ผมลืมตาตื่นขึ้นในตอนเช้ามืด อีกไม่นานพระอาทิตย์ก็จะขึ้นแล้ว ผมแอบเดินไปรักษาทหารทั้งหลายด้วยลมปราณอีกครั้ง จนครบทุกคนหวังว่าวันนี้ทุกคนจะลุยได้เต็มที่
เมื่อพระอาทิตย์เริ่มขึ้นผมตะโกนปลุกทุกคนทันที
“ทหารตื่นๆๆๆ ตั้งแถวเดี๋ยวนี้” ทหารทุกคนเริ่มตั้งแถวทันที เมื่อผมเห็นทุกคนตั้งแถวหมดแล้วผมเริ่มการฝึกทันที
“การฝึกหลังจากนี้ เราจะเดินทางกลับเมืองกัน เรามีเวลาเพียง 3 วันเท่านั้น การฝึกนี้เราจะไม่มีการหยุดพักทานข้าวหรือนอนทั้งสิ้น ยิ่งเรากลับได้เร็วเท่าไรก็จะได้พักเร็วขึ้น” ผมบอกพวกทหารทันที
“ทุกคนเห็นแพด้านล่างนั่นใช่มั้ย” ผมชี้ลงไปด้านล่างที่มีแพอยู่ ทุกคนมองตามมือผม
“เห็นครับ” ทหารตอบพร้อมกัน
“เอาล่ะเราจะลงไปที่แพกัน” ผมบอกให้ทุกคนลงไป พวกทหารกำลังจะวิ่งลงไปทันที
“เดี๋ยวก่อน ผมไม่ได้ให้คุณวิ่งลงไป ผมจะให้คุณกระโดดลงไปจากแหลมตรงนั้น” ผมชี้ไปที่แหลมบาร็อค หลายคนเริ่มหน้าเสีย ดูเหมือนจะกลัวความสูงสินะ
“เอาล่ะ เข้าแถวหน้ากระดานหน้าเดิน” ผมออกคำสั่งในที่สุดพวกเค้าก็เดินไปอยู่จุดโดดแต่ดูเหมือนคนแรกจะยังไม่กล้าโดดเพราะแหลมนี้สูงจากน้ำทะเลเกือบๆ 40 เมตร อืม ค่อนข้างเสียวเหมือนกันแต่เมื่อวานผมตรวจดูแล้ว ไม่มีหินใต้น้ำ แถมน้ำก็ลึกพอให้กระโดดลงไปได้สบาย
“เอาล่ะ ผมขอให้ผู้กองกระโดดเป็นคนแรกเพื่อเป็นตัวอย่างให้ลูกน้องดู” ผมหันไปบอกผู้กองยิ้มๆ
“หา !! เอาจริงหรอ” ผู้กองหันมาถามผม
“จริง เอาล่ะผู้กองเดินไปข้างหน้าเลย” ผมผลักหลังผู้กองออกไป ในที่สุดผู้กองก็ตั้งท่าโดด
“เอาล่ะ 1 2 3 ฮึบ !!” ผู้กองตั้งท่าและโดด แต่ผู้กองครับทำไมโดดอยู่กับที่ไม่โดดไปข้างหน้าล่ะครับ
“ผู้กองกล้าๆหน่อยสิเอาใหม่ๆ” ผมบอกผู้กอง
“นั่นสิผู้กอง โห่ไม่ใจเลย” ทหารข้างหลังที่ต่อจากผู้กองอยู่บอก
“ใช่ๆผู้กองโดดเลย น่าตื่นเต้นจะตาย” เสียงดันเต้จากในแถวตะโกนบอก
“เอาล่ะเอาใหม่นับ 1 2 3 นะผู้กอง” ผมบอกผู้กอง
“ได้เลย เอาล่ะ 1 2... เฮ้ย” ผู้กองยังไม่ทันนับ 3 ผมก็แกล้งเดินไปชนข้างหลังทันที
“ว๊าก !!!!!!!!!!!!!” ผู้กองร้องลั่นหลับตาปี๋ระหว่างลอยอยู่กลางอากาศ
ตู้ม !!! เสียงผู้กองตกถึงน้ำทะเลด้านล่าง ผมชะโงกหน้าลงไปดู อืมดูเหมือนจะไม่เป็นไรสินะ
“เอาล่ะ ผู้กองทำเป็นตัวอย่างแล้ว ทุกคนโดดได้ ปฏิบัติ” ผมหันไปสั่งทหารที่เหลือ
“รับทราบ” หลังจากนั้นทุกคนก็ทยอยโดดลงไปทันที ใครที่เก้ๆกังๆไม่กล้าโดดจะโดนคนข้างหลังผลักลงไปแทนดูเหมือนจะสนุกกันสินะ
เมื่อทุกคนโดดลงไปหมดผมก็โดดปิดท้ายทันที
“เอาล่ำให้ทหารทุกนายไปลากแพ ลงทะเลซะ 1 กลุ่มต่อ 1 แพ” จากนั้นทุกคนแยกย้ายลากแพลงทะเลอย่างเป็นระเบียบทันที
“เอาล่ะ จากนี้ไปการฝึกนี้จะไม่มีการหยุดพักจนกว่าจะเดินทางถึงเมือง หยิบพายขึ้นมาและพายเข้า อย่าลืมถ้าถึงเมืองไวก็จะได้พักผ่อนไวยิ่งขึ้น ปฏิบัติ” ผมสั่งทันที
“ผู้กองมาแพผมเลยครับ แพเรา 2 คนก็พอ” ผมบอกผู้กองที่ยังยืนอยู่กับผม
จากนั้นพวกเราก็ออกเดินทางพายไปทันที การฝึกนี้ดูเหมือนจะสบาย แต่ไม่เลยเพราะมือมันหยุดพายไม่ได้เลย เพราะถ้าหยุดกระแสน้ำทะเลที่ซัดเข้าชายฝั่งจะทำให้แพมันลอยไปติดกับชายหาด อีกทั้งต้องใช้ความสามัคคีในการพายเป็นอย่างยิ่ง ถ้าพายไม่พร้อมกัน แพก็จะไม่เคลื่อนไปข้างหน้า ผมหวังว่าการฝึกนี้จบลง จะได้ทั้งกล้ามเนื้อช่วงล่างที่ได้จากการแบกซุงเดินทางในช่วง 3 วันแรก และกล้ามเนื้อช่วงบนจากการพายติดต่อกัน 60 กิโลเมตร มันคือการทะลวงขีดจำกัดร่างกาย แถมยังฝึกความอดทนที่ต้องอดอาหารและอดหลับอดนอนอีกด้วย อนาคตถ้ามีภารกิจระยะยาวทหารพวกนี้จะสามารถผ่านมันไปได้สบายๆ
เมื่อวานทุกคนได้พักเต็มที่ ทานอาหารกันเต็มที่ ถ้าวันนี้ทำเวลาได้ดี ผมคาดว่าไม่เกิน 2 วันก็คงจะถึงแล้วล่ะ
“เอ้า !! ออกแรงหน่อย” ผมตะโกนสั่งหลังเห็นบางคนเริ่มแผ่ว แขนคงเริ่มล้าสินะ
“ผู้กองเราก็ต้องเร่งเครื่องกันมั่งแล้วครับ ผมจะให้จังหวะเองจะได้พายได้เร็วขึ้นหน่อย” ผมบอกผู้กอง
“ฮุ่ย เล่ ฮุ่ย” ผมให้จังหวะผู้กอง ดูเหมือนแพด้านหน้าผมจะได้ยินจึงร้องให้จังหวะตามผมด้วย ไม่นานแพทั้ง 11 ลำก็ร้องจังหวะเดียวกันกับผม
ผ่านไป 1 วัน
ในที่สุดพวกเราก็ใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางแล้ว เราะความเป็นระเบียบและความสามัคคีในการพายของพวกเรา ทำให้มาถึงเร็วกว่ากำหนดมาก
พายอีกเกือบๆชั่วโมงตอนนี้เป็นช่วงสายของวันแล้ว พวกเราก็มาถึงจุดหมายเราจนได้
“ถึงจุดหมายแล้ว ขึ้นฝั่งได้” ผมตะโกนสั่ง
“รับทราบ” ทุกคนตอบเสียงดังฟังชัด และลงจากแพอย่างเป็นระเบียบ แววตาของทุกคนดูดุดัน เหมือนบอกเป็นนัยๆว่ายังพายไม่พอ แต่ผมสังเกตุเห็นแขนหลายคนสั่นหมดแล้ว ดูเหมือนจะใช้พลังใจในการพายมาสินะ
“ทุกคนทำได้ทีมาก ใช้เวลาเพียงวันเดียวเท่านั้นก็มาถึงจุดหมายได้ หลังจากนี้อีก 4 วันค่อยเจอกันใหม่ที่ค่ายทหาร รอรับกำหนดการฝึกต่อไป แยกย้ายไปพักผ่อนได้” ผมตะโกนบอก
“รับทราบ !!” ทุกคนตอบรับและแยกย้ายไปทันที
“เป็นอย่างไรบ้างครับผู้กอง” ผมถามผู้กอง
“มันแทบไม่น่าเชื่อเลยนะคลาวด์ ว่านี่เป็นทหารของผม ถ้าเป็นเมื่อสิบกว่าวันก่อนผมว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่ทหารพวกนี้จะผ่านการฝึกแบบนี้มาได้ ตัวผมเองก็ยังตกใจกับตัวเองเช่นกัน ที่ผ่านมันมาได้” ผู้กองบอกความรู้สึกออกมา
“เราก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนบ้างเถอะครับผู้กอง” ผมบอกผู้กองหลังจากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกลับบ้านไปพักผ่อนทันที ก็นะการพักผ่อนก็ถือเป็นการฝึกเหมือนกัน
เมื่อผมเดินทางกลับมาถึงบ้านผมบังเอิญเจอท่านแม่พอดี
“ว้าย !! ตายแล้วนั่นคลาวด์หรอลูก” ท่านแม่ตกใจเมือเห็นผม
“ผมเองครับท่านแม่คิดถึงท่านแม่จังเลย” ผมเดินเข้าไปโอบกอดท่าน
“ทำไมดำขนาดนี้ล่ะลูกแม่” ท่านแม่ถาม
“พอดีไปฝึกที่ทะเลมาครับท่านแม่โดนแดดเผาเยอะไปหน่อย แฮะๆ” ผมตอบขำๆ
“แบบนี้ไม่หน่อยแล้วมั้งจ๊ะ แล้วทานอะไรมายังลูก” ท่านแม่ถามอีกครั้ง
“ยังเลยครับท่านแม่ ผมขอตัวไปหาอะไรทานก่อนนะครับ” หลังจากนั้นผมก็เดินเข้าครัวไปเพื่อหาอะไรทาน เมื่อทานอาหารจนท้องอิ่ม หนังตาผมก็เริ่มหย่อน ก็นะไม่ได้นอนมาวันนึงเต็มๆ
ผมขึ้นห้องนอนเพื่อไปพักผ่อนทันที ระหว่างนอนบนเตียงผมก็วางแผนการในวันหยุดไว้เรียบร้อยแล้ว เวลา 3 วันผมจะเข้าป่าไป หาวิธีเอาต้นมะละกอ และสมุนไพรอื่นๆกลับมาปลูก ถ้ามันปลูกสำเร็จ อนาคตผมจะได้ไป ขุดร่องสวนต่อจากสวนมะพร้าวซะ ปลูกมันหลายๆชนิด เลยจะได้กลายเป็นสวนผสมไป ไม่นานผมก็หลับไปทันที
วันรุ่งขึ้น
ผมตื่นขึ้นมาเช้ามืด ดูเหมือนผมจะหลับไปเป็นสิบชั่วโมงเลยนะร่างกายมันคงอ่อนล้าจนผมหลับไปนานขนาดนี้ พวกทหารจะหลับไปกี่ชั่วโมงกันนะ
ผมลุกขึ้นจากที่นอนและนั่งสมาธิก่อนทันที มันก็เหมือนๆเดิม สมาธิ และจบด้วยฝึกดาบกับมวย จนถึงเวลาอาหาร เมื่อผมรับประทานอาหารเสร็จ ผมก็ถามถึงเรื่องเก้าอี้ชายหาดจากท่านพ่อ ดูเหมือนท่านจะหาช่างได้แล้ว อีกทั้งยังได้เยอะกว่าที่ผมบอกว่าต้องการแค่ 3-4 คน พวกเราได้ช่างมาเกือบ 10 คนแน่ะแบบนี้งานคงเสร็จเร็วขึ้นเยอะ เอาเถอะถ้างานเสร็จเร็ว ค่อยหางานให้ช่างใหม่ก็ได้ ไหนๆก็จะต้องสร้างร้านอาหารริมหาดอยู่แล้ว สร้างเป็นร้านขนาดใหญ่ก็ดี หรือเป็นซุ้มก็ดีคงต้องให้พวกชาวบ้านตัดสินใจกันเองยังไงผมก็กำหนดเขตให้เท่าๆกันทุกคนอยู่แล้ว อยู่ที่ใครจะสะดวกแบบไหน
ในช่วงสายวันนี้ผมออกเดินทางเข้าป่าอีกครั้ง ผมเดินทางไปตามจุดที่ผมพบเจอ ต้นกระเทียม ต้นพริกไทย และต้นมะละกอทันที ผมขุดมันขึ้นมา 2-3 ต้นและใส่ไว้ตะกร้าด้านหลังที่ผมเอาติดมาจากที่บ้าน หลังจากได้พวกมันมาผมก็ออกสำรวจเพิ่มเติมเผื่อจะได้ อะไรมาอีก ยิ่งผมได้พวกมันมามากเท่าไร ผมก็จะยิ่งสร้างงานให้พวกชาวเมืองได้มากเท่านั้น
ช่วงบ่ายผมเดินทางกลับออกมาจากป่า เพื่อเดินทางกลับบ้าน เฮ้อผมไม่เจอพืช หรือสมุนไพรชนิดอื่นเพิ่มเติมอีกเลย จะลองไปไกลกว่านี้ดีมั้ยนะ แต่คงต้องขอท่านพ่อและท่านแม่ก่อน อีกทั้งไปไกลๆ แล้วถ้าเกิดผมกลับมาไม่ทันฝึกให้พวกทหารล่ะ สงสัยผมต้องรอให้ฝึกทหารพวกนี้จบก่อนสินะ แต่ถ้าฝึกจบตอนนั้น พวกพ่อค้าและทหารจากเมืองหลวงน่าจะใกล้เดินทางมากันแล้ว บางทีอาจจะเดินทางมาพร้อมๆกันก็ได้ เพื่อความปลอดภัยจากพวกสัตว์อสูร หรือพวกมอนสเตอร์ต่างๆ
เมื่อถึงบ้านผมน้ำพวกต้นไม้ที่ไปขุดมาจากป่ามาลงดินไว้ทันที ถึงผมจะไม่เคยปลูกมันแต่ผมดูจากลักษณะที่มันขึ้นในป่า ต้นมะละกอกับกระเทียม น่าจะปลูกง่ายหน่อย แค่ปลูกให้มันมีระยะห่างกันไว้เพื่อไม่ให้มันแย่งอาหารในดินกันเอง ส่วนต้นพริกไทยจากที่ผมเห็นในป่า น่าจะเป็นไม้เถาหรือไม้เลื้อยยืนต้น เพราะผมเห็นมันอาศัยต้นไม้อื่นตอนที่ผมพบ ผมเก็บพริกไทยมาหลายต้นอยู่เหมือนกัน ผมปักไม้ลงไปในดินและเอาต้นพริกไทยปลูกไว้ติดๆกัน และเอาผ้ามาพันติดกับไม้ที่ผมปักไว้ (ลองหาดูใน youtube ดูนะครับถ้าท่านใดสงสัย การปลูกพริกไทย) เมื่อผมนำลงดินหมดแล้วผมก็เข้าไปแจ้งให้คุณมัลโก้ทราบไว้ทันที เพราะถ้าผมไม่อยู่ก็จะไม่มีคนดูแลมัน
หลังจากนั้นผมก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และลงมารับประทานอาหารเย็นพร้อมๆกับทุกคนทันที
ผมใช้วันหยุดอยู่แต่บ้าน ทำสมาธิบ้าง ซ้อมดาบบ้าง ซ้อมมวยบ้างหรือบางครั้งผมก็ไปช่วยท่านพ่อดูเอกสาร จนหมดช่วงวันหยุด
วันนี้เป็นวันที่ผมนัดพวกทหารเอาไว้ผมเดินทางออกไปที่ค่ายทหารหลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จเช่นเดิม
จบ...
ปล. Time Skip ละจ้าหลังจากจบตอนนี้ ขอบคุณที่อดทนกันมาหลายตอนนะครับ
พิมพ์คำอธิบายที่นี่
วาดจากโปรแกรม paint นะครับ ไม่สวยอย่าว่ากันนะ ^_^
.....................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................พิมพ์คำอธิบายที่นี่
540
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289170_32656129.webp)
