อลินตา... หมอผีข้ามภพ

ไม่นานหลังจากที่สตรีทั้งสองคนกลับเข้าเรือนของเศรษฐีมิ่งมงคลพลัน.. แสงสีเขียวกระพริบวาบๆ ก็ล่องลอยอยู่เหนือหลังคาเรือนเศรษฐีมิ่งมงคลจากนั้นไม่นานเสียงกรีดร้องก็ดังระงมขึ้นบริเวณเรือนคนใช้ เศรษฐีมิ่งมงคลกับแม่อินผู้เป็นกรรยาก็รีบวิ่งออกจากห้อง ไปยังเรือนคนรับใช้อย่างรวดเร็วเมื่อไปถึงก็พบว่าบ่าวไพร่ยังอยู่ดีทั้งหมดไม่ได้เป็นอะไรมีเพียงไก่ที่เลี้ยงไว้กินไข่ตายไปสองสามตัว บริวารในบ้านทุกคนอยู่ในอาการตกอกตกใจแม่อินถามสามีตัวเองขึ้นด้วยน้ำเสียงสงสัย

                “คุณพี่นังวาดมันหายไปไหน คนร้องโหวกเหวกโวยวายจนเรือนจะแตก นังวาดมันไปมุดหัวอยู่ที่ไหน?”แทนที่จะห่วงไก่ แม่อินดันถามจับผิดเมียน้อยของสามีตัวเองเพราะนังวาด ที่แม่อินเรียกหานั้นคือเมียอีกคนของเศรษฐีมิ่งมงคลยังสาวและสวยกว่าแม่อินผู้เป็นเมียหลวงมากนัก ทั้งสองเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่เศรษฐีมิ่งมงคลพาแม่วาดเข้ามาในบ้านที่จริงนังวาดหรือว่า แม่วาดก็เป็นหญิงสาวขายผักในตลาดแต่เศรษฐีมิ่งมงคลถูกตาต้องใจในความงามของแม่วาดส่วนแม่วาดก็เห็นว่าท่านเศรษฐีมิ่งมงคลนั้นจะเป็นที่พึ่งให้ลูกนกลูกกาอย่างหล่อนได้จึงได้ตกลงปลงใจเป็นเมียเศรษฐีมิ่งมงคล

                ส่วนท่านเศรษฐีเมื่อได้เสียกับแม่วาดแล้วก็ติดใจรสสวาทที่แม่วาดปรนเปรอให้จึงพามาชุบเลี้ยงที่เรือนของตน แม่วาดเองนั้นเมื่อมาอยู่ที่เรือนท่านเศรษฐีก็มิได้มีความสุขแต่ประการใดเนื่องจากแม่อิน ผู้เป็นเมียหลวงอาละวาดบ้าคลั่งอยู่บ่อยๆ แม่วาดจึงเป็นเหมือนผ้ารองมือรองเท้าแม่อินอยู่ร่ำไป

                อีกอย่างหนึ่งที่แม่อินน้อยเนื้อต่ำใจเป็นที่สุดนั่นคือตั้งแต่เศรษฐีมิ่งมงคลนำแม่วาดผู้หญิงร้านตลาดเข้าบ้านท่านเศรษฐีก็ขลุกอยู่แต่กับแม่วาดโดยที่ไม่ได้สนใจตนเลย แม้ว่าท่านเศรษฐีจะแต่งตั้งแม่อินเป็นนายหญิงใหญ่ในเรือน เป็นใหญ่เหนือทุกคนในเรือนยกเว้นท่านเศรษฐีคนเดียวงานการทุกอย่าง ที่อยู่ภายในเรือนแม่อินต้องดูแลให้เรียบร้อย แต่แม่อินกลับไม่รู้สึกอินกับตำแหน่งนี้สักเท่าไหร่

                เพราะเหมือนกับว่าแม่อินเป็นวัตถุโบราณตั้งอยู่บนหิ้งเป็นที่เคารพกราบไหว้ของบ่าวไพร่ในเรือนช่างไร้ชีวิตจิตใจเสียจริง แม่อินไม่เคยอยากได้ตำแหน่งบ้าๆ อะไรนั่นสักนิด แต่ที่แม่อินอยากได้คือเมียเดียวของผัวที่ตนรักใครจะรู้ว่าภายนอกของแม่อินอาจจะดูแข็งแกร่งเน่าเกรงขามต่อคนในเรือนแต่ภายในนั้นเล่ากลับแตกสลายลงไปทุกที แม่อินกวาดตามองไม่เห็นแม่วาดก็เอ่ยปากอย่างเยาะหยัน

                “รึอีวาดมันจะเป็นผีกระสือ...!!!”แม่อินผู้เป็นนายผู้หญิงของเรือนพูดจบทุกคนต่างก็ฮือฮา ผวาไปตามๆกัน เศรษฐีมิ่งมงคลใช้เด็กในเรือนไปดูแม่วาด ว่ามีหัวอยู่ในร่างรึไม่ คนรับใช้รีบไปดูแล้วก็กลับมารายงานว่าแม่วาดมีร่างกายครบทุกส่วน แต่ตอนนี้นอนซมไข้ ไปไหนไม่ได้อยู่ในห้องความระแวงหวาดกลัวในตอนแรกของเศรษฐีมิ่งมงคลแปรเปลี่ยน เป็นความห่วงใยทันที เมื่อได้รับรายงานว่าแม่วาดไม่สบายท่านเศรษฐีไม่สนใจสิ่งใดรีบแจ้นไปหาแม่วาดเมียสาวอีกคนอย่างเร่งด่วนนั่นยิ่งสร้างความเจ็บใจให้กับแม่อินเป็นอย่างยิ่ง แม่อินได้แต่ยืนมองตามหลังพลางกำมือแน่นด้วยความโกรธแค้น!!

                ยายแจ่มผีกระสือตัวจริงที่หลบซ่อนดูผลงานของตัวเองอยู่ในมุมมืดเพื่อจะเอาไปรายงานให้กับหมอผีคมอาจได้รับทราบนั้นรู้ดีที่สุดว่าแม่วาดมิได้เป็นผีกระสือ แต่ตนนี่แหละที่เป็นผีกระสือ ยายแจ่มปลงตกกับชีวิตที่ต้องเผชิญชะตากรรมของตัวเองแต่แล้วยายแจ่มก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงมนต์คาถาสะกดวิญญาณ ซึ่งแน่นอนมนต์นั้นมันเรียกยายแจ่มโดยเฉพาะ ยายแจ่มไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าไปที่เรือนหมอผีคมอาจอย่างรวดเร็ว

                จากยุคสมัยช่วงรัชการที่5 หมุนวนกลับมาภพปัจจุบันยังคฤหาสน์โหราตระกูลกันบ้างซึ่งตอนนี้ในภพปัจจุบันเป็นช่วงสายของวันและเป็นเวลาที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับการเปิดพินัยกรรมที่เพิ่งมาเปิดพินัยกรรมในตอนนี้นั่นก็เพราะว่า คุณดารารายเจ้าของมรดกทั้งหมดเป็นผู้กำหนดไว้อย่างเรียบร้อย เพื่อรอให้ทายาทซึ่งก็คือ อลินตา โหราตระกูลบุตรสาวคนเดียวของเธอ เรียนมหาวิทยาลัยจนจบและสามารถดูแลตัวเองได้ซึ่งอลินตาเองก็เรียนจบ และไม่ได้จบแค่ใบเดียวจ้า คนอย่างอลินตา เรียนรวดเดียวได้ปริญญาโทอีกใบอย่างง่ายดาย นั่นก็สำแดงให้ผู้ดูแลมรดกอย่างปรายนภาได้รับทราบว่าเธอ.. พร้อมที่จะครอบครองมรดกทั้งหมดแล้ว และถึงแม้อลินตาจะไม่เอ่ยปากพูดแต่มีหรือที่ปลายนภาจะไม่รู้

                ภายในห้องรับแขกอันโอ่โถงพร้อมพรั่งไปด้วยชุดโซฟาหลุยส์สุดหรู และเก้าอี้เสริมสำหรับแขกเหรื่อนั้นอลินตาลงมาก่อนใครและนั่งเป็นประธานอยู่ที่โต๊ะโซฟาตัวยาว หญิงสาวนั่งกึ่งกลางเก้าอี้อย่างไม่ยอมให้ใครมานั่งเทียบเคียงด้วยด้านหลังโซฟาตัวใหญ่มีเป๋าและหมิงยืนขนาบซ้ายขวา ราวกับเป็นองครักษ์ก็ไม่ปาน

