ใต้ต้นไม้ใหญ่
หวังเฉินจ้องมองข้าวของสี่ชิ้นบนพื้นด้วยความคาดหวัง
[อุปกรณ์: ดาบยาวคมกริบ]
[ประเภท: อาวุธระยะประชิด]
[ระดับ: เงิน]
[เงื่อนไข: เลเวล 45]
[คุณสมบัติ: พลัง +100, พละกำลัง +50]
[เวทมนตร์เอฟเฟกต์ : 1. ทุกครั้งที่โจมตีโดนเป้าหมายจะมีผลกระทบหนักหน่วง มีโอกาส 5% ที่จะทำให้เป้าหมายที่มีคุณสมบัติพลังต่ำกว่าผู้สวมใส่อุปกรณ์ติดสถานะมึนงงเป็นเวลา1 วินาที
2.เพิ่มพลังโจมตีของทักษะทั้งหมด 5%]
…
[อุปกรณ์: เกราะเหล็กกล้า]
[ประเภท: ชุดป้องกัน]
[ระดับ: ทองแดง]
[เงื่อนไข: เลเวล 45]
[คุณสมบัติ: พลัง +40, พละกำลัง +70]
[เวทมนตร์เอฟเฟกต์: ไม่ย่อท้อ เมื่อถูกโจมตี จะลดความเสียหายลง 20%]
…
[อุปกรณ์: สร้อยคอจันทราเงิน]
[ประเภท: เครื่องประดับ]
[ระดับ: เงิน]
[เงื่อนไข: เลเวล 15]
[คุณสมบัติ: พละกำลัง +30, สติปัญญา +20]
[เวทมนตร์เอฟเฟกต์ : 1. การคุ้มครองของจันทราเงินเมื่อต่อสู้ในคืนที่มีแสงจันทร์ ความเร็วในการโจมตีจะเพิ่มขึ้น 30% และความเร็วในการฟื้นฟูพลังงานจะเพิ่มขึ้น 10%
2.เพิ่มพลังโจมตีของทักษะโจมตีระยะไกล 5%
3.พรแห่งจันทรา (ติดตัว):ผู้สวมใส่อุปกรณ์นี้จะได้รับผลกระทบจากวิสัยทัศน์แสงสลัว]
…
[อุปกรณ์: แหวนมิติ]
[ประเภท: ของวิเศษ]
[ระดับ: ทองแดง]
[เงื่อนไข: ไม่มี]
[คุณสมบัติ: ไม่มี]
[เวทมนตร์เอฟเฟกต์: ภายในมีพื้นที่เก็บของขนาด 5x5 ลูกบาศก์เมตร]
…
หลังจากอ่านข้อมูลของอุปกรณ์ทั้งสี่ชิ้นหวังเฉินก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ อุปกรณ์ระดับเงินสองชิ้น ระดับทองแดงหนึ่งชิ้นและยังมีแหวนมิติที่เขาต้องการอย่างยิ่งในตอนนี้
ครั้งนี้ถือว่าได้รับผลตอบแทนอย่างคุ้มค่าจริงๆ!
