เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

    เล่มที่ 2 บทที่ 42 ผลตอบแทนมหาศาล หกสิบล้านเหรียญทองถึงมือ!!

            ใต้ต้นไม้ใหญ่

            หวังเฉินจ้องมองข้าวของสี่ชิ้นบนพื้นด้วยความคาดหวัง

            [อุปกรณ์: ดาบยาวคมกริบ]

            [ประเภท: อาวุธระยะประชิด]

            [ระดับ: เงิน]

            [เงื่อนไข: เลเวล 45]

            [คุณสมบัติ: พลัง +100, พละกำลัง +50]

            [เวทมนตร์เอฟเฟกต์ : 1. ทุกครั้งที่โจมตีโดนเป้าหมายจะมีผลกระทบหนักหน่วง มีโอกาส 5% ที่จะทำให้เป้าหมายที่มีคุณสมบัติพลังต่ำกว่าผู้สวมใส่อุปกรณ์ติดสถานะมึนงงเป็นเวลา1 วินาที

            2.เพิ่มพลังโจมตีของทักษะทั้งหมด 5%]

            …

            [อุปกรณ์: เกราะเหล็กกล้า]

            [ประเภท: ชุดป้องกัน]

            [ระดับ: ทองแดง]

            [เงื่อนไข: เลเวล 45]

            [คุณสมบัติ: พลัง +40, พละกำลัง +70]

            [เวทมนตร์เอฟเฟกต์: ไม่ย่อท้อ เมื่อถูกโจมตี จะลดความเสียหายลง 20%]

            …

            [อุปกรณ์: สร้อยคอจันทราเงิน]

            [ประเภท: เครื่องประดับ]

            [ระดับ: เงิน]

            [เงื่อนไข: เลเวล 15]

            [คุณสมบัติ: พละกำลัง +30, สติปัญญา +20]

            [เวทมนตร์เอฟเฟกต์ : 1. การคุ้มครองของจันทราเงินเมื่อต่อสู้ในคืนที่มีแสงจันทร์ ความเร็วในการโจมตีจะเพิ่มขึ้น 30% และความเร็วในการฟื้นฟูพลังงานจะเพิ่มขึ้น 10%

            2.เพิ่มพลังโจมตีของทักษะโจมตีระยะไกล 5%

            3.พรแห่งจันทรา (ติดตัว):ผู้สวมใส่อุปกรณ์นี้จะได้รับผลกระทบจากวิสัยทัศน์แสงสลัว]

            …

            [อุปกรณ์: แหวนมิติ]

            [ประเภท: ของวิเศษ]

            [ระดับ: ทองแดง]

            [เงื่อนไข: ไม่มี]

            [คุณสมบัติ: ไม่มี]

            [เวทมนตร์เอฟเฟกต์: ภายในมีพื้นที่เก็บของขนาด 5x5 ลูกบาศก์เมตร]

            …

            หลังจากอ่านข้อมูลของอุปกรณ์ทั้งสี่ชิ้นหวังเฉินก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ อุปกรณ์ระดับเงินสองชิ้น ระดับทองแดงหนึ่งชิ้นและยังมีแหวนมิติที่เขาต้องการอย่างยิ่งในตอนนี้

            ครั้งนี้ถือว่าได้รับผลตอบแทนอย่างคุ้มค่าจริงๆ!

            “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันก็ไม่ต้องแบกกระเป๋าสัมภาระใบใหญ่เดินทางอีกแล้ว”

            หลังจากที่คิดอย่างตื่นเต้นหวังเฉินก็สวมแหวนมิติที่นิ้ว

            เมื่อพลังเวทมนตร์อ่อนๆส่องผ่าน จิตสำนึกของเขาก็เชื่อมต่อกับแหวนมิติ

            เมื่อสัมผัสด้วยจิตใจเขาก็เห็นพื้นที่ขนาดเท่าห้องนั่งเล่น ภายในว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้อย

            แต่หวังเฉินก็ไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้

            แหวนมิติระดับต่ำเช่นนี้ไม่มีกลไกป้องกันการโจรกรรมใดๆ ใครได้ไปก็ใช้ได้ทันที

            ทว่าทุกครั้งที่เปลี่ยนเจ้าของพื้นที่ภายในแหวนมิติระดับต่ำจะถูกสร้างขึ้นใหม่และสิ่งของทั้งหมดที่เจ้าของคนก่อนเก็บไว้ก็จะหล่นหายไปในมิติอื่นโดยตรง

            เมื่อลองเก็บและนำกระเป๋าสัมภาระออกมาสองสามครั้งหวังเฉินก็พึงพอใจและเก็บของมีค่าทั้งหมดของตัวเองลงไป

            ในบรรดาอุปกรณ์ทั้งสี่ชิ้นนี้แหวนมิติมีประโยชน์กับเขามากที่สุด

            แม้ดาบยาวคมกริบและเกราะเหล็กกล้าจะเป็นอุปกรณ์ระดับเงินและทองแดงแต่ระดับที่สวมใส่ได้นั้นสูงเกินไป

            เลเวล45 คือระดับที่เปลี่ยนอาชีพครั้งที่สอง ซึ่งยังห่างไกลจากหวังเฉิน

            และหวังเฉินก็มั่นใจว่าเมื่อเขาเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สองเขาจะต้องได้อุปกรณ์ที่ดีกว่าสองชิ้นนี้อย่างแน่นอน

            ดังนั้นดาบยาวคมกริบและเกราะเหล็กกล้าเขาตั้งใจจะนำไปขายที่ตลาดเสรีอุปกรณ์สองชิ้นนี้คงจะขายได้ราคาถึงสองล้านเหรียญทองได้อย่างแน่นอน

            ส่วนสร้อยคอจันทราเงินแม้จะเป็นอุปกรณ์ระดับเงินและมีเลเวลที่เหมาะสมแต่การเพิ่มความเร็วในการโจมตีและการโจมตีระยะไกลนั้นเหมาะสมกับซือถูอวี้มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

            “ดีเลย ดาบวายุที่ฉันใช้ก็เข้ามืออยู่แล้วสร้อยคอจันทราเงินก็เอาไปแลกกับซือถูอวี้แล้วกัน”

            “ฮ่าๆ ค่าหัวของกลุ่มไฮยีน่าสี่ล้านเหรียญทองแถมดาบยาวคมกริบและเกราะเหล็กกล้ายังขายได้อีกสองล้านเหรียญทองไม่นับสองชิ้นที่เก็บไว้ใช้เอง ครั้งนี้ได้เงินไปถึงหกสิบล้านเหรียญทองเลยทีเดียว”

            “แน่นอนว่าเทือกเขาสรรพสัตว์นี่เป็นแหล่งขุดทองจริงๆ ถ้าโชคดีก็รวยได้ในคืนเดียว!”

            หลังจากคิดในใจหวังเฉินก็เก็บของเรียบร้อย และทำลายศพของสมาชิกกลุ่มไฮยีน่าทั้งสี่คนทิ้งแล้วก็ถือสร้อยคอจันทราเงินไปหาซือถูอวี้

            ตอนนี้บนต้นไม้ใหญ่

            ซือถูอวี้กำลังอุ้มปิงชิงไว้ในอ้อมแขนและหยิบขนมป้อนให้ไม่หยุด

            ปิงชิงน้อยกินขนมจนปากมันแผลบไม่เหลือเค้าของความสง่างามที่น่าเกรงขามเมื่อครู่เลยกลายเป็นนักกินตัวยงอย่างสมบูรณ์

            เมื่อเห็นภาพนี้หวังเฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วปีนขึ้นต้นไม้

            “กินให้น้อยลงหน่อยนะ ระวังอาหารไม่ย่อย!”

            พูดพลางเขาก็เอานิ้วจิ้มพุงกลมๆ ของปิงชิง

            “กี๊ซๆ!”

            เจ้าตัวเล็กส่งเสียงร้องอย่างไม่พอใจมองเจ้านายของมันอย่างขุ่นเคือง หันหน้าหนีไปกินขนมต่ออย่างบ้าคลั่ง

            “ฮิๆ”

            เมื่อเห็นดังนั้นซือถูอวี้ก็หัวเราะเบาๆ แล้วป้อนขนมพลางเอ่ยถามขึ้นลอยๆ ว่า“จากนี้ไป เราจะยังคงมุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่วางไว้ใช่ไหม?”

