ตอนที่สาม กุญแจสู่ต่างโลก
แสงที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกนี้เข้ามาสู่สายตาของผม
เสียงที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกนี้กล่าววาจาให้ผมได้ยิน
ยินดีต้อนรับผู้เดินทางThe traveler ที่ถูกเลือก
ตกลงหนังสือที่ผมได้มาจากการขโมยเอ๊ยบริจาคจากห้องสมุดเป็หนังสือเวทมนต์หรือนี่?
แล้วทำไมเวลาผ่านมาหลายสิบปีจนผมจะวัยกลางคนอยู่แล้วมันถึงได้แสดงพลังออกมา?
หรือชีวิตผมที่แท้จริงแล้วมันควรจะเป็แนว
เด็กห้าคนผจญภัยต่างโลก
ที่พวกเราจะได้เรียนรู้เื่ความรักมิตรภาพการเสียสละและเติบโตขึ้นมาเป็คนดีของสังคมอีกครั้งหลังจากผ่านการผจญภัยร่วมกัน
แต่ผมดันเอามาเป็ของสะสมพวกเราเลยไม่ได้ผจญภัยร่วมกันเลย?
ทำให้แต่ละคนไม่ได้มีโอกาสกลับตัวได้กลายเป็ล้มหายตายจากถึงทุกวันนี้?
นึกถึงหนังสือเล่มนั้นที่มีคนเขียนจดหมายรักบอกรักให้ชายคนรักตามหาเธอจนเจอ
ผมพลาดสิ่งนั้นไปหรือเปล่านะ?
กุญแจสีทองลวดลายสวยงามมีปีกนกสีทองปรากฏในมือของผม
ผมรับรู้ได้ตามสัญชาตญาณแม้ไม่ต้องมีกฎอธิบายด้านหลังสมุด
Keyholder
ผู้ถือกุญแจ
ท่ามกลางภาษาที่ไม่เป็ภาษาเสียงที่ไม่ใช่เสียง มันอธิบายให้ผมเข้าใจได้โดยคร่าวๆตามสัญชาตญาณว่ากุญแจนี้ของผมจะทำให้ผมเดินทางไปต่างมิติได้
แบบเดียวกับนิยายที่ผมเคยอ่านมาตอนเด็ก
และมันทำให้หัวใจของผมแทบจะกระตุกออกมาจากร่างกายของตนเอง
ผมไม่คิดว่าตนเองคือผู้กล้าที่ถูกเลือก
ผมคิดว่าตนเองเป็เด็กหนุ่มแว่นที่ชาญฉลาดวางแผนการให้พเพื่อนๆด้วยแิและความรู้ทางวิทยาศาสตร์ก่อนที่ตนเองจะได้เรียนรู้สิ่งสำคัญที่อยู่นอกเหนือจากความรู้ในตำราเมื่อจบการผจญภัย
แต่เพื่อนผมล้มหายตายจากไปอย่างที่ว่าเราเลยไม่ได้เรียนรู้อะไร
ผมจับสมุดเล่มนั้นอย่างหวาดกลัว
และผมไม่คิดจะไปต่างโลกโดยไม่ได้เตรียมใจหรือเตรียมกาย
ดังนั้นที่ผมทำคือ
ทำการทดลอง
experiment
426