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันก็ไม่ต้องแบกกระเป๋าสัมภาระใบใหญ่เดินทางอีกแล้ว”
หลังจากที่คิดอย่างตื่นเต้นหวังเฉินก็สวมแหวนมิติที่นิ้ว
เมื่อพลังเวทมนตร์อ่อนๆส่องผ่าน จิตสำนึกของเขาก็เชื่อมต่อกับแหวนมิติ
เมื่อสัมผัสด้วยจิตใจเขาก็เห็นพื้นที่ขนาดเท่าห้องนั่งเล่น ภายในว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้อย
แต่หวังเฉินก็ไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้
แหวนมิติระดับต่ำเช่นนี้ไม่มีกลไกป้องกันการโจรกรรมใดๆ ใครได้ไปก็ใช้ได้ทันที
ทว่าทุกครั้งที่เปลี่ยนเจ้าของพื้นที่ภายในแหวนมิติระดับต่ำจะถูกสร้างขึ้นใหม่และสิ่งของทั้งหมดที่เจ้าของคนก่อนเก็บไว้ก็จะหล่นหายไปในมิติอื่นโดยตรง
เมื่อลองเก็บและนำกระเป๋าสัมภาระออกมาสองสามครั้งหวังเฉินก็พึงพอใจและเก็บของมีค่าทั้งหมดของตัวเองลงไป
ในบรรดาอุปกรณ์ทั้งสี่ชิ้นนี้แหวนมิติมีประโยชน์กับเขามากที่สุด
แม้ดาบยาวคมกริบและเกราะเหล็กกล้าจะเป็นอุปกรณ์ระดับเงินและทองแดงแต่ระดับที่สวมใส่ได้นั้นสูงเกินไป
เลเวล45 คือระดับที่เปลี่ยนอาชีพครั้งที่สอง ซึ่งยังห่างไกลจากหวังเฉิน
และหวังเฉินก็มั่นใจว่าเมื่อเขาเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สองเขาจะต้องได้อุปกรณ์ที่ดีกว่าสองชิ้นนี้อย่างแน่นอน
ดังนั้นดาบยาวคมกริบและเกราะเหล็กกล้าเขาตั้งใจจะนำไปขายที่ตลาดเสรีอุปกรณ์สองชิ้นนี้คงจะขายได้ราคาถึงสองล้านเหรียญทองได้อย่างแน่นอน
ส่วนสร้อยคอจันทราเงินแม้จะเป็นอุปกรณ์ระดับเงินและมีเลเวลที่เหมาะสมแต่การเพิ่มความเร็วในการโจมตีและการโจมตีระยะไกลนั้นเหมาะสมกับซือถูอวี้มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด
“ดีเลย ดาบวายุที่ฉันใช้ก็เข้ามืออยู่แล้วสร้อยคอจันทราเงินก็เอาไปแลกกับซือถูอวี้แล้วกัน”
“ฮ่าๆ ค่าหัวของกลุ่มไฮยีน่าสี่ล้านเหรียญทองแถมดาบยาวคมกริบและเกราะเหล็กกล้ายังขายได้อีกสองล้านเหรียญทองไม่นับสองชิ้นที่เก็บไว้ใช้เอง ครั้งนี้ได้เงินไปถึงหกสิบล้านเหรียญทองเลยทีเดียว”
“แน่นอนว่าเทือกเขาสรรพสัตว์นี่เป็นแหล่งขุดทองจริงๆ ถ้าโชคดีก็รวยได้ในคืนเดียว!”
หลังจากคิดในใจหวังเฉินก็เก็บของเรียบร้อย และทำลายศพของสมาชิกกลุ่มไฮยีน่าทั้งสี่คนทิ้งแล้วก็ถือสร้อยคอจันทราเงินไปหาซือถูอวี้
ตอนนี้บนต้นไม้ใหญ่
ซือถูอวี้กำลังอุ้มปิงชิงไว้ในอ้อมแขนและหยิบขนมป้อนให้ไม่หยุด
ปิงชิงน้อยกินขนมจนปากมันแผลบไม่เหลือเค้าของความสง่างามที่น่าเกรงขามเมื่อครู่เลยกลายเป็นนักกินตัวยงอย่างสมบูรณ์
เมื่อเห็นภาพนี้หวังเฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วปีนขึ้นต้นไม้
“กินให้น้อยลงหน่อยนะ ระวังอาหารไม่ย่อย!”
พูดพลางเขาก็เอานิ้วจิ้มพุงกลมๆ ของปิงชิง
“กี๊ซๆ!”
เจ้าตัวเล็กส่งเสียงร้องอย่างไม่พอใจมองเจ้านายของมันอย่างขุ่นเคือง หันหน้าหนีไปกินขนมต่ออย่างบ้าคลั่ง
“ฮิๆ”
เมื่อเห็นดังนั้นซือถูอวี้ก็หัวเราะเบาๆ แล้วป้อนขนมพลางเอ่ยถามขึ้นลอยๆ ว่า“จากนี้ไป เราจะยังคงมุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่วางไว้ใช่ไหม?”
ตอนนี้เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายต่างจากตอนแรกที่หวังเฉินขีดเส้นแบ่งเขตแล้วทำให้เธอรู้สึกกังวล
เมื่อได้เห็นพลังการต่อสู้ของปิงชิงแล้วตอนนี้หญิงสาวมั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่กังวลอีกต่อไปว่าเส้นทางนี้จะมีอันตรายใดๆ
ด้วยพลังของปิงชิงที่ได้เห็นเด็กสาวจึงเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นไม่ต้องกังวลใจกับอันตรายที่อาจเกิดขึ้นระหว่างเดินทางอีกแล้ว
“ใช่แล้ว”
หวังเฉินพยักหน้า
เส้นทางตรงนี้เป็นเส้นทางที่สั้นที่สุดใช้เวลาเดินทางบวกกับการล่าอสูรและทำภารกิจต่างๆ แล้วใช้เวลาไปกลับเพียงหนึ่งเดือนซึ่งจะไม่ทำให้ล่าช้าสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า
“อ้อ จริงสิ…”
“นี่สำหรับเธอ”
ขณะพูดหวังเฉินก็หยิบสร้อยคอจันทราเงินออกมา
“ให้ฉัน?”
เมื่อเห็นดังนั้นซือถูอวี้ก็เบิกตากว้าง ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ
สร้อยคอจันทราเงินมีรูปลักษณ์ที่ยอดเยี่ยมโดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากเป็นอุปกรณ์ระดับเงิน จึงมีแสงสลัวๆ เปล่งประกายออกมาดูสวยงามอย่างยิ่ง
อุปกรณ์ชิ้นนี้แม้คุณสมบัติของมันจะแย่ แต่ก็คงได้รับความนิยมจากสาวๆ เป็นอย่างมาก
“นี่... นี่มันแพงเกินไปนะ ฉันยัง...”
ซือถูอวี้กำชายเสื้อแน่นใบหน้าแสดงความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
กะทันหันเกินไป!
เธอยังไม่พร้อมเลย!
เมื่อเห็นดังนั้นหวังเฉินก็หัวเราะอย่างช่วยไม่ได้
โอ้โหคุณเธอคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย?
“นี่คือของรางวัลจากการต่อสู้ พอเรากลับไปที่เมืองตงหลิงแล้วฉันจะจัดการเรื่องอื่นๆ เธอก็จะได้รับส่วนแบ่งด้วย”
หวังเฉินโบกสร้อยคอจันทราเงินตรงหน้าซือถูอวี้แล้วพูดด้วยสีหน้าปวดหัวเล็กน้อย
เขารู้สึกว่าถ้าตนไม่รีบอธิบายสาวน้อยคนนี้คงจะเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว
“อ๊ะ?”
เมื่อได้ยินว่าตัวเองคิดไปเองใบหน้าสวยของซือถูอวี้ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที และรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
“ฉันไม่เอาหรอก”
“เพราะฉันไม่ได้ช่วยอะไรในการต่อสู้เลย”
เธอก้มหน้าพูดเสียงเบา
เมื่อได้ยินดังนั้น
หวังเฉินก็กลอกตา
แม่หนูคนนี้รู้จักเจียมตัวเหมือนกันแฮะ!
แต่เธอลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าเราเป็นเพื่อนร่วมทีมกัน?
ถ้าเธอไม่เอาของทั้งหมดก็ตกเป็นของฉันคนเดียว ฉันก็จะรู้สึกไม่ดีเหมือนกันนะ!
ขณะที่กำลังคิดในใจหวังเฉินก็ชูสร้อยคอจันทราเงินไปตรงหน้าซือถูอวี้
“มัวแต่โอ้เอ้เป็นผู้หญิงเชื่องช้าอยู่ได้หรือว่าเธออยากจะให้ฉันช่วยใส่ให้ด้วย?”
“เอ๊ะ?”
“ได้เหรอ?”
เมื่อได้ยินดังนั้นซือถูอวี้ก็เงยหน้าขึ้นกะทันหัน เสียงสูงขึ้นแปดระดับ ใบหน้างดงามแสดงความคาดหวัง
เธอกำลังคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย!
เมื่อเห็นดังนั้นหวังเฉินก็วางสร้อยคอจันทราเงินลง แล้วไปจัดเตรียมเปลญวนของตัวเองด้วยความหงุดหงิด
ข้างหลังซือถูอวี้เก็บสร้อยคอไปพลางฉีกยิ้ม แล้วกระโดดโลดเต้นเหมือนกระต่ายน้อย