            ตอนนี้เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายต่างจากตอนแรกที่หวังเฉินขีดเส้นแบ่งเขตแล้วทำให้เธอรู้สึกกังวล

            เมื่อได้เห็นพลังการต่อสู้ของปิงชิงแล้วตอนนี้หญิงสาวมั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่กังวลอีกต่อไปว่าเส้นทางนี้จะมีอันตรายใดๆ

            ด้วยพลังของปิงชิงที่ได้เห็นเด็กสาวจึงเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นไม่ต้องกังวลใจกับอันตรายที่อาจเกิดขึ้นระหว่างเดินทางอีกแล้ว

            “ใช่แล้ว”

            หวังเฉินพยักหน้า

            เส้นทางตรงนี้เป็นเส้นทางที่สั้นที่สุดใช้เวลาเดินทางบวกกับการล่าอสูรและทำภารกิจต่างๆ แล้วใช้เวลาไปกลับเพียงหนึ่งเดือนซึ่งจะไม่ทำให้ล่าช้าสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า

            “อ้อ จริงสิ…”

            “นี่สำหรับเธอ”

            ขณะพูดหวังเฉินก็หยิบสร้อยคอจันทราเงินออกมา

            “ให้ฉัน?”

            เมื่อเห็นดังนั้นซือถูอวี้ก็เบิกตากว้าง ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ

            สร้อยคอจันทราเงินมีรูปลักษณ์ที่ยอดเยี่ยมโดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากเป็นอุปกรณ์ระดับเงิน จึงมีแสงสลัวๆ เปล่งประกายออกมาดูสวยงามอย่างยิ่ง

            อุปกรณ์ชิ้นนี้แม้คุณสมบัติของมันจะแย่ แต่ก็คงได้รับความนิยมจากสาวๆ เป็นอย่างมาก

            “นี่... นี่มันแพงเกินไปนะ ฉันยัง...”

            ซือถูอวี้กำชายเสื้อแน่นใบหน้าแสดงความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

            กะทันหันเกินไป!

            เธอยังไม่พร้อมเลย!

            เมื่อเห็นดังนั้นหวังเฉินก็หัวเราะอย่างช่วยไม่ได้

            โอ้โหคุณเธอคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย?

            “นี่คือของรางวัลจากการต่อสู้ พอเรากลับไปที่เมืองตงหลิงแล้วฉันจะจัดการเรื่องอื่นๆ เธอก็จะได้รับส่วนแบ่งด้วย”

            หวังเฉินโบกสร้อยคอจันทราเงินตรงหน้าซือถูอวี้แล้วพูดด้วยสีหน้าปวดหัวเล็กน้อย

            เขารู้สึกว่าถ้าตนไม่รีบอธิบายสาวน้อยคนนี้คงจะเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว

            “อ๊ะ?”

            เมื่อได้ยินว่าตัวเองคิดไปเองใบหน้าสวยของซือถูอวี้ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที และรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

            “ฉันไม่เอาหรอก”

            “เพราะฉันไม่ได้ช่วยอะไรในการต่อสู้เลย”

            เธอก้มหน้าพูดเสียงเบา

            เมื่อได้ยินดังนั้น

            หวังเฉินก็กลอกตา

            แม่หนูคนนี้รู้จักเจียมตัวเหมือนกันแฮะ!

            แต่เธอลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าเราเป็นเพื่อนร่วมทีมกัน?

            ถ้าเธอไม่เอาของทั้งหมดก็ตกเป็นของฉันคนเดียว ฉันก็จะรู้สึกไม่ดีเหมือนกันนะ!

            ขณะที่กำลังคิดในใจหวังเฉินก็ชูสร้อยคอจันทราเงินไปตรงหน้าซือถูอวี้

            “มัวแต่โอ้เอ้เป็นผู้หญิงเชื่องช้าอยู่ได้หรือว่าเธออยากจะให้ฉันช่วยใส่ให้ด้วย?”

            “เอ๊ะ?”

            “ได้เหรอ?”

            เมื่อได้ยินดังนั้นซือถูอวี้ก็เงยหน้าขึ้นกะทันหัน เสียงสูงขึ้นแปดระดับ ใบหน้างดงามแสดงความคาดหวัง

            เธอกำลังคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย!

            เมื่อเห็นดังนั้นหวังเฉินก็วางสร้อยคอจันทราเงินลง แล้วไปจัดเตรียมเปลญวนของตัวเองด้วยความหงุดหงิด

            ข้างหลังซือถูอวี้เก็บสร้อยคอไปพลางฉีกยิ้ม แล้วกระโดดโลดเต้นเหมือนกระต่ายน้อย

             

    คล้ายกับเรื่องเมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์! ที่คุณอ่าน