อครู่เขาเองก็ประหลาดใจเช่นกัน ตามที่ผู้ดูแล001บอกมาพรสวรรค์ธาตุลมของเขาแม้จะสูงกว่าธาตุอื่นทว่ามันก็ไม่ได้สูงเกินไป ผู้ดูแล001โกหก? เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้ อีกฝ่ายโกหกเขาแล้วได้อะไร 

   ‘การปรับแต่งร่างกายก็ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ พรสวรรค์ธาตุลมฉันเพิ่มมากขึ้นจริง แต่เมื่อฉันใช้เวทมนตร์ธาตุลมอื่นมันกลับไม่ได้แข็งแกร่งเท่าตอนฉันใช้เวทมนตร์นี้ บางทีอาจไม่ได้เป็นเพราะพรสวรรค์ของฉัน น่าจะเป็นเพราะเวทมนตร์กระสุนลมนี่มากกว่า’ สายฝนคาดเดา

   “ถ้าเจ้ากล่าวเช่นนั้นงั้นก็แสดงว่าเจ้ามีความเข้ากันได้กับเวทมนตร์กระสุนลม” ชายแก่คิดก่อนกล่าวขึ้น

   “ความเข้ากันได้?” สายฝนกล่าวเบาๆ ดูเหมือนว่าเวทมนตร์[กระสุนลม]จะเหมาะกับเขา

   ชายชราครีเทลมีสีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย “ไม่ใช่แค่เข้ากันได้ธรรมดา ความเข้ากันได้ระหว่างเจ้ากับมันสูงมาก ข้าเชื่อว่าหากฝึกฝนเวทมนตร์นี้สักหนึ่งปี เจ้าน่าจะใช้เวทมนตร์กระสุนลมได้อย่างชำนาญ” กล่าวจบสีหน้าจริงจังก็หายไป มันเอ่ยต่อว่า “เหมาะกันจริงๆนั่นแหละ เจ้ามีพรสวรรค์ตํ่า ส่วนมันเป็นเวทมนตร์ระดับตํ่า ฮ่าฮ่าฮ่าๆ”

   สายฝนขมวดคิ้วทันที “คุณต้องการทำให้ฉันโกรธ?”