ตอนที่35การต่อสู้ระหว่างพ่อลูก
โพรทาเลียเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้นี้เธอไม่นึกว่าจะต้องมาต่อสู้กับชายที่เธอเรียกว่าพ่อจริงๆ ทั้งสองยืนประจันหน้ากันทำให้เหล่าผู้คนที่กำลังฝึกการต่อสู้กันต่างหันกันมาให้ความสนใจกันมากมาย เพอร์ซีย์มองเด็กๆที่ต่างหากันเข้ามาดูการต่อสู้นี้เขายิ้มเยาะก่อนจะหันไปหาเด็กชายตรงหน้าของเขาแล้วเอ่ยคุยกับเด็กน้อย
“ดูเหมือนผู้คนจะสนใจการฝึกของเรานะ คีย์”
“ครับ...น่าสนใจมาก...น่านะ”
โพรทาเลียทำหน้าเซ็งๆเธอไม่ได้อยากเป็นที่จับตาเท่าไรเลยนะ แต่หลายๆเรื่องมานี้ก็ถูกจับตามองซะเป็นส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ
“สีหน้าดูเซ็งๆ นะ ฉันทำให้เธอเซ็งเหรอ? คีย์”
‘ก็ใช่นะสิ!!’ โพรทาเลียคิดในใจทันที‘พ่อทำให้หนูต้องเครียดที่ต้องสู้กับพ่อไง!!’
“ดูหน้าสิๆ ดูไม่พอใจเลยนะ คีย์” เพอร์ซีย์ขำออกมาดังๆก่อนจะหยุดหัวเราะ แล้วมองคีย์อย่างจริงจัง“เอาล่ะ หัวเราะพอล่ะ พวกเรามาดูกันดีกว่า...ว่าการฝึกการต่อสู้นี้ เธอเก่งแค่ไหน?”
เพอร์ซีย์พูดจบเขาก็หายไปจากจุดที่เข้าอยู่โพรทาเลียตกใจทันที ก่อนที่จะเห็นว่าผู้เป็นพ่อมาอยู่ในระยะประชิดเธอยกดาบขึ้นมาป้องกันการโจมตีของอีกฝ่ายที่ฟาดดาบใส่ตัวเธออย่างแรงตัวของเธอไถลไปด้านหลังอย่างแรงจนเธอเกือบล้มไครอนที่มองสถานการณ์ตกใจทันทีที่เพอร์ซีย์พุ่งหาเด็กโดยไม่บอกเด็กเลย
“เพอร์ซีย์!!ไม่บอกเด็กเลยนะว่าเริ่มฝึกนะ!!”
“อ้าวเหรอครับ? ฮ่าๆโทษทีๆ” เพอร์ซีย์หันไปหาไครอนแล้วกล่าวขอโทษทันที
โพรทาเลียยกมือของตนขึ้นมาดูมือของเธอนั้นสั่นจากแรงการโจมตีเมื่อกี้เธอไม่เคยเจอใครที่ทำให้เธอมือสั่นได้นอกจากแซเทิร์นเธอถึงกับเหงื่อตกที่ผู้เป็นพ่อทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นใจได้แบบนี้ แต่ลึกๆกับทำให้เธอรู้สึกสนุกกับการต่อสู้นี้เข้าแล้วสิ เธอสะบัดมือไปมาก่อนจะถามอีกฝ่าย
“ตั้งใจให้ผมบาดเจ็บหรือไงครับ? คุณเพอร์ซีย์!!”
“หือ?” เพอร์ซีย์หันไปมองเด็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา “เปล่านะ คีย์ ฉันแค่อยากทดสอบนะ”
“ทดสอบ?” โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“ว่าเธอจะรับการโจมตีของฉันได้ไหมนะสิ?” เพอร์ซีย์มองเด็กน้อยด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
“เอ๋?”
โพรทาเลียงงยิ่งไปอีกว่าแค่รับการโจมตีนั้นได้แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นเสียงของผู้คนต่างเจี๊ยวจ๊าวขึ้นมาทันทีทันใด
“ไม่จริงน่าหมอนั้นรับได้เหรอ?”
“บ้าไปแล้วนะนั้น!!”
“เมื่อก่อนเด็กที่เคยไปท้ากับคุณแจ็กสันถึงกับต้องเข้ารักษาตัวถึงเดือนเลยนะ”
“ฉันก็เคยเห็นนะ!”
เสียงของผู้คนนั้นเจี๊ยวจ๊าวขึ้นมาแบบนั้นทำให้คนที่งงกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างโพรทาเลียยังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ผู้คนต่างพูดคุยกันอย่างแปลกใจมากๆ ที่คีย์รับการโจมตีของผู้ดูแลได้โดยที่ไม่เคยมีใครรับได้ คนเป็นลูกทั้ง 7 คนต่างมองกันอย่างหวาดหวั่นหน่อยๆที่อีกฝ่ายรับการโจมตีนั้นได้ แก๊งของฟีนีอุสก็จับกลุ่มกันมองการโจมตีเมื่อกี้ทำให้บางคนเกิดเลือดสูบฉีดจนอยากเข้าไปร่วมต่อสู้ด้วยทันที
“ฉันอยากเข้าไปแจมกับคุณแจ็กสันจังสุดเลยเว้ย!!”โคลตะโกนออกมาตัวเขาเหมือนกำลังมีเปลวไฟลุกขึ้นอย่างเร่าร้อน โคลกำลังจะวิ่งไปจุดนั้นก่อนจะโดนคนดึงหูทันที “โอ๊ย!!”
“ห้ามเข้าไปสอดดีกว่านะ!! โคล” ฟีนีอุสมองเพื่อนเขาที่อยากไปร่วมแจมกับคุณแจ็กสัน
“มาห้ามฉันทำไมเนี่ย ฟีนีอุส!!” โคลโวยวายทันที“ฉันอยากเข้าไปร่วมด้วยอ่ะ!!”
“หุบปากนายซะ!!” ฟีนีอุสใช้สายตาจิกอีกฝ่ายทำเอาโคกขนลุกจนยอมอยู่นิ่งๆ ทันที
“ขอโทษครับ!!”
เพื่อนๆ ต่างขำที่โคลโดนฟีนีอุสดุใส่ฟีนีอุสมองไปที่คีย์ที่กำลังจ้องมองคุณเพอร์ซีย์ด้วยความระแวงหน่อยๆ
“ไม่น่าไปป้องกันการโจมตีนั้นเลยนะ” โอราอุสพูดขึ้น
ฟีนีอุสหันไปมองโอราอุสที่เดินมาอยู่ข้างๆ เขา “จริงของนาย...คีย์จะเป็นอะไรมากไหมนะ?”
ลิซ่าที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ โอราอุสเธอเกาะโอราอุสแล้วหันมาถามทั้งสองหนุ่มอย่างสงสัย
“เมื่อกี้พูดหมายถึงอะไรกันนะ?”
สองหนุ่มหันไปมองลิซ่า พวกเขาทำสีหน้าลำบากใจหน่อยๆก่อนที่โอราอุสจะเป็นคนอธิบายให้ลิซ่าฟัง
“คือว่าการโจมตีครั้งแรกของพ่อฉันนะมีคือจุดที่กำหนดว่าเขาควรใช้แรงการโจมตีกับคู่ต่อสู้แค่ไหนนะ...แต่ว่า...”
“แต่ว่า?” ลิซ่ากำลังคิดเลยว่าโพรทาเลียกำลังโดนทดสอบใช่ไหม
“แต่ว่า...คีย์ดันรับการโจมตีนั้นได้นะ”
“การต่อสู้ต่อไป ก็จะรุนแรงขึ้นกว่าตอนแรกนะ!”ทุกคนต่างพูดพร้อมกัน
ลิซ่าได้ยินแบบนั้นเธอกลืนน้ำลายของคนเองทันทีเธอหันไปมองโพรทาเลียทันที พวกเขาสองคนยืนประจันหน้ากันอีกครั้งครั้งนี้โพรทาเลียเตรียมตัวโจมตีอีกฝ่ายกลับ พอเพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นเขาก็เข้าไปโจมตีอีก โพรทาเลียก็เข้าไปโจมตีกลับ เสียงของดาบปะทะกันอย่างดังผู้คนต่างมองกันอย่างอึ้งๆ กับการโจมตีตรงหน้าทั้งสองคนต่างต่อสู้กันอย่างดุเดือดมากๆทั้งสองไม่ได้ถือโล่ไว้ป้องกันตัวเลยสักนิด ยิ่งทำให้คนอื่นๆต่างรู้สึกว่าการต่อสู้นั้นน่ากลัวมากๆ ลิซ่ามีสีหน้ากังวลหน่อยๆโอราอุสเข้ามาแตะไหล่เธอเบาๆ
“ไม่ต้องห่วงนะพ่อฉันไม่ทำให้หมอนั้นเป็นอะไรหรอกนะ”
“เปล่านะ...ฉันไม่ได้ห่วงโพรทาเลียนะ” ลิซ่าหันไปหาโอราอุสที่เข้ามาปลอบเธอ
“เอ๋? แล้วเธอกังวลอะไรนะ?”
“กังวล เพราะห่วงคุณแจ็กสันต่างหาก...”
โฟกัสได้ยินลิซ่าพูดเลยเข้ามาหาถามเหตุผลที่อีกฝ่ายพูด “พี่ลิซ่าพูดแบบนั้นหมายความว่าไงเหรอคะ?”
“จริงด้วยนะ ทำไมนะ?” โอราอุสก็สงสัยว่าทำไม
“ก็...ถ้าคุณแจ็กสันทำให้คีย์โกรธขึ้นมาอาจจะเหมือนตอนที่ไปช่วยโฟกัสแน่ๆนะ”
“เอ๋?” ทั้งพี่น้องมองหน้ากันโฟกัสกำลังนึกว่าเกิดอะไรขึ้นตอนนั้น เพราะเธอหลับไปก่อนเลยไม่รู้ว่าอะไร
“แบบนั้นจะเกิดอะไรขึ้นมั้ง?”
“ก็...” ลิซ่ายังพูดไม่จบก็เกิดเสียงฮือฮาออกมาพวกลิซ่าหันไปมองเหตุการณ์ที่ทุกคนต่างฮือฮากัน “!!”
ภาพตรงหน้าเห็นโพรทาเลียและเพอร์ซีย์ต่อสู้กันจนบาดเจ็บเลือดไหลออกมาเพอร์ซีย์มีแผลที่แก้ม ส่วนโพรทาเลียมีแผลที่แขนของเธอโพรทาเลียเห็นตัวเองมีเลือดไหล มันทำให้เธอคิดถึงเวลาที่ต่อสู้ขึ้นมาทันทีเธอก้มตัวลงทำให้เพอร์ซีย์ที่เช็ดเลือดที่แก้มของตน เขาเดินเข้าไปหาเด็กชายช้าๆ
“คีย์ เธอไม่เป็นไรนะ”
“ไม่เลยครับ!ก็แค่...เลือดภายในมันร้อนไปหมดก็เท่านั้น!!”
เมื่อโพรทาเลียเงยหน้าขึ้นมาดวงตาสีเขียวของเธอกลายเป็นสีแดงทันที เธอพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายทันทีพอเพอร์ซีย์เห็นดวงตาอีกฝ่ายเปลี่ยนไปและอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาหาเขา ทำเอาตกใจแต่เขาก็ไม่เสียสมาธิ เขาตั้งรับการโจมตีได้ทันที ทั้งสองคนต่างมองหน้ากัน
“ไม่นึกนะว่าจะเปลี่ยนไปแบบนี้นะ?” เพอร์ซีย์ดันอีกฝ่ายออกไปอีกฝ่ายไถลไหลไปด้านหลังอีกครั้ง เพอร์ซีย์ยิ้มอย่างชอบใจจริงๆ “ชักสนุกขึ้นมาแล้วสิ!”
เพอร์ซีย์วิ่งเข้าไปโจมตีอีกครั้งพวกเขาไม่สนใจอะไรรอบข้างเลยว่าผู้คนจะมองกันยังไง แต่การต่อสู้นี้ช่างดุเดือดมากๆทำให้พวกโอราอุสต่างตะลึงมากๆ กับการต่อสู้ของทั้งสองคนโอราอุสหันไปหาลิซ่าเพื่อถามเธออย่างสงสัย
“นี่คือ...สิ่งที่...เธอว่าสินะ” โอราอุสพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ใช่...ลึกๆ โพรทาเลียเริ่มชอบการต่อสู้เพราะแซเทิร์นเนี่ยล่ะ”
“มันแย่ที่สุดเลยนะ...น้องสาวฉันที่ไม่ควรที่จะเป็นพวกหัวรุนแรงแท้ๆ...”
“ใช่...แต่...” ลิซ่ามองทั้งสองคนต่อสู้กัน“ฉันกับรู้สึกว่าโพรทาเลียสนุกกับการต่อสู้จนมีรอยยิ้มที่สบายใจมากกว่าแต่ก่อนน่านะ”
“เอ๋?” โอราอุสหันไปมองเขาก็เห็นใบหน้าของทั้งสองคน ดูสนุกกันจริงๆนั่นล่ะ “จริงด้วย...พ่อเขาดูสนุกมากเลยนะ...เฮ้อ...ถ้ารู้ว่าคนที่ตัวเองต่อสู้เป็นใครเขาจะมีสีหน้ายังไงนะ”
“ไม่รู้สินะ” ลิซ่าเงยหน้ามองโอราอุสเธอยิ้มออกมาก่อนจะมองภาพตรงหน้าที่มีการต่อสู้กัน
ระยะเวลาผ่านไปนานจนถึงตกเย็นเพอร์ซีย์กับโพรทาเลียนั้นต่างหอบกันอย่างเหน็ดเหนื่อยทั้งสองคนต่างเริ่มทรงตัวกันไม่ได้ แต่ก็ยังพยายามจะต่อสู้กันต่อถึงแม้ร่างกายของทั้งสองคนมีบาดแผลและเลือดไหลออกมาตามแผลต่างๆโพรทาเลียมองเสื้อตัวเองที่มีรอยขาดเต็มไปหมด ก่อนที่เธอจะดึงเสื้อของเธอจนขาดทำให้ทุกคนเห็นเรือนร่างท่อนบนอันเปลืองเปล่า เพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นเขาก็ถอดเสื้อที่มีเลือดของเขาออกเหมือนกันทำให้ทั้งสองคนโชว์ท่อนบนที่เปลือยเปล่า ทำเอาสาวๆ ต่างกรี๊ดกร๊าดออกมากันทันที
"ตายแล้ว!!"
“ฝันเป็นจริงแล้ว!!”
สาวๆ บางคนต่างสลบกันไปเลยเมื่อได้เห็นกล้ามอันสง่างามของชายสองคนที่ต่อสู้กันพวกโอราอุสเห็นสภาพของพ่อและคีย์ทำให้พวกเขารู้สึกเลยว่าทั้งสองคนนั้นมีร่างกายกำยำพอควรแต่หนึ่งในนั้นกับมองด้วยสายตาที่หยาดเยิ้มแบบสุดๆทำเอาโอราอุสต้องเอานิ้วรูดปากอีกฝ่ายทันที
“ว๊าก!!”
“น้ำลายไหลหมดแล้ว!! ฟีนีอุส” โอราอุสกอดอกมองเพื่อนของเขา
“อ๊ะ!” ฟีนีอุสเช็ดน้ำลายของเขาพอหันไปมองเพื่อน ทุกคนก็จับจ้องอีกฝ่ายอย่างน่ากลัว “พวกนายจะมาจ้องฉันทำไมเนี่ย?”
