ทลายแค้นด้วยรัก_End

        “.........”

        จิรกิตติ์เดินเข้ามาในห้องนอน เห็นหญิงสาวตัวเล็กยังคงนอนหลับไหล ไม่ไหวติ่งอยู่บนเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม เขาจึงเดินไปหย่อนตัวลงนั่งที่ขอบเตียงนอน ฝั่งที่หญิงสาวตัวเล็กนอน

        มือใหญ่ยื่นไปลูบไล้แก้มนวลเนียนใสแผ่วเบา ดวงตาคมกริบมองใบหน้าสวยหวานด้วยสายตาอ่อนแสง ก่อนจะเลื่อนลงมาจนถึงท้อง ที่ซึ่งตอนนี้มีผ้าห่มปกคลุมไว้ พลางคิดว่าหากเป็นไปตามคำพูดของลำพูนแล้วล่ะก็ เขาจะต้องทำยังไงต่อไป

        ‘แต่งงาน’

        เสียงในหัวบอกว่า ใช่! หากเป็นอย่างที่ลำพูนพูด เขาจะต้องแต่งงานกับเตชินีให้เร็วที่สุด เพื่อเตชินีจะได้เป็นภรรยาของเขาทั้งพฤตินัยและนิตินัย และลูกจะได้เป็นทายาทโดยชอบธรรมของเขา

        “อืออออ......????”

        เตชินีขยับตัวงัวเงีย ก่อนจะค่อยๆเปิดเปลือกตาที่มีขนตายาวงอนขึ้นช้าๆ แต่พอเห็นจิรกิตติ์กำลังนั่งมองดูเธอนอน ก็กะพริบตาถี่ๆด้วยความงุนงงสงสัย ที่ทำไมจิรกิตติ์จึงมานั่งจ้องมองเธออยู่อย่างนี้

        “พี่กิตติ์ มีอะไรหรือเปล่า?”

        “วันนี้นีตื่นสาย”

        จิรกิตติ์ยิ้มละมุน มือใหญยังคงลูบไล้แก้มนวลเนียนใสไปมาแผ่วเบา เมื่อได้ยินคำถามจากปากบางจิ้มลิ้ม เขาตอบคำถามนั้นโดยไม่ถือโทษโกรธเคืองที่เธอนอนตื่นสาย จนลำพูนต้องเป็นคนทำอาหารเช้าในวันนี้

        ห๊ะ!

        O_O

        “จริงเหรอ! ตอนนี้กี่โมงแล้วอ่ะ?”

        เตชินีถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ กับการที่ตัวเองนอนหลับลึกไม่รู้เรื่องรู้ราว ไม่รู้สึกตัว จนตื่นสายเลยในวันนี้ ทั้งยังอดสงสัยตัวเองไปด้วย ที่ทำไมเธอถึงนอนไม่รู้สึกตัวได้ขนาดนี้ ทั้งที่ปกติเธอจะเป็นคนรู้สึกตัวไว แค่จิรกิตติ์ขยับตัวเธอยังรู้สึกเลย

        “แปดโมงแล้ว”

        “นอนตื่นสายขนาดนี้เลยเหรอ เมื่อวานนีคงจะเหนื่อยมาก ก็เลยหลับสนิท แบบสนิทจริงๆจนไม่รู้ตัวสึกตัวเลยอย่างนี้”

        เตชินีผุดลุกขึ้นนั่ง แล้วยิ้มเจื่อนๆ อย่างลุแก่โทษ ขณะที่ปากบางจิ้มลิ้มพูดอย่างที่ตัวเองคิดว่าจะต้องเป็นอย่างนี้ แต่ก็ยังอดคิดสงสัยตัวเองไม่ได้อยู่ดี ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้

        “นีรู้สึกผิดปกติในตัวเองอะไรบ้างไหม? นอกจากนอนหลับลึกหลับยาวอย่างนี้น่ะ”

        จิรกิตติ์จ้องมองสบตากับดวงตากลมโตคู่สวยด้วยสายตาค้นคว้า ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อให้ตัวเองรู้แน่ เพื่อจะได้เอามาชั่งน้ำหนักกับคำพูดของลำพูน แต่ที่ถามก็เป็นเพียงแค่ข้อมูลเบื้องต้นที่เขาอยากจะรู้เพียงเท่านั้น เขาตั้งใจว่าจะพาเตชินีไปตรวจที่โรงพยาบาลด้วย จะได้รู้แน่ชัดกันไปเลย

        “อืมมมม...... นอกจากเรื่องนอนหลับลึกแล้ว ก็ยังง่วงนอนมากในตอนบ่ายๆ แล้วก็อยากกินอะไรหวานๆบ่อยๆ”

        “แล้วมีอะไรอีก?”

        เตชินีขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากัน ขณะครุ่นคิดถึงความผิดปกติในร่างกายของตัวเอง เธอสังเกตเห็นได้ชัดเจน ทั้งที่ไม่เคยเป็นเช่นนั้นมาก่อน เธอจึงพูดบอกออกไปให้จิรกิตติ์รับรู้ แต่เหมือนว่าเขายังอยากจะรู้มากกว่านั้นอีก

        “แล้วมีอะไรอีกอย่างงั้นเหรอ อืมมมม...... ก็ไม่มีแล้วนะ”

        เตชินีจ้องมองหน้าจิรกิตติ์อย่างครุ่นคิดอีกครั้ง เพื่อหาว่าในร่างกายของตัวเอง มีอะไรที่ผิดปกติไปนอกจากที่พูดบอกไปนี้หรือเปล่า ก่อนจะตอบจิรกิตติ์ไปตามที่เธอสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของตัวเองได้เพียงแค่นั้น

        “ไม่มีเหรอ! แล้วประจำเดือนล่ะ ยังคงมาปกติอยู่เหรอ?”

        O_O

        “.........”

        เตชินีได้ยินคำถามของจิรกิตติ์ที่ถามเจาะจงมาอีกอย่างนั้น ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง ก่อนจะย่นคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอีกครั้ง พลางครุ่นคิดไปอีกครั้งด้วยเช่นกัน

        “ก็ปกตินะ”

        ที่ว่าปกติของเตชินีนั้นคือ ประจำเดือนของเธอบางเดือนมาบางเดือนไม่มา หรือมาก็มาช้าเป็นเรื่องปกติธรรมดาอยู่แล้ว ซึ่งเดือนนี้ประจำเดือนของเธอยังไม่มาก็จริง แต่เธอคิดว่าเป็นเรื่องปกติ เพราะเดี๋ยวก็คงจะมา

        “ปกติเหรอ”

        จิรกิตติ์ที่รอฟังเตชินีตอบอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่คำตอบที่ได้กลับทำให้สีหน้าท่าทางตื่นเต้น แบบลุ้นๆในตอนแรก แปรเปลี่ยนเป็นเหี่ยวแห้งด้วยความผิดหวัง

๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗๔๗