รวมเรื่องสั้น เรื่องเสียวแนวจีนโบราณ

        ต้าหย่งมองร่องภรรยาน้ำลายสอสายตาหื่นกระหายจ้องร่องสวาทเยิ้มและน้ำเสียวที่เปื้อนไปทั่วต้นขาด้านในภรรยาพลางกลืนน้ำลายเหนียวอึกใหญ่ความตั้งใจที่จะรีบมาเก็บของแล้วรีบไปเห็นทีคงไม่ได้อย่างนั้นแล้ว

        “นี่เจ้า อึก..อาซิ่ว นี่เจ้า”

        ต้าหย่งก้าวเข้ามาในห้องเชื้องช้าไม่ละสายตาที่มองร่องภรรยาลำคอของเขาขยับขึ้นลงเป็นจังหวะตามการกลืนน้ำลายจนเข้าไปใกล้ร่างภรรยาที่จนตอนนี้นางก็ยังไม่ยอมหยุดมือไล้ร่องสวาท

        “อูยยยยท่านพี่...ท่านยังไม่บอกอืมมข้าเลยว่ากลับมาทำไม?” ฮุ่ยซิ่วยกยิ้มบางอย่างสมใจเมื่อเห็นท่าทางละเมอนั่นของสามียิ่งนางอ้าขาแหวกร่องก้าวสายตาที่เขามองมาก็ราวมีเปลวไฟลุกโชนเต็มไปด้วยความกระหาย

        “ข้า ข้าต้องออกไปต่างเมืองอึก มาเก็บของนะ”เขาตอบน้ำเสียงขาดห้วงเล็กน้อยก้าวขาเข้าไปใกล้ร่างของภรรยาไม่ยอมละสายตาจากร่องสวาทเยิ้มนั้นไม่เป็นไหนก่อนจะคว้าท่อนขาเล็กเรียวนั้นแหกอ้ากว้างคุกเข่าทับน้ำเสียวที่เปื้อนเต็มพื้นไม่สนใจว่าจะสกปรกหรือไม่ ก่อนจะซุกหน้าตวัดลิ้นเลียร่องสวาทนั่นของนาง

        “อื้ออ อูยยย ท่านพี่ ซี้ดดท่านพี่เสียวร่องดีเหลือเกิน อร่า..” ดวงหน้าเคลิบเคลิ้มแหงนสูง นางแอ่นอกยกสะโพกร่อนเบาๆ ตอบรับลิ้นของเขาที่ซอนไปทั่วกลีบแคมของนาง

        แพร่บ จ๊วบบอึก อึก

        “ซี้ดดท่านพี่ แค่เห็นคราบน้ำเสียวของท่าน ร่องข้ามันอื้ออ ซี้ดด อ่ะอิ๊อื้อก็ ก็ถวิลหาท่อนเอ็นนั่นแล้ว” นางเอ่ยเสียงกระเส่ามือทั้งสองข้างลนลานถอดเสื้อผ้าบนร่างอย่างรวดเร็ว

        “ซี้ดด ท่านพี่ อิ๊ท่านมาเก็บของ อื้ออไม่ใช่หรือ?”

        “ยังมีเวลา แพร่บบบ อย่างน้อยตอกเอ็นใส่เจ้าอย่างห่วงเลยภรรยารักของข้า จ๊วบ แพร่บบบ!!”

        “ท่านพี่ เช่นนั้นท่าน ซี้ดด ก็รีบแหย่เอ็นเข้ามาเถิดอื้อ”

        สิ้นเสียงเชิญชายของนางเขาก็รีบลุกขึ้นถอดชุดขุนนางสีน้ำตาลเข้มแล้ววางบนเก้าอี้อย่างระวังก่อนจะดึงปมกางเกงอย่างรวดเร็วควักลำยาวสาวแรงจ่อปากทางเปียกแล้วดันมันเข้าไปในรูสีสดของภรรยาอย่างที่นางร้องขอสายตาทั้งสองมองกันนิ่งก่อนจะละมองเครื่องเพศที่เสียบเข้า เสียบออกเป็นจังหวะร่างอวบอัดสั่นโยกพร้อมกับเสียงเตียงชนผนังเป็นจังหวะใบหน้าเหยเกเสียวซ่านของทั้งสองฉายชัดออกมาเช่นเดียวกับเสียงครางดังกังวานไปทั้งห้องอย่างไม่คิดกังวลว่าจะมีคนได้ยิน

        “อูยยย ท่านพี่ข้าเสียว อื้ออแรงตอกแรงเจ้าค่ะ ข้าอื้ออข้าจะอื้ออ”

        ตรับ ตรับ

        ต้าหย่งรั้งท่อนขาเรียวเข้าหาตัวจนสะโพกนางลอยสูงแต่ถึงเขาจะทำในท่าพิสดารหรือทรมานนางมากกว่านี้ฮุ่ยซิ่วก็ไม่มีทางปฏิเสธกลับกันนางกลับยิ่งชอบให้เขาทำท่าทางมากมายเพราะมันทั้งตื่นเต้นและซ่านเสียวอย่างมากฮุ่ยซิ่วบิดเร่าไปทั้งกายมือทั้งสองขย้ำเต้านมยานมองใบหน้าซึมเหงื่อของสามีด้วยไฟเสน่หาเวลานี้ทั่วหน้าขาของนางเยิ้มได้น้ำเสียวมากมายและน้ำกามของสามีที่ล้นรูออกมา

        ต้าหย่งตอกเน้นท่อนเอ็นเข้าไปในรูแคมคับแน่นของภรรยาอย่างแรงเขาเม้มปากแน่นสูดลมหายใจเข้าปอดหอบใหญ่แล้วพ่นออกมาเมื่อเสียวสุดจนแทบกลั้นเอาไว้ไม่ไหวเขากระชากท่อนขาของนางแรงแล้วเด้งสะโพกตอกลำเข้าไปพร้อมปล่อยน้ำเชื้อมากมายเข้าไปในรูสวาทเต็มไปด้วยน้ำเสียวมากมายจนน้ำขาวขุ่นออกมาจากร่องเล็กตอนที่เขาดึงลำยาวออกมาจากรูสวาทสีสดนั่นของนาง

        “ซี้ดด อื้ออ อาซิ่วข้า..อื้ออ ข้าต้องไปแล้วแฮกแฮก”ต้าหย่งรูดเอ็นยาวเอาผ้าเช็ดคราบน้ำที่เปื้อนก่อนจะสวมชุดที่ถอดเมื่อครู่ทั้งที่กายเปียกเหงื่อก่อนจะโกยของเข้าห่อผ้าแล้ววิ่งออกไปเมื่อใกล้เวลานัดเต็มที

        ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาฮุ่ยซิ่วคิดถึงสามีแทบขาดใจแท่งไม้ที่คิดว่าจะสามารถทดแทนท่อนลำเขาได้เมื่อถึงเวลานางก็อดจะถวิลหาทางเนื้ออุ่นตอกลึกถึงจุดกระสันไม่ได้

        ในเวลาเช้าของทุกวันนางมักจะออกไปยืนมองไปทางปากชอบเพื่อมองอย่างมีความหวังเฝ้ารอสามีกลับมาอย่างจดจ่อ แต่เวลาผ่านไปวันแล้ว วันเล่าเขาก็ยังไม่กลับและเหมือนว่าครั้งนี้จะยาวนานกว่าปกติ นางจึงทำได้เพียงมายืนรอที่หน้าจวนแล้วกลับเข้าไปในเวลาสายเป็นอย่างนี้ทุกว่าจนคนแถวนั้นเห็นเป็นภาพชินตา

        ท่าทางบรรยากาศเงียบสงัดในเวลากลางดึกร่างอวบอัดสวมผ้าเนื้อบางโปร่งนอนกระสับกระส่ายไปมาดวงหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อซึมเต็มกรอบหน้าหัวคิ้วขมวดแน่นราวกำลังเผชิญเรื่องหนักหนาจนแสดงออกมาทางใบหน้าแม้ยามหลับใหล

        เฮือก!!

        กายอวบอัดเด้งลุกขึ้นนั่งหอบตัวโยนรอบกรอบหน้าและแผ่นหลังของนางเต็มไปด้วยเหงื่อที่ผุดออก นางยกมือข้างหนึ่งลูบอกผ่อนลมหายใจออกมาก่อนจะปาดน้ำตาที่ไหลซึมออกมาที่หางตาพลางนึกถึงความฝันน่าหวาดกลัวเมื่อครู่

        “ท่านพี่ ท่านไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม”

        ฮุ่ยซิ่วหันมองทางที่นางว่างข้างกายตำแหน่งประจำของสามีก่อนจะรีบลุกลงจากเตียงแต่งตัวออกไปนอกจวนทั้งที่ตอนนี้พึ่งจะยามจื่ออีกนานกว่าฟ้าจะสาง ฮุ่ยซิ่วเดินวนอยู่ตรงหน้าประตูจวนด้วยท่าทางร้อนรนสายตาเต็มไปด้วยความกังวลและใจที่ร้อนรุ่มราวมีไฟเฝามองออกไปทางเข้าตรอกบ้านอยู่ตลอดในหัวมีแต่ภาพสามีร่างกายโทรมไปด้วยเลือดจ้องนางอยู่ในที่ห่างไกล

        ฮุ่ยซิ่วเดินย่ำอยู่กับที่แทบไม่ขยับไปไหนไกลดวงตาของนางจ้องตรอกเงียบสงัดร้างผู้คน ท้องฟ้าเปลี่ยนสีจากดำมืด ค่อยๆสว่างสดใสผิดกับใจนางที่ราวกับมีเมฆดำก้อนใหญ่ลอยอยู่ภายในไม่อาจเอาออกฮุ่ยซิ่วเดินวนอยู่ที่หน้าประตูจนเวลาล่วงเลยมาครึ่งวัน พระอาทิตย์ลอยเด่นบนหัวไม่ทำให้นางรู้สึกร้อนเลยสักนิดนัยน์ตาไหวสั่นมองตรอกด้านหน้าด้วยความรู้สึกกลัวจับใจสองมือบีบแน่นจนขาวซีดไร้เลือดปลายนิ้วชี้ทั้งสองนางมีเลือดซึมเพื่อแกะ สะกิดรู้ตัวอีกทีปลายนิ้วนางก็มีแผลเลือดซึมออกมาแต่เวลานี้นางก็ไม่สนใจอะไรแล้วเพราะในใจมีเพียงคิดถึงสามีที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

        เวลาผ่านไปจนเย็นเกือบพลบค่ำดวงตาแดงก่ำละมองมือตัวเองก่อนจะตัดใจสูดลมหายใจเข้าปอดหมุนตัวเตรียมกลับเข้าจวนแต่ในตอนนั้นมีเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาใกล้จนนางต้องหันไปมองชายร่างเล็กผอมที่วิ่งหน้าตาตื่นมาทางนางชุดที่เขาสวมเหมือนชุดขุนนางของสามีนางไม่มีผิด ทำให้ความหวังที่สามีจะกลับมามีหวังอยู่บบ้างนางรีบก้าวออกมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้นสีหน้ากระจ่างขึ้นมาจากเดิมหลายส่วนก้าวออกไปตอบรับคนผู้นั้นทั้งที่ไม่รู้จัก

        “ท่าน…”แม้จะโค้งคำนับชายร่างเล็กอายุดูมากกว่าด้วยท่าทางนอบน้อมแต่ใบหน้าและสายตาของฮุ่ยซิ่วกลับชะเง้อมองไปทางด้านหลังเขาผู้นั้นเพื่อมองหาสามีอย่างมีความหวัง

        “ข้าจื่อเต้า สหายของนายทะเบียนเหลียนขอรับ”

        “อ๋อ เจ้าค่ะ ท่านพี่กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”ฉินฮุ่ยซิ่วแย้มยิ้มกว้างมองใบหน้าชายผู้นั้นด้วยสีหน้าดีใจโดยไม่สังเกตท่าทางกระอักกระอ่วนของเขาเลยนักนั้น

        จื่อเต้ามองท่าทางและสีหน้าตื่นเต้นของภรรยาสหายก็ยิ่งทวีความรู้สึกหนักอกไม่รู้ว่าจะกล่าวเช่นไรออกไป มือทั้งสองของเขาเย็นเยียบในหัวมีถ้อยคำมากมายแต่ไม่สามารถจะเอ่ยปากออกไปได้ กลายเป็นเขาไม่กล้าอ้าปากพูดส่วนนางก็มองมาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวังและเฝ้ารอ

        “ว่าอย่างไรเจ้าค่ะ ท่านพี่กลับมาแล้วใช่หรือไม่?”

        “อื้ออ กลับมาแล้ว” จื่อเต้าเอ่ยเสียงสั่นใบหน้าเขาก้มต่ำ ไม่กล้าสู้หน้าสตรีตรงหน้าที่ยังคงชะเง้อมองผ่านไปทางด้านหลังเขาไม่หยุด

        “หรือ? เช่นนั้นข้าข้าไปเตรียมอาหารให้เขาก่อน”

        “ฮูหยิน” จื่อเต้าคว้ามือของภรรยาสหายเอาไว้เขามองตามสายตาของนางก่อนจะปล่อยมือนางเป็นอิสระเมื่อเห็นสายตานางจ้องมือเขาอย่างสงสัย

        “ว่าอย่างไรเจ้าค่ะ?”

        “ไม่ต้องเตรียมหรอกขอรับ อีกสักครู่เขาก็มาแล้ว”

        แม้จะไม่เข้าใจที่เขาบอกแต่นางก็ยอมเชื่อแต่โดยดีทั้งสองเว้นระยะห่างกันมองไปทางต้นตรอกเบื้องหน้าเฝ้ารอสามีด้วยใจจดจ่อและโล่งขึ้นมาหลายส่วนบรรยากาศชวนอึดอัดทำให้ฮุ่ยซิ่วทำได้เพียงมองออกไปข้างนอกรอสามีอย่างตั้งใจ

        ทว่าอยู่ๆร่างของนางกลับแข็งทื่อขึ้นมาเมื่อที่หน้าตรอกมีขบวนศพแห่เข้ามาพลันความรู้สึกวูบโหวงในอกก็เกิดขึ้น มือและปากสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่สายตาที่มองขบวนที่เคลื่อนเข้ามาใกล้พร่าเลือนเพราะน้ำตามากมายที่เอาคลอขึ้นมาทั้งที่ยังไม่รู้ว่าในโลงนั่นเป็นใคร

        “ฮูหยิน! ฮูหยินเหลียน!”

        “นะ..นั่น นั่น!!”

        จื่อเต้าถลาเข้าไปประคองร่างเล็กที่เซถอยหลังเมื่อโลงไม้มาหยุดตรงหน้างจวนนาง ใบหน้าเปื้อนน้ำตาทำเขาสงสารจับใจขนาดนางยังไม่รู้ว่าภายในนั่นเป็นร่างใคร นางยังอยู่ในสภาพเช่นนี้หากนางรู้ว่านั่นเป็นสามีนางจะไม่สิ้นสติไปเลยหรือ

        “จื่อ จื่อเต้าท่านบอก บอกอึกข้าทีว่านั่น เป็นใคร”

        “…”

        “บอกที ท่านบอกข้าทีว่าข้างในนั้นเป็นใคร!”

        “ฮูหยินเหลียน นายทะเบียนเขา เขาตายแล้ว”

        สามีนางตายแล้ว เขาตายแล้วเมื่อคืนที่นางฝันเป็นเขาที่มาลาหรือ”

        “นายทะเบียนเหลียนตกหน้าผาเพราะเข้าไปช่วยท่านนายอำเภอจากม้าพยศทำให้เขาตกลงไปด้านล่าง นั่นเป็นเขา