ลานเซลอตอุ้มเฉินอันหลานเข้ามาในส่วนของห้องนอนทันที
ในตอนที่ร่างกายถูกยกขึ้นจนัักับอกกว้างของอีกฝ่าย เฉินอันหลานรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของลานเซลอตที่เป็อัลฟ่าชั้นสูงห่อหุ้มอยู่รอบร่างของตน เขารู้สึกว่าร่างกายของตนเบาหวิวราวกับขนนก ความสุขสมที่ไม่อาจบรรยายเข้าจู่โจมเฉินอันหลานอย่างรุนแรงราวกับคลื่นระลอกใหญ่ เพียงแค่ถูกอีกฝ่ายอุ้มขึ้นก็เป็ได้ถึงขนาดนี้ หากถูกทำมากกว่านี้ เฉินอันหลานไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าตัวเองจะมีสภาพแบบไหน
แค่คิดภาพ เขาก็อดรู้สึกสมเพชตัวเองไม่ได้
ไร้ศักดิ์ศรีเสียจริง
ขณะเดียวกันนั้น ที่อีกมุมหนึ่งของห้อง คนที่ควรจะนอนสลบอยู่กลับค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เวลส์เก็บมีดที่ถูกลานเซลอตเตะออกไปเมื่อครู่ขึ้นจากพื้น ก่อนจะเงื้อมีดนั้นขึ้นและพุ่งตรงเข้ามาหมายจะแทงคนที่ยืนหันหลังให้ตนอยู่
“ระ ระวัง ! ”
เฉินอันหลานที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพยายามร้องเตือนลานเซลอต ทว่าด้วยสภาพร่างกายและห้วงอารมณ์ของเขาในสภาวะฮีทจึงทำให้เสียงที่เปล่งออกมานั้นสั่นพร่าอย่างช่วยไม่ได้
ในจังหวะที่มีดพุ่งเข้ามาใกล้จะถึงลำคอของลานเซลอต คนที่ระวังตัวอยู่ก่อนแล้วก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างฉับพลัน ทำให้มีดที่พุ่งเข้ามาพลาดเป้าไปและแทงลงบนอากาศที่ว่างเปล่า เวลส์ที่เสียหลักไปเล็กน้อยพยายามจะตั้งตัวและแทงลงไปอีกครั้ง แต่ลานเซลอตไวกว่า แส้ในมือของเขาพุ่งเข้าพันคอเวลส์อย่างรวดเร็ว จากนั้นมือแกร่งก็ออกแรงกระชากแส้นั้นสุดแรงทำให้เวลส์ถลาเข้ามาหาลานเซลอตตามแรงดึงของชายหนุ่มทันที
ั์ตาสีดำสนิทราวกับห้วงรัตติกาลหรี่ลงเล็กน้อย ประกายตาเย็นเยียบฉายแววสังหารออกมาชัดเจน
“อา.......”
เสียงครางต่ำ ๆ จากคนในอ้อมกอด ทำให้ประกายสังหารที่ปรากฏในแววตาของลานเซลอตเมื่อครู่พลันสลายหายไป ชายหนุ่มออกแรงกระชากเวลส์อีกครั้งเพื่อลากอีกฝ่ายเข้ามาในห้องนอน ลานเซลอตค่อย ๆ วางเฉินอันหลานลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม ฝ่ายเฉินอันหลานที่ได้ััความนุ่มของเตียงก็ขดตัวลงทันที เขานอนกระสับกระส่ายไปมาอยู่บนเตียงด้วยความทรมาน พร้อมกับร่างกายที่สั่นเทาเล็กน้อย ลานเซลอตละความสนใจจากเฉินอันหลานแล้วจัดการพันปลายแส้ไว้กับลำตัวของเวลส์และลากร่างนั้นไปที่หน้าต่าง ออกแรงทุบกระจกจนมันแตกเป็เสี่ยง ๆ จากนั้นจึงโยนร่างของเวลส์ออกไปข้างนอก ผูกปลายแส้อีกด้านหนึ่งไว้กับเก้าอี้ น้ำหนักจากด้านล่างถ่วงรั้งจนตัวเก้าอี้ลอยสูงขึ้นและขัดบานหน้าต่างไว้ได้อย่างพอดิบพอดี เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ลานเซลอตจึงผละจากมา ทิ้งให้เหยื่อของเขาลอยคออยู่ในทะเลเช่นนั้น
เฉินอันหลานเบิกตากว้างพยายามมองไปทางลานเซลอต แต่เขาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลืมตามอง ตอนนี้ร่างกายของเขาถึงขีดจำกัดแล้ว เขาต้านทานสัญชาตญาณของตนไม่ไหวอีกต่อไป สติในการไตร่ตรองเื่ราวต่าง ๆ ของเขากำลังหดหายและใกล้จะหมดลงเต็มที เฉินอันหลานจำได้ว่าเขาเห็นร่างสูงสง่าเดินเข้ามาหาตัวเอง และนั่นเป็ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนจะถูกสัญชาตญาณดิบครอบงำ...
เมื่ออุปสรรคถูกกำจัดไปหมดแล้ว ลานเซลอตก็เดินไปหาคนที่อยู่บนเตียง ตอนแรกเขาคิดจะพาโอเมก้าคนนั้นไปอาบน้ำก่อน แต่คาดไม่ถึงว่าคนตรงหน้าจะร้อนแรงขนาดนี้ เพียงแค่ลานเซลอตโน้มตัวเข้าไปใกล้ แขนเรียวยาวของโอเมก้าหนุ่มก็โอบพันรอบลำคอแกร่งของเขาไว้อย่างรวดเร็ว ลานเซลอตที่ไม่ทันตั้งตัวถูกอีกฝ่ายดึงรั้งเข้าไปใกล้จนเสียหลักและล้มลงไปคร่อมคนบนเตียงไว้
เดิมทีลานเซลอตไม่ชอบให้ใครมาคลอเคลียนัวเนียกับเขาแบบนี้สักเท่าไร แต่เพราะคนตรงหน้ามีเสน่ห์และสามารถดึงดูดเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ เขาจะยอมยกเว้นให้คนพิเศษคนