ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 69 เมดและนายท่านที่ไม่จบการศึกษา

ก้อนพลังงานสีใสที่สามารถสลายไวเวิร์นกระดูกได้อย่างง่ายดายก็เป็นที่ชัดเจนแล้วว่าตรงหน้าของเขาเป็นเธอคนนั้นอย่างแน่นอน

“ท...ทำไมคนอย่างท่านถึงต้องมาช่วยเจ้าเด็กขยะนั่นด้วย!!!”

คำพูดที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงสั่นเทิ้ม...

คนอย่างผู้อำนวยการเกอแรนด้ามีท่าทางที่อ่อนน้อมถ่อมตัวสร้างความประหลาดใจให้กับผู้ชมเป็นอย่างมากโดยเฉพาะเหล่าเมดทั้งสี่ของดีแลน

“เจ้าเองก็คิดที่จะทำร้ายมาสเตอร์เหมือนกันสินะ!”

ดาบของทิวดอร์ชี้ไปที่ผู้อำนวยการดาบนั่นค่อยรวบรวมประกายแสงโดยรอบแล้วแปร่งแสงที่งดงามออกมาอีกครั้ง...

และในตอนนั้นเองที่ผู้คนทั้งสนามได้เห็นท่าทางที่หวาดกลัวแบบสุดขีดของผู้ที่ว่ากันว่ายิ่งใหญ่และมีอำนาจที่สุดในเกอแรนด้า

“ฮิ..ฮี๊!!!! อย่าทำอะไรผมเลยครับท่าน!! ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ! ผมไม่คิดจะทำอะไรเด็กคนนั้นเลย...ทั้งหมดเป็นการทำโดยพลการของเจ้านั่นผู้เดียว”

ผู้อำนวยการชี้ไปทางผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์นด้วยนิ้วมือที่ตั้งมั่น

“เอ้!!! นี่มันอะไรกันครับท่าน”

น้ำตาที่หลั่งไหลออกมาไม่ทันหมดหลังจากที่สูญเสียมินเนี่ยนอันเป็นที่รักก็ต้องพบกับความแปลกใจแบบขั้นสุด และไม่ใช่แค่เขาคนเดียวเท่านั้นผู้คนทั้งหมดในสนามเองก็เช่นกัน....‘ทำไมผู้อำนวยการถึงต้องหวาดกลัวขนาดนั้นด้วย’

และผู้ที่ไม่พอใจยิ่งกว่าใครๆกับท่าทางที่ขาดกลัวเกินไปของผู้อำนวยการคือเหล่าเมดของดีแลน...

“ทำไมท่านต้องไปเกรงกลัวมันถึงขนาดนั้นด้วยล่ะคะ! ทำไมท่านต้องสั่งให้พวกเราหยุดนิ่งกับที่ด้วย”

สีหน้าของเมดคนพี่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“มันก็เป็นแค่สกิลสายธาตุระดับต่ำทำอะไรตุ๊กตาสงครามอย่างพวกเราไม่ได้หรอกค่ะ!.......พอกันที! ดิฉันจะไปฆ่ามันเดี๋ยวนี้แหละ!”

“ไม่นะ! เธอจะขัดคำสั่งของชั้นเหรอ!!!”

ผู้อำนวยการพูดห้าม แต่มันก็ไร้ผล...เหล่าเมดตุ๊กตาสงครามนั้นเป็นมินเนี่ยนของดีแลนผู้อื่นไม่มีอำนาจเด็ดขาดที่จะออกคำสั่งกับพวกเธอ

มีดเล่มใหญ่ในมือของพวกเธอถูกกำแน่นสายตาจับจ้องไปที่กอนด้วยความอาฆาตร

“ตายซะ!!!”

เมดคนพี่พุ่งตัวเข้าหากอนอย่างรวดเร็วไม่สนแม้จะมีก้อนพลังงานสีใสล้อมไว้อยู่‘ฮึ!...แค่สกิลธาตุไฟ ธาตุน้ำแข็งชั้นต่ำ!!!ของแบบนั้นทำอะไรชั้นไม่ได้หรอก’

สีหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจว่าจะสามารถสะบั้นคอของเจ้าเด็กนั่นได้อย่างแน่นอน...

.

.

“ตุบ!!!”

ทันใดนั้นเองสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นความงงงวยเมื่อเบ้าหน้าของเธอกระทบพื้นอย่างกระทันหัน...

สติของเธอยังอยู่ครบถ้วนแต่เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงมาอยู่ในสภาพแบบนี้...สภาพที่ขยับเขยื้อนร่างกายไม่ได้ดั่งอิสระ

ใบหน้าของเธอหันกลับไปมองเหล่าน้องสาว ก็พบว่าเหล่าน้องสาวของเธอนั้นเต็มไปด้วยสีหน้าที่หวาดหวั่น.

“เดี๋ยวสิ! ทำไมพวกเธอถึงมองชั้นแบบนั้นกัน”

แล้วหลังจากนั้นเธอก็หันมามองร่างกายของตนเอง...

.

.

“อีย๊าาาาาา!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

เมดคนพี่ส่งเสียงกรีดร้องดังลั่นร่างกายที่สามารถแช่ในลาวาได้ของเธอบางส่วนนั้นละลายเป็นรูปทรงกลมโดยเฉพาะบริเวณหน้าท้องของเธอมันกลายเป็นรูโบ๋ทรงกลมขนาดใหญ่

“ไม่จริง!!! ทำไมร่างกายของชั้นถึงเป็นแบบนี้”

เมดตุ๊กตาทรงครามที่ภูมิใจนักภูมิใจหนากับความสามารถและร่างกายของตนเอง....บัดนี้เธอได้รู้ซึ้งอย่างแท้จริงถึงความต่างชั้นของเธอกับเมดอัศวินที่ยืนอยู่ตรงหน้า

....โชคดีที่ว่าเธอนั้นเป็นตุ๊กตาสงครามร่างกายของเธอนั้นแตกต่างจากมนุษย์ ต่อให้จะมีรูพรุนเต็มไปทั่วรร่างหากแกนกลางยังไม่ถูกทำลายชีวิตของเธอก็ไม่มีวันดับสิ้นลง

แต่ไม่ว่ายังไงก็ตามศัตรูตรงหน้าก็แข็งแกร่งเหนือกว่าเธออยู่ดี

และทางด้านผู้อำนวยการในตอนนี้ถึงกับก้มกราบแนบพื้นเกรงกลัวว่าการกระทำที่ขัดต่อคำสั่งของเมดสงครามจะพาเขาซวยไปด้วย

.

.

----ทั้งสนามในตอนนี้เงียบยิ่งกว่าปกติผู้ชมนั้นยังคงตกอยู่ในอาการที่อึ้งจนนิ่งข้าง

กอนที่เห็นแบบนั้นก็เหมือนจะครุดคิดเล็กน้อย

“ผู้อำนวยการคนนั้นดูเหมือนว่าจะรู้จักทิวดอร์มาก่อนนะ!”

“ข้าไม่รู้จักเขามาก่อนเลยค่ะมาสเตอร์!”

ทิวดอร์ตอบด้วยเสียงที่เรียบนิ่ง

“ง..งั้นเหรอ!”

แล้วหลังจากนั้นกอนก็เดินด้วยรอยยิ้มเข้าหาผู้อำนวยการที่ตอนนี้ก้มหน้าอย่างสั่นกลัวท่าทางของเขานั้นแตกต่างจากตอนที่พบเห็นครั้งแรกลิบลับ

“ท่านผู้อำนวยการยังไงคุณก็ไล่ผมออกแล้ว! คุณปล่อยผมกลับไปแต่โดยดีน่าจะเป็นเรื่องที่ดีกว่ากับทั้งสองฝ่ายนะ...”

เมื่อรู้ว่าเสียงตรงหน้าไม่ใชเมดอัศวินแต่เป็นไอเจ้าเด็กขยะอวดดีคนนั้น ผู้อำนวยก็เงยหน้าขึ้นมามองด้วยความเจ็บใจ และอับอายในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ทำไม!...ทำไมเธอคนนั้นถึงต้องฟังคำสั่งของเด็กอย่างแกด้วย!!!”

...เจ้าเด็กขยะตรงหน้าหลังจากที่เขาพูดจบมันก็ยิ้มอย่างอวดดีแล้วพูดอออกมาอย่างโอหัง

“ฮึฮึ...ก็เพราะเธอเป็นมินเนี่ยนของผมยังไงล่ะครับ!”

คำพูดของกอนนั้นทำให้ใบหน้าของผู้อำนวยการเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉย

“แกนี่มันเด็กไร้สาระแล้วจองหองสุดๆ!กล้าบอกว่าเธอคนนั้นเป็นมินเนี่ยนของแกเนี่ยนะ...หากเชื่อคำพูดของแกทุกคนก็สามารถจ้างเกรทเทอร์ที่เก่งๆแล้วบอกว่าเป็นมินเนี่ยนได้แล้วคิดว่าทุกคนโง่จนมองไม่ออกหรือไง! แกยังไม่เข้าใจอีกเหรอ!!!”

กอนที่ฟังจนจบสีหน้าของเขาก็เรียบนิ่งขึ้นมาเช่นกัน...สุดยอดเมดทุกคนของเขานั้นมีชีวิตเป็นของตัวเองและแทบจะไม่มีความสามารถใดมองออกเลยว่าพวกเธอเป็นมินเนี่ยนแม้แต่ผู้อำนวยการเกอแรนด้าก็ตาม........ที่ผ่านมามันคงมีแต่ความเชื่อใจเท่านั้นสินะ

“แกน่ะมีเส้นสายที่ดีนะถึงสามารถให้เธอผู้นั้นมาช่วยแกได้......ไปซะสิ!ชั้นไม่คิดจะเอาความอะไรแกอีกต่อไป แล้วก็อยากมาเหยียบที่นี่อีก!!!”

คำพูดทิ้งท้ายของของผู้อำนวยการกอนเข้าใจดีเขาพยักหน้าแล้วเดินหันหลังจากไป

.

.

ทางซีโร่นั้นใบหน้าที่สวมหน้ากากสีขาวของเธอจ้องไปทางผู้อำนวยการอย่างไม่ลดละมือของเธอควงมีดดผีเสื้อเล่นอย่างช่ำชอง

“นายท่าน! เราจะไม่เอาคืนพวกมันสักหน่อยเหรอคะ”

สีหน้าที่เรียบเฉยของกอนหันมาพูดตอบซีโร่โดยที่ไม่หันหลังกลับไปมองใครเลยสักคน

“ไม่ล่ะ! มันเสียเวลาเปล่าชั้นเองก็ไม่อยากที่จะมาเหยียบที่นี่อีกต่อไป!......เรากลับบ้านของเรากันเถอะซีโร! ทิวดอร์!!”

เมื่อกอนพูดจบสุดยอดเมดทั้งสองก็โค้งตัวให้กับเขาอย่างนอบน้อม

“ทราบแล้วค่ะ!”

“ค่ะมาสเตอร์!!”

แล้วหลังจากนั้นพวกเธอก็เดินตามหลังกอนออกจากลานประลองไปทิ้งความอึ้งให้กับผู้ชมทั้งสนาม

ในวันนี้มันเกิดสิ่งที่น่าประหลาดใจขึ้นมากมายจนสมองของพวกเขายากที่จะประมวลผล...

และมีเพียงแค่เพื่อนของกอนเท่านั้นที่ตอนนี้เข้าใจและเชื่อใจในทุกคำพูดของเขา

“กอนแล้วเจอกันนะ! ชั้นจะไปเยี่ยมนายให้ได้!!!!”

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic