เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

ไช่เหอจงก็ช็อกไม่แพ้ใครพอได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากชายร่างเล็กก็รีบยกปืนยาสลบขึ้นเล็งไปทางฮัสกี้ ก่อนจะเหนี่ยวไกยิงทันที!

        ฝีมือยิงของเขาแม่นยำกว่าชายหัวเกรียนมาก กระสุนลูกนี้พอออกจากลำกล้องเขาก็ยิ้มมั่นใจทันที คิดว่าไม่มีพลาดแน่

        แต่เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เผชิญอยู่นี้ต่างจากเป้าหมายที่เคยเจอมาโดยสิ้นเชิงตั้งแต่ตอนที่เขาเริ่มยกปืน สวี่มั่วก็จับตาไว้แล้ว

        ในจังหวะที่ไกถูกเหนี่ยวสวี่มั่วก็พุ่งตัวหลบออกไปทันทีดั่งละมั่งที่ว่องไวเขาขยับออกไปทางด้านข้างเกือบครึ่งเมตรอย่างคล่องแคล่วทำให้เข็มยาสลบพุ่งเฉียดตัวไป แล้วฝังลงบนพื้นแทน

        "อะไรกัน!"ไช่เหอจงเบิกตาโพลงอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

        "เวรเอ๊ย! พี่ไช่ยิงให้แม่นหน่อยเซ่!!"ชายร่างเล็กที่เห็นฮัสกี้หลบกระสุนแล้วยังวิ่งพุ่งเข้าหาตัวเองอยู่ก็ตกใจสุดขีดจนทั้งกระโดดทั้งร้อง ก่อนจะเงื้อมือฟาดท่อนยางที่ถืออยู่ใส่ฮัสกี้

        แต่ท่าฟาดของเขาในสายตาสวี่มั่วเหมือนภาพสโลว์โมชั่นแค่ก้มศีรษะหลบก็พ้น จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่ขาคู่ต่อสู้จนล้มลงไปนอนจ้ำเบ้าแล้วยกอุ้งเท้าขึ้นเหยียบหน้าเช่นเคย...

        "โอ๊ย!!" เสียงกรีดร้องลั่นชายร่างเล็กกลิ้งลงไปจบแบบเดียวกับสองคนก่อนหน้า ท้ายทอยกระแทกพื้นใบหน้ามีทั้งรอยเท้าและรอยเล็บเป็นของแถม

        ขณะเดียวกัน ไช่เหอจงก็รีบใส่กระสุนลูกที่สองจนเสร็จพอเห็นฮัสกี้หันหลังให้ตัวเองก็ยิ้มอย่างดีใจ แล้วเล็งปืนอีกครั้ง!

        แต่ทันใดนั้น ในจังหวะที่เขาลั่นไก ฮัสกี้กลับกระดิกหูเล็กน้อยก่อนพลิกตัวหลบไปด้านข้างราวกับมีตาหลัง!

        "อ๊าก!!" เสียงกรีดร้องดังลั่น...กระสุนนัดนี้ไม่ได้พลาดเป้า ทว่า...มันปักเข้าไปที่ต้นขาของชายร่างเล็ก!

        ชายร่างเล็กรู้สึกเวียนหัวอยู่แล้วพอโดนแทงซ้ำเข้าไปอีกก็รู้สึกแสบแปลบจนต้องก้มลงดูเห็นเข็มยาสลบฝังแน่นอยู่บนต้นขาตัวเอง!

        เขาเงยหน้ามองไช่เหอจงด้วยแววตาโกรธแค้น กำลังจะอ้าปากด่าแต่ก็ได้แค่กระตุกมุมปากเพราะพูดไม่ออกดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นราวกับอยากตะโกนออกมาว่า 'ฉันบอกให้ยิงแม่นๆ ไม่ได้ให้ยิงฉัน!'

        "เอ่อ...ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ...เหวอ!!"ไช่เหอจงรีบแก้ตัวอย่างลนลาน แต่พูดยังไม่ทันจบก็เบิกตากว้างร้องลั่นแล้วหันหลังวิ่งหนี เพราะฮัสกี้กำลังพุ่งตรงเข้ามา!

        "ช่วย...ช่วยด้วย!!"

        ไช่เหอจงวิ่งพลางตะโกนขอความช่วยเหลือทว่าเพื่อนร่วมทีมทั้งสามคนตอนนี้ต่างก็นอนตาลอยหมดสภาพ ไม่มีใครช่วยเขาได้แล้ว

        สุดท้ายเขาวิ่งไปได้แค่สิบกว่าก้าวก็โดนสวี่มั่วตามมาพุ่งชนล้มอย่างแรงแล้วเหยียบหน้าให้ท้ายทอยกระแทกพื้นจนแนบสนิทอีกตามเคย

        ก่อนหน้านี้ เขาเคยโดนเหยียบหน้าฝั่งซ้าย คราวนี้เหยียบฝั่งขวาเลยได้รอยอุ้งเท้าแบบสมมาตรเป๊ะ

        ในจังหวะที่โดนเหยียบจนสติเลือนราง ไช่เหอจงก็พลันนึกขึ้นได้

        ความรู้สึกนี้ช่างคุ้นเหลือเกิน...หมาที่แอบเล่นงานฉันในป่าก่อนหน้านี้ก็คือมันนี่เอง!

        ที่สวี่มั่วเลือกใช้วิธีโจมตีแบบนี้ก็เพราะเขาไม่อยากใช้ปากกัดแม้ว่านั่นจะเป็นวิธีโจมตีที่รุนแรงและได้ผลที่สุดก็ตาม

        แต่...จะให้กัดคนพวกนี้น่ะเหรอ เขากลัวปากตัวเองจะเปื้อนซะมากกว่า

        หลังจากล้มทั้งสี่คนลงได้สวี่มั่วก็เข้าใจสภาพร่างกายของตัวเองในตอนนี้ชัดเจนยิ่งขึ้นต้องบอกว่ายาเสริมสมรรถพภาพจากระบบนี่สุดยอดจริงๆพลังต่อสู้ระดับสี่สิบกว่าหน่วยไม่ใช่แค่คำคุยโว พอเจอกับพวกคนธรรมดาแบบนี้สู้สี่คนพร้อมกันก็ไม่มีแรงกดดันอะไรเลย

        แน่นอนอีกเหตุผลสำคัญที่ทำให้ฝ่ายนั้นแพ้ราบคาบก็เพราะพวกเขาประมาทเกินไปไม่มีทางคาดคิดเลยว่า ฮัสกี้ตัวหนึ่งจะมีทั้งความเร็วและพลังที่เหนือมนุษย์แถมยังมีกลยุทธ์ฉลาดเฉียบ พอเกิดตื่นตระหนกก็เสียจังหวะไปหมด กลายเป็นถูกสวี่มั่วไล่จัดการทีละคนอย่างง่ายดาย

        สวี่มั่วเดินลงมาจากตัวไช่เหอจงกวาดตามองทั้งสี่คนที่นอนกองอยู่บนพื้น ก็เห็นชายหัวโล้นค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาเมื่อมองมาทางเขา

        ขณะสวี่มั่วหรี่ตาเล็กน้อยกำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการซ้ำอีกสักหน่อยดีไหม

        "มั่วมั่ว... แกอยู่ไหนน่ะ! มั่วมั่ว!!"

        เสียงคุ้นหูดังแว่วมาแต่ไกล ทำให้สวี่มั่วชะงักก่อนหันไปมองทางฝั่งหมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกล

        เสียงนี่...จ้าวลี่อิ่ง? เธอออกมาทำไมกัน

        สวี่มั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟังจากเสียงดูเหมือนจ้าวลี่อิ่งกำลังเดินมาทางนี้เขาจึงเหลือบมองชายหัวโล้นอย่างเย็นชา ก่อนหันหลังเดินกลับไปทางหมู่บ้าน

        สายตาของฮัสกี้กับชายหัวโล้นสบกันพอดีอีกฝ่ายถึงกับรู้สึกเย็นวาบในอกอย่างไม่รู้ตัวชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกราวกับเห็นคำเตือนฉายออกมาจากแววตาของมัน! เหมือนกำลังพูดว่า 'ไสหัวไป!อย่าให้ฉันเห็นหน้าแกอีก!'

        ฝันไปแล้ว! หมาจะมีแววตาแบบนี้ได้ยังไงกัน! หรือว่าตาฉันฝาด?

        ชายหัวโล้นยืนเหม่ออยู่ครู่หนึ่งพอรู้สึกตัวอีกทีก็เห็นฮัสกี้เดินลับหลังไปไกลแล้ว

        สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปมาระหว่างซีดกับเขียวรู้สึกทั้งอัปยศอดสูและหวาดกลัวสุดขีด ทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่พอนึกย้อนกลับไปยังแทบไม่อยากเชื่อ

        ตลอดหลายปีที่เปิดร้านหม้อไฟเนื้อสุนัขพวกเขาจับและฆ่าสุนัขไปไม่รู้กี่ตัว ต่อให้เคยเจอพวกดุร้ายก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่ตัวที่โหดขนาดนี้...กลับเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกความเร็วกับพลังของมันไม่ด้อยไปกว่าสุนัขต่อสู้ในสนามประลองเลยด้วยซ้ำ

        แต่ว่า...นี่มันแค่ฮัสกี้ตัวหนึ่งเองนะ!