“นี่นายเปลี่ยนจากชอบผู้หญิงมาชอบผู้ชายเหรอว่ะ! ?” โคลถามอีกฝ่ายทันที
“เอ๋...ก็ไม่เชิงนะแต่แค่...ฉันถูกใจคีย์ก็แค่นั้นล่ะ”
พวกผู้ชายต่างถอยหลังหนีทันที “พวกเราอย่าไปเข้าใกล้หมอนั้นนะ”
“นี่ๆ อย่ามาทำตัวรังเกียจนะเว้ย!!” ฟีนีอุสขมวดคิ้วมองเพื่อนๆทันที
“น่าๆ ถึงนายเป็นอะไรพวกเราก็ยังรักนายนะ” อลันเข้ามาตบไหล่ฟีนีอุสเบาๆ
"ขอบใจนะอลัน" โอราอุสขอบใจเพื่อนที่เข้ามาปลอบเขา
ทั้งสองคนที่ยืนหอบหายใจเข้าออกอย่างช้าๆโพรทาเลียรู้สึกเลยว่าตัวเองนั้นเหนื่อยแล้วจริงๆเพอร์ซีย์มองเด็กที่เหนื่อยเหมือนกัน ตอนนี้เขาอยากพักจริงๆแต่การต่อสู้ยังไม่รู้แพ้ชนะเลย เขายกดาบขึ้นเพื่อรอต่อสู้อีกครั้งโพรทาเลียเห็นว่าอีกฝ่ายยกดาบก็ไม่ค่อยขึ้น เธอเลยส่ายหน้าให้กับความไม่ย่อท้อของพ่อจริงๆเธอเลยเก็บดาบแล้วเดินไปหาพ่อของตนช้าๆ
“ผมว่าการฝึกคงต้องจบตรงนี้นะครับคุณเพอร์ซีย์”
“หือ?” เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นเขาก็หัวเราะเบาๆ “แต่ฉันขอพูดหน่อยนะว่าเธอเข้ามาหาฉันแล้วฉันเอาดาบแทงเธอขึ้นมาทำไง?”
“กล้าทำก็เอาสิครับ คุณแจ็กสัน” โพรทาเลียยิ้มท้าอีกฝ่าย
เพอร์ซีย์มองเด็กชายเข้าถึงกับยิ้มอย่างชอบใจเขายกมือขึ้นมาลูบหัวของเด็กชาย
“ฉันชักชอบเธอขึ้นมาแล้วสิ! ตัดสินใจล่ะฉันจะเป็นครูฝึกให้นายเอง คีย์!!”
“เอ๊ะ! ?” โพรทาเลียยืนอึ้งอย่างงง
แต่ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของผู้ดูแลอย่างเพอร์ซีย์พูดออกไปพวกเขาถึงกับยืนอึ้ง ก่อนจะพวกเขาอุทานพร้อมออกมา
“เอ๋!!!!!!!!!!!!”
เวลาผ่านไปทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้านพักอย่างเหน็ดเหนื่อยกันส่วนโพรทาเลียช่วยพยุงพ่อเพื่อไปรักษาที่สถานพยาบาล เพอร์ซีย์ก็ยอมให้เด็กน้อยพาไปส่งรักษาแต่โอราอุสก็เข้ามาหาโพรทาเลียอย่างทันที
“โพ...” โอราอุสกำลังจะเอ่ยเรียกโพรทาเลียเธอมองด้วยสายตาอาฆาตทันที "เอ๊ย!!คีย์ พี่ว่าพาพ่อพี่กลับบ้านดีกว่าน่านะ"
“แล้วไม่พาไปรักษาที่สถานพยาบาลเหรอ?”
“ไม่ต้องหรอก สายเลือดโพไซดอนรักษาตัวเองด้วยน้ำได้ นายคงไม่ลืมนะ”
“จริงด้วยสิ” โพรทาเลียเกือบเลยว่าครอบครัวเธอมีสายเลือดของเทพองค์ไหน
"อ๋อ...แล้วอีกอย่างแม่ฉันคงรออยู่ที่บ้านนะ"
เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นสีหน้าเขาถึงกับเปลี่ยนไปเมื่อนึกถึงภรรยาของตนเอง ไม่อยากนึกเลยว่าจะโดนอะไรมั้งโพรทาเลียมองสีหน้าของพ่อ เธอเลยสงสัยเลยว่าทำไมพ่อทำสีหน้าแบบนั้นโพรทาเลียก็เลยพาพ่อไปบ้านของพวกท่านเลย พี่น้องคนอื่นๆก็เดินตามคีย์ที่พยุงพ่อของพวกเขาไป โอราอุสมองน้องๆ ที่เดินไปเขาเห็นแบบนั้นก็นึกถึงใครบางคน เลยหันไปหาก็เจอทั้งสองคนกำลังคุยบางอย่างเขาเลยเดินเข้าไปหาทันที
“ป้าว่าวันนี้น่าจะมีขนมอร่อยๆ นะ” ลิซ่าย่อตัวคุยกับคาเร็นน่า
“จริงนะคะ” คาเร็นน่าตาวาวทันที
“ทั้งสองคน” โอราอุสเข้าไปหาทั้งสองคน
ลิซ่าได้ยินก็หันไปหาชายที่เรียกพวกเธอ “มีอะไรเหรอ? โอราอุส”
“พอดีโพรทาเลียพาพ่อกลับไปบ้านฉันเลยอยากชวนพวกเธอไปด้วยนะ”
“จะดีเหรอ?” ลิซ่าถามด้วยความสงสัย
“อืม! ไปเถอะ” โอราอุสยื่นมือไปจับมืออีกฝ่าย
ลิซ่ามองอีกฝ่ายที่จับมือเธอ โอราอุสมีสติเขาก็หน้าแดงแล้วเอามือออกทันที
“โทษทีนะ...”
“ไม่เป็นไรค่ะ”ลิซ่ายิ้มแล้วเข้าไปจับมืออีกฝ่าย “งั้นไปกันเถอะนะ”
“อืม” โอราอุสพยักหน้าทันที
คาเร็นน่าเห็นสองคนนี้ดูสวีทกัน ทำเอาเธอยิ้มหน่อยๆก่อนจะแอบวิ่งไปข้างหน้าก่อนปล่อยให้สองคนนี้เดินกันไปสองคนคาเร็นน่าวิ่งไปหาน้าสาวอย่างคารีเซลและเรน่าพวกเธอยิ้มให้คาเร็นน่าแล้วเดินจูงมือกันไปโพรทาเลียพยุงพ่อของเธอจนมาถึงบ้านครอบครัว ทุกคนพากันเดินไปที่ประตูบ้านทุกคนเดินกันเข้าไปในบ้านกันทันที เพอร์ซีย์ยกมือขึ้นเพื่อพยุงตัวเองโอราอุสตามมาหลังสุด เขาก็พาลิซ่าเข้ามาด้วยโพรทาเลียเห็นก็แปลกใจเลยว่าพี่มาด้วยเหรอ
“แม่ครับ กลับมาแล้ว!!”
โอราอุสตะโกนออกไปทุกคนต่างมองหน้ากันเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทุกคนรีบเดินกันไปห้องนั่งเล่นเหลือแค่ไม่กี่คนที่ยังยืนอยู่หน้าประตูบ้าน เสียงฝีเท้าก็ดังตึกๆอย่างแรงและถี่ก็มาใกล้ๆ ก่อนที่แอนนาเบ็ธจะออกมาพร้อมกับมือถือทัพพีอยู่
“กลับมาแล้วสินะ!!”
แอนนาเบ็ธขมวดคิ้วอย่างโกรธเกรี้ยวเธอจ้องมองสามีของตนที่ร่างกายที่มีรอยแผลตามร่างกาย แล้วก็หันไปมองเด็กชายข้างๆที่ร่างกายท่อนบนก็มีบาดแผลนิดหน่อยเช่นเดียวกับสามีของตนเธอเข้าไปหาสามีแล้วใช้ทัพพีตีเขาทันที
“คุณมันบ้าจริงๆ เพอร์ซีย์ใครสั่งใครสอนให้ไปต่อสู้จริงๆ กับเด็กหา!! ถ้าเด็กตายขึ้นมาทำไง!!”
“โอ๊ยๆ แอนนี่ ฉันเจ็บนะ!!” เพอร์ซีย์ยกมือขึ้นมาป้องกันอาวุธในมือภรรยาของตนเอง
“สมแล้ว!! ฉันบอกแล้วนะว่าอย่าทำนะ!! ฉันเตรียมน้ำให้แล้วคุณเข้าไปแล้วรักษาแผลซะ แล้วรักษาคีย์ด้วยนะ!!” แอนนาเบ็ธพูดจบก็หันหลังกลับที่ห้องอาหารทันที
เพอร์ซีย์เหนื่อยใจหน่อยๆ ก่อนจะหันไปหาอีกฝ่าย “ครับๆ งั้นคีย์พยุงฉันไปทีนะ”
“ฮะ...ฮะ” โพรทาเลียยังอึ้งๆที่เห็นพ่อโดนแม่ดุซะยกใหญ่จนน่ากลัวจริงๆ พยักหน้าก่อนจะพาพ่อไปสามแฝดก็เดินมาช่วยนำทางทันที
“เดียวผมนำทางให้นะ” มาร์โคเข้าไปหาเพื่อจะนำทางให้
สองสาวได้ยินที่น้องชายเสนอตัว พวกเธอก็ขอนำทางด้วย “พวกหนูด้วย!”
เพอร์ซีย์มองอย่างสงสัยที่ลูกๆ เข้ามาจะนำทางให้แก่คีย์ “นี้ๆพ่อก็อยู่ทำไมต้องนำทางกันด้วยล่ะ”
“ก็พวกเราอยากนำทางให้นี่น่า” สามแฝดต่างพูดพร้อมกัน
โพรทาเลียเห็นพี่น้องต่างแย่งกันจะนำทางทำให้เธออดที่จะขำไม่ได้
“ไม่ต้องแย่งกันนะงั้นก็ช่วยนำทางให้หน่อยนะทั้ง 3 คน”
“ครับ/ค่ะ”
สามแฝดดีใจสุดๆ ก่อนจะพากันนำทางกันไปที่ห้องน้ำเรน่ากับคารีเซลนำทางไปตรวจสอบห้องน้ำให้ และมาร์โคก็พามาจนถึงห้องน้ำเบเดอร์จ้องมองพวกสามแฝดนำทางให้คีย์ที่พาพ่อไปห้องน้ำ เขารู้สึกตงิดๆ แบบไม่ชอบใจชอบกล
“ทำไมพวกนั้นดูชอบคีย์จัง” เขาบ่นพึมพำคนเดียว
“อึ้ก! !!”
โอราอุสกับโฟกัสถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินสิ่งที่เบเดอร์พูดออกมา พวกเขามองหน้ากันก่อนจะเข้าไปหาเบเดอร์
"แม้คีย์...เขาเป็นที่สนใจของทุกคนนี้น่าจะไม่มีใครชอบคีย์ได้ไงล่ะ?" โฟกัสเข้ามาพูดเพื่อให้เบเดอร์คิดแบบเดียวกับเธอ
“จริงของโฟกัสนะมีแต่คนสนใจคีย์แล้วก็อยากสนิทด้วยน่านะ พวกนายสนใจเขาก็หันเข้าหามั้งสิ” โอราอุสสงสัยว่าทำไมเบเดอร์ถึงสนใจคีย์เลยแนะนำให้อีกฝ่ายเข้าหาคนอื่นมั้ง
“ฉันไม่ได้สนใจหมอนั้นนะ!!” เบเดอร์หันหน้าหนีไม่สนใจคำแนะนำของพี่ชาย
“พี่ไม่อยาก แต่ผมอยากนะ” เอเดอร์พูดทันที“ต้องเข้าหาคีย์แบบที่เขาประจับใจดีกว่า”เอเดอร์พูดก็เดินไปที่ห้องนั่งเล่น
“เอเดอรรรร์” เบเดอร์มองน้องชายฝาแฝดที่ไม่ทำตัวเหมือนเขาเลยจริงๆ
โอราอุสเข้าหาน้องชายก่อนจะตบไหล่น้องชาย “ทำตามหัวใจของนายมั้งนะ เบเดอร์อย่าทำเป็นเก๊กมากนะ”
“หึ!!”
พอมาถึงห้องน้ำ โพรทาเลียค่อยๆให้พ่อของเธอเข้าไปในอ่างน้ำ เพอร์ซีย์ค่อยๆ ปล่อยตัวเองลงไปในน้ำอันอุ่นสบายเขารู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที แผลตามร่างกายของเขาหายไปทันทีโพรทาเลียจ้องมองแผลนั้น เธอมองแผลบนตัวของเธอ มันสมานหายไปแล้วเธอคิดว่าตัวเองควรออกจากตรงนี้ก่อนที่พ่อจะสังเกตว่าแผลเธอหายไป พอเธอกำลังจะออกไปเธอก็โดนกระชากมือจนโซเซไปด้านหลัง เพอร์ซีย์รับตัวเด็กคนนั้นทันทีเขาถอนหายใจเบาๆ เขาเผลอดึงเด็กจนเกือบล้ม เขาทำเด็กเจ็บคงแย่ๆ แน่ๆ
“ไม่เป็นไรนะ โทษทีที่ดึงนะ”
“ไม่ครับ แล้วคุณเพอร์ซีย์ดึงผมทำไมนะ?” โพรทาเลียสงสัยว่าพ่อดึงเธอทำไม
“อ๋อก็ ฉันจะรักษาเธอไงล่ะ”
“อ๊ะ!! ...ไม่ต้องครับ”
“ได้ไง เดียวเธอก็เลือดไหล ตายหรอกนะ!!”
เพอร์ซีย์พูดจบ เขาหมุนตัวเด็กหันมาหาเขาพอเขามองร่างกายเด็กเขาก็มองค้างไปทันที ร่างกายของเธอนั้นแผลกับหายไป หลงเหลือแค่รอยแผลเป็นตามจุดที่เขาโจมตีใส่พอเห็นว่าพ่อจ้องนานเกิด เธอเลยถอยออกไปทันที
“คุณเพอร์ซีย์! ผมอธิบายได้นะ...” โพรทาเลียไม่รู้เลยว่าควรเริ่มจากตรงไหน
"ไม่ต้องหรอก เธออายุตั้ง 200 ปีคงมีความสามารถในการรักษาตัวสินะ"
“อ๊ะ...” โพรทาเลียอึ้งไปเลยที่พ่อเธอพูดแบบนั้นเธอลืมไปเลยว่าตัวเองเคยบอกพ่อแบบนั้นนี่น่า “ครับ ใช่แล้วล่ะ...คนอย่างผมอยู่มานานหลายปีผมเลยได้พลังที่ไม่ต้องการเข้านะครับ”
“ลำบากแย่เลยนะแต่ก็มีชีวิตอยู่ได้มานานคงเจออะไรมาเยอะ”
“ครับ...เยอะจน...รับไม่ไหวเลยล่ะ...”
น้ำเสียงของโพรทาเลียดูเศร้าสร้อย เพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นเขาหันไปที่อ่างก่อนจะเสกน้ำขึ้นมาเป็นลูกบอลให้มันลอยขึ้นโพรทาเลียรู้สึกถึงเงาบางอย่าง เธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นบอลน้ำเหนือหัวก่อนที่มันจะตกลงใส่พวกเธอในทันที
“อ๊ากกกกก!! คุณเพอร์ซีย์!!”
“ฉันไม่ให้เธอออกไปทั้งมีเลือดติดที่ตัวหรอกนะ!”
โพรทาเลียมองอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจเลยที่ทำให้เธอเปียกป้อนแบบนี้เพอร์ซีย์ออกมาจากอ่าง เขาทำให้ตัวเองแห้งแล้วหันไปหาเด็กน้อยแล้วช่วยทำให้แห้งก่อนที่เขาจะทำให้ตัวเองแห้งเหมือนไม่เคยเปียกกันมาก่อน
“เท่านี้ก็เสร็จ เหลือแค่เสื้อน่านะ”
ทั้งสองคนต่างมองร่างกายของกันและกันที่ยังเปลือยท่อนบนอยู่ก่อนที่พวกเขาจะหัวเราะกัน
“ฮ่าๆ จริงด้วยครับแต่คุณเพอร์ซีย์นี้กล้ามเป็นมัดๆ เลยนะครับ”
“เธอก็ด้วยนะ ภายนอกดูเปราะบางแต่ภายใต้เสียงนั้นกับมีกล้ามที่เหมือนกับได้รับการฝึกมาอย่างดี”
“แหะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ”
“ทั้งสองคนเลิกชมกล้ามของกันและกันสักทีเถอะ”โอราอุสเปิดประตูเข้ามาเขาถือผ้าบางอย่างเข้ามาด้วย
“พี่โอราอุส”
“ลูกมาทำไมนะ?”
