บทที่21: ระบำอสูร
ผู้นำกลุ่มแมงป่องโลหิตตระหนักในทันทีว่าเขาประเมินศัตรูผิดพลาดมหันต์"ทาส" ที่เขาไล่ล่าหาได้ใช่กระต่ายป่าที่ตื่นกลัวแต่เป็พยัคฆ์ร้ายที่ซ่อนกายอยู่ในพงไพร
"กระจายกำลังออกไป แต่ให้อยู่ในระยะที่มองเห็นกัน!"เขาะโสั่งลูกน้องที่เหลืออีกสามคน "ล้อมมันเข้ามาอย่าให้มันมีโอกาสใช้เล่ห์เหลี่ยมอีก!"
พวกมันเริ่มเคลื่อนที่อย่างระมัดระวังมากขึ้นกวาดสายตาไปรอบตัวในรูปแบบที่พร้อมจะช่วยเหลือกันได้ทุกเมื่อ
แต่พวกมันหารู้ไม่ว่า เฟยชินได้เคลื่อนย้ายไปอยู่เหนือศีรษะของพวกมันแล้วเขายืนทรงตัวอยู่อย่างเงียบกริบบนกิ่งไม้ขนาดใหญ่ของต้นไม้โบราณต้นหนึ่งร่างของเขากลมกลืนไปกับเงาไม้ราวกับเป็ส่วนหนึ่งของมัน เขากำลังเฝ้ามอง...รอคอย... เหมือนนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อเผยช่องว่าง
เขาใช้ก้อนหินเล็กๆ ก้อนหนึ่งดีดออกไปกระทบกับพุ่มไม้ทางด้านซ้าย
แกรก!
"ข้าได้ยินเสียงบางอย่างทางนั้น!"ลูกน้องคนหนึ่งซึ่งมีนิสัยใจร้อนที่สุดร้องขึ้นเขาหันไปมองและเผลอก้าวเท้าออกจากกลุ่มไปสองสามก้าว
"อย่าแยกกลุ่ม! กลับมา!"ผู้นำตวาดไล่หลัง
แต่มันก็สายเกินไป... ช่องว่างนั้นเปิดออกแล้ว!
เฟยชินทิ้งตัวลงมาจากกิ่งไม้ราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่นไร้เสียง ไร้เงา เขาร่อนลงมายืนอยู่ด้านหลังของนักฆ่าผู้นั้นพอดิบพอดี
นักฆ่าคนนั้นรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่ต้นคอและกำลังจะหันกลับมาแต่ฝ่ามือของเฟยชินก็ตะปบเข้าที่ปากของมันไว้แน่นเพื่อปิดเสียงร้องใดๆในเวลาเดียวกันนิ้วมืออีกข้างของเขาซึ่งแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าจากการบ่มเพาะพลังอสูรก็จ้วงแทงเข้าไปที่ซอกคอของมันอย่างรวดเร็วและไร้ความปรานี!
กร๊อบ!
เสียงกระดูกต้นคอหักดังแ่เบาดวงตาของนักฆ่าเบิกกว้างด้วยความใและไม่เชื่อ ก่อนที่แสงสว่างจะดับวูบลงไปตลอดกาลดาบในมือของมันร่วงหล่นลงสู่พื้นแต่เฟยชินก็ใช้เท้าเตะรับมันไว้ได้ทันก่อนที่มันจะส่งเสียงดังเขาลากร่างที่ไร้ิญญานั้นเข้าไปซ่อนหลังพุ่มไม้หนาทึบทุกอย่างเกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที
"เสี่ยวซาน! เ้าอยู่ไหน!" เพื่อนของมันร้องเรียกเมื่อเห็นว่ามันหายไปในพุ่มไม้แล้วไม่กลับออกมา
ความเงียบคือคำตอบ...
ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินใจของนักฆ่าที่เหลืออีกสองคนพวกมันชักดาบออกมาและก้าวเข้าไปหาพุ่มไม้นั้นอย่างระแวดระวัง
และครั้งนี้เฟยชินก็ไม่หลบซ่อนอีกต่อไป เขาเดินออกมาจากเงามืด เผชิญหน้ากับพวกมันตรงๆในมือของเขาคือดาบของเสี่ยวซานที่เพิ่งยึดมา
"แก... แกฆ่าเสี่ยวซาน!"นักฆ่าทั้งสองคำรามลั่นด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เฟยชินจากสองทิศทาง
บัดนี้คือเวทีของระบำอสูร!
เฟยชินไม่ได้ใช้เพลงดาบที่งดงามเขาใช้ท่วงท่าที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยประสิทธิภาพสูงสุดเขาใช้ท่าเท้าเมฆาคล้อยหลบหลีกดาบที่ฟาดฟันเข้ามาอย่างบ้าคลั่งร่างของเขาพลิ้วไหวไปมาราวกับเงาที่จับต้องไม่ได้ทำให้การโจมตีของศัตรูตัดผ่านเพียงอากาศธาตุ
"หน็อยแน่!เอาแต่หลบอยู่ได้!"
ในจังหวะที่นักฆ่าคนหนึ่งฟันดาบพลาดและเปิดช่องว่างที่หน้าอกเฟยชินก็สวนกลับทันที เขาไม่ได้แทงเพื่อสังหารแต่ตวัดดาบในมือกรีดเข้าที่เอ็นร้อยหวายของศัตรู!
ฉัวะ!
"อ๊ากกก!"นักฆ่าคนนั้นร้องลั่นและทรุดลงกับพื้นทันที ขาของเขาใช้การไม่ได้อีกต่อไป
นักฆ่าที่เหลือเห็นเพื่อนถูกเล่นงานก็ยิ่งบ้าคลั่งเขาไม่สนใจป้องกันตัวอีกต่อไป ทุ่มสุดตัวฟาดดาบลงมาหวังจะแลกชีวิตกับเฟยชิน
เฟยชินไม่ปะทะตรงๆเขาเอียงตัวหลบดาบนั้นเพียงเล็กน้อย ในขณะที่คมดาบของศัตรูเฉียดผ่านใบหน้าของเขาไปดาบในมือของเฟยชินก็ได้ตวัดสวนกลับไปในทิศทางตรงกันข้ามคมดาบอันเย็นเยียบกรีดผ่านลำคอของนักฆ่าคนนั้นอย่างหมดจด...
เืสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณร่างของนักฆ่าคนที่สองล้มลงไปนอนแน่นิ่งอยู่ข้างๆเพื่อนที่กำลังร้องโหยหวนด้วยความเ็ป
บัดนี้... เหลือเพียงผู้นำของพวกมันคนเดียวที่ยืนตะลึงงันอยู่ห่างออกไปเขามองภาพลูกน้องของตนเองที่ถูกสังหารและทำให้หมดสภาพไปในเวลาเพียงชั่วพริบตาด้วยฝีมือของเด็กหนุ่มคนเดียวความโกรธแค้นของเขาถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างจับใจ
"เ้า...เ้าเป็ตัวอะไรกันแน่..." ผู้นำกลุ่มแมงป่องโลหิตถามเสียงสั่นเครือ
เฟยชินไม่ตอบเขาเหลือบมองดาบในมือที่เปื้อนเื ก่อนจะโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ไยดีราวกับว่ามันเป็เพียงของเล่นที่น่ารังเกียจ
เคร้ง!
เสียงดาบกระทบพื้นดังสะท้อนไปทั่วป่าที่เงียบสงัดเขาค่อยๆ ยกมือที่ว่างเปล่าทั้งสองข้างขึ้นมา กำและแบอย่างช้าๆ ราวกับจะบอกว่า...สำหรับเ้าแล้ว ข้าไม่จำเป็ต้องใช้อาวุธ
การดูแคลนอย่างถึงที่สุดนี้ทำให้ผู้นำกลุ่มแมงป่องโลหิตโกรธจนตัวสั่นแต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ว่าศึกครั้งนี้...จะเป็ศึกที่ตัดสินความเป็ความตายของเขาอย่างแท้จริง
169