                ทางด้านคุณพิศเพลินพิสมัยที่มาพร้อมกับบุตรชายนายพิศพิเชษศักดิ์ก็ตามเข้ามานั่งหน้าแป้น อลินตามองทั้งสองยิ้มๆเป๋าค้อมตัวลงมาบอกอลินตาว่าผู้ชายที่มาด้วยคือบุตรชายคนรองของคุณพิศเพลินพิสมัยอลินตาหันกลับไปมองทั้งสองอีกครั้ง ก่อนยกมือไหว้ทักทายอย่างมีมารยาททางด้านนายพิศพิเชษศักดิ์นั้น พ่อคุณเอ๊ย อะไรจะรักง่ายหน่ายเร็วถึงเพียงนี้

                ก็เมื่อวันก่อนยังมองนาคทิพย์ด้วยดวงตาหยาดเยิ้มเคลิ้มสุดๆมาวันนี้ พ่อคุณก็ชายตามองอลินตาด้วยแววตาที่เยิ้มหยาดอีกเช่นเคยอลินตามองยิ้มสบตานายพิศพิเชษศักดิ์ ก่อนจะรู้ไปถึงก้นบึ้งก้นธาตุนิสัยของนายพิศพิสดารคนนี้นางแอบตั้งฉายาให้เงียบๆ ในใจ

                นายคนนี้คงคิดว่าตนเองเกิดมารวยคิดจะจีบใครก็เอาความรวย และความหล่อปลายแถวมาป้าย แต่สำหรับอลินตา ไม่ได้เรียกว่ารวยเรียกว่าเกาะแม่กินเสียมากกว่า เมื่อคิดได้ดังนั้นขณะที่นายพิศพิเชษศักดิ์กำลังมองอลินตาอยู่นั้น พลันหน้าของอลินตาก็แปรเปลี่ยนเป็นแม่เพียงผีตายโหงที่อลินตาเลี้ยงไว้ให้คุ้มครองเป๋ากับหมิงลูกน้องของเธอ

                หน้าของแม่เพียงสภาพเขียวอืด บวม แม่เพียงยิ้มให้กับหนุ่มพิศพิเชษศักดิ์ แต่ว่าตอนยิ้มนี่สิน้ำลายน้ำเหลือง น้ำเลือด ทะลักทะลายออกจากปาก หนุ่มพิศพิเชษศักดิ์เห็นดังนั้นก็ถึงกับล้มคะมำตกเก้าอี้อย่างที่คุณพิศเพลินพิสมัยผู้เป็นแม่สงสัยว่าลูกชายตนเป็นอะไร พิศพิเชษศักดิ์ขนลุกขนชันนั่งไม่ติดเก้าอี้ กระทั่งในที่สุดต้องรีบขอตัวออกไปรอแม่ตนที่รถด้านนอกคฤหาสน์อย่างที่ไม่อาจจะมีใครมารั้งไว้ได้

                ส่วนทางด้านปลายนภาไม่ค่อยพอใจนักเมื่อเห็นว่าอลินตาแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของบ้านเต็มตัวทั้งยังสกัดดาวรุ่งอย่างหนุ่มพิศพิเชษศักด์ พยานที่ตนเชิญมาให้กระเด็นออกไปนอกบ้านปลายนภามองอลินตาด้วยดวงตาลุกวาว และไม่พอใจเข้าไปอีกเมื่อพบว่าอลินตานั่งแทนที่ประจำของตนแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากส่งกระแสอำมหิตเคียดแค้นอย่างแรงไปหาอลินตาอลินตานั่งเชิดหน้าแต่ยิ้มอ่อน ก่อนถามผู้มองเสียงเรียบ

                “แม่บ้านประจำตัวไม่มาด้วยเหรอคะ?”ปลายนภาเข้ามานั่งเก้าอี้โซฟาหลุยส์เข้าชุดกับของอลินตาแต่ตัวเล็กกว่า ส่วนเนตรนภาก็นั่งฝั่งตรงข้ามกับปลายนภาผู้เป็นแม่ เมื่อได้ยินอลินตาถามแบบนั้นปลายนภาก็ค่อนข้างไม่พอใจนังอลินมันถามในสิ่งที่มันรู้อยู่แก่ใจ!! ปลายนภาตอบเสียงห้วนทันที

                “ลากลับบ้านเกิด..”ลินตายิ้มละไม ก่อนเอ่ยนิ่งๆ

                “ออ.. แล้วไป นึกว่าลากลับบ้านเก่า...!!”คำพูดนั้นทำเอาปลายนภาหันมามองอลินตาเต็มตาด้วยความไม่พอใจแต่อลินตาไม่สนใจ!