“ผมเชื่อว่าพ่อกับคีย์ไม่ใส่เสื้อออกมาแน่ๆเลยไปเอาเสื้อของพ่อกับของผมมาให้คีย์ใส่นะ” โอราอุสเดินเข้ามาแล้วยื่นเสื้อของพ่อและของเขาให้คีย์
“โอ้ แต๊งกิ้ว!” เพอร์ซีย์รับเสื้อของตนเองมาใส่ทันที
โพรทาเลียก็ไปรับเสื้อของพี่ชายมาใส่ทันที “ขอบคุณครับ”
“เอาล่ะ งั้นไปทานข้าวกันวันนี้คีย์ทานด้วยกันไปเลยนะ”
“เอ๋? ไม่ไปทานข้าวที่โรงอาหารเหรอครับ?”
“ฉันไปทานบางครั้งน่านะแต่ครั้งนี้ภรรยาแสนสวยอุตส่าห์ทำอาหารให้ด้วยน่านะ กลิ่นหอมมากๆ เลยล่ะ”
โพรทาเลียใช้จมูกดมกลิ่นเธอได้ยินอันหอมหวานของความเค็มหวาน ผสมกันจนทำให้รู้สึกหิวขึ้นมาทันที
“หอมจัง”
“ใช่ไหม!? งั้นไปกัน!!”เพอร์ซีย์ออกจากห้องน้ำไปทันที
เหลือแค่โพรทาเลียกับโอราอุสที่กำลังยื่นอยู่ในห้องน้ำสองคน
“อาหารของแม่นะถึงจะผ่านไปกี่ปีก็อร่อยน่านะ”
“คิกๆ หนูอยากทานขึ้นมาแล้วสิ”
“งั้นไปกัน!”
“ค่ะ!!”
โพรทาเลียเดินตามพี่ชายไปทันทีพอเดินตามไปจนถึงห้องอาหาร อาหารมากมายถูกวางเรียงกันอยู่บนโต๊ะอาหารอย่างน่าทานโพรทาเลียเห็นแล้วรู้สึกหิวขึ้นมาทันทีก่อนที่เธอหันไปจะเจอลิซ่าที่กำลังช่วยจัดจานของใครของมันอยู่
“พี่ลิซ่า!!”
"ไงจ๊ะ คีย์"
โพรทาเลียเข้าไปหาลิซ่าทันที “พี่ตามมาด้วยเหรอ?”
“อืม พอดีโอราอุสเขาชวนมานะ แล้วก็...” ลิซ่าหันไปมองทางครัว
โพรทาเลียสงสัยทางที่พี่สาวมองเธอเลยหันไปมองต้องอึ้งกับภาพตรงหน้าที่ทำให้ปลื้มมากๆ ถึงมากที่สุดในชีวิตลูกสาวตัวน้อยใส่ผ้ากันเปื้อนสมัยเด็กของเธออยู่โพรทาเลียถึงกับหันหน้าหลบไปทางอื่นพร้อมกับกั้นความปลื้มนี้ไว้อย่างลับๆ
“ลูกสาวฉันน่ารักจริง!!”
“หลานน่ารักจนพี่ถ่ายภาพความน่ารักไว้หมดแล้วล่ะ!!” โอราอุสกระซิบข้างๆโพรทาเลีย
“จริงเหรอ!! ขอบคุณนะพี่”
“คีย์ วันนี้เธอทานข้าวกับพวกเรานะจ๊ะ” แอนนาเบ็ธหันมาช่วยเด็กชายทันที
“ครับ คุณเพอร์ซีย์ชวนผมก่อนหน้านั้นแล้วพวกผมขอความกรุณาด้วยนะครับ”
“ได้จ้ะ!” แอนนาเบ็ธยิ้มอย่างชอบใจ
พออาหารถูกจัดมาหมดแล้วทุกคนต่างเตรียมมานั่งที่ของตัวเอง คาเร็นน่านั่งตรงกลางระหว่างแม่และป้าลิซ่าทำให้เธอสบายใจขึ้นเยอะ โฟกัสก็มานั่งข้างๆ โพรทาเลียทำให้ทั้งสองคนส่งยิ้มให้กันตลอด โอราอุสก็แอบไปนั่งข้างๆลิซ่าโดยที่โพรทาเลียไม่รู้ แต่พอโพรทาเลียหันมาก็จ้องแบบจะกินเนื้อตลอดทำเอาเขาขนลุกไปเลย พวกสามแฝดก็อิจฉาที่พี่ๆ นั่งฝั่งเดียวกับพี่โพรทาเลียแต่พวกเขาก็พอใจที่นั่งฝั่งตรงข้ามได้มองจ้องพี่สาว สองแฝดไม่ได้สนใจอะไรมากนอกจากรอทานอาหาร โพรทาเลียมองรอบๆ เห็นพี่น้องต่างอยู่พร้อมหน้ากันเป็นครอบครัวนี่ดีจริงๆ โฟกัสเข้ามาจับมือพี่สาวก่อนจะโทรจิตกับเธอ
‘คิดถึงเมื่อก่อนเนอะ’ โฟกัสโทรจิตกับพี่สาวทันที
‘เอ๋? ’ โพรทาเลียมองน้องสาวที่ไม่ได้ขยับปากเลยก่อนจะยิ้มออกมา ’ ใช่...คิดถึงมากเลยล่ะ...’
‘พี่ค่ะตอนนี้เราจะเอาไงกับพวกที่เหลือของนูอัสดี?’
‘ไม่รู้สิแต่ว่าพี่เผลอปล่อยเวลาไปเกือบเดือนโดยไม่ได้ตรวจสอบเลยว่าพวกมันมีกี่คนนูอัสมันบังอาจมายุ่งกับเธอ พี่จะเริ่มแผนจัดการพวกมันมั้ง’
‘อืม หนูจะช่วยเองนะ’
‘ขอบคุณนะ โฟกัส ที่ช่วยพี่นะ’
‘ได้เสมอตามที่พี่ต้องการค่ะ’
ทั้งสองคนต่างยิ้มให้กัน เบเดอร์ที่แอบมองอยู่ห่างๆเขารู้สึกตงิดๆ ใจแปลกๆ กับทั้งสองคน เขารู้สึกบรรยากาศของทั้งสองมันคุ้นๆจนเริ่มน่าสงสัยมากขึ้นไปอีกเขาเริ่มอยากหาความจริงว่าทำไมคีย์ถึงทำตัวสนิทสนมกับพี่น้องของเขาก่อนอันดับแรกพอยกเครื่องที่ทำมาเสร็จ ทุกคนต่างนั่งสวดมนต์กันก่อนจะทานอาหารกันอาหารฝีมือแม่อร่อยมากจริงๆ เธอหันไปหาลูกสาวเพื่อถามถึงเรื่องในครัว
“เป็นไงมั้งเห็นว่าได้เข้าครัวด้วยนะ?”
“สนุกมากๆ เลยค่ะครั้งแรกที่ได้เข้าครัวที่สวยแบบนี้นะคะ”
“ฉันดีใจที่สาวน้อยแบบหนูชอบนะจ๊ะคิดถึงโพรทาเลียกับโฟกัสตอนเด็กๆ ที่ชอบเข้าครัวมากๆ เลยล่ะ” แอนนาเบ็ธรู้สึกปลื้มใจเหมือนได้ลูกสาวมาเพิ่มอีก
“แม่ก็...จะมาพูดถึงเรื่องตอนเด็กๆทำไมค่ะนั้น” โฟกัสรู้สึกเขินที่แม่พูดเรื่องของเธอกับพี่สาวออกมา
‘ตอนเด็ก...จริงสิตอนนั้นฉันชอบไปห้องครัวเพื่อดูแม่ทำอาหารนี่น่า’โพรทาเลยนึกถึงสมัยเด็กๆขึ้นมาทันที
"เอ๋? พวกพี่สาวก็เข้าครัวตอนเด็กๆเหมือนกันเหรอคะ?"
“จ๊ะ ตอนเด็กๆพี่กับพี่สาวชอบเข้าไปดูแม่ทำอาหารจนแม่ชวนเข้าไปช่วยนะจ๊ะ” โฟกัสพูดแล้วหางตาก็หันมามองพี่สาวของเธอ
“งั้นเหรอคะ”
“จ๊ะ ตอนนั้นพี่สาวของพี่อายุแค่ 3 ขวบเธอก็เริ่มสนใจในการทำอาหาร แม่ก็ให้ดูการทำอาหารตลอดนะ”
“แบบนี้เอง...” คาเร็นน่าหันไปมองคนเป็นแม่“หนูอยากทานฝีมือพวกพี่สาวจังเลย”
โพรทาเลียถึงกับนิ่งๆ เธอไม่ค่อยได้ทำอาหารเท่าไรไม่รู้การทำอาหารของเธอจะดีไหมน่านะ
“อย่าไปทานดีกว่านะ หน้าตาอาหารก็ไม่สวยแถมรสชาติก็งั้นๆล่ะ” เบเดอร์พูดแซวน้องสาวทันที
“พี่ว่าไงนะ!!” โฟกัสหันไปหาพี่ชายด้วยความโกรธทันที
เบเดอร์หันหน้าหลบไปทางอื่นทันทีโพรทาเลียได้ยินก็ขำออกมาเบาๆ เธอหันไปหาโฟกัส
“น่าๆ ถึงหน้าตาอาจจะไม่สวยแต่ก็น่าอร่อยนะ”
“พี่คีย์~~<3” โฟกัสยิ้มอย่างชอบใจมากๆ ที่พี่สาวเธอ
เบเดอร์ทำหน้าเซ็งทันทีที่แกล้งน้องไม่สำเร็จเขาเท้าคางนั่งทานอาหารไป แต่พอเขานึกๆ เขารู้สึกเหมือนเคยเจอเหตุการณ์เขานึกถึงตอนเด็กๆ เขาอายุแค่ 8 ขวบ เขาจำได้เลยว่าเขาก็เคยแซวน้องสาวแล้วแฝดอีกคนก็เข้ามาปลอบใจ พอเขานึกแบบนั้น เขามองไปที่คีย์ทันที หัวใจอันสั่นๆรู้สึกสับสนเหมือนอะไรบางอย่างอยากบอกกับเขา เขาหันหน้าหนีก่อนจะพูดกับตัวเองเบาๆ
“คงไม่ใช่...อย่างที่เราคิดนะ...”
จบตอนที่ 35 โปรดติดตามตอนที่36 ต่อไป
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
386K
![ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1655452201_90378797.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656386284_27306654.webp)
![ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777286087_19211915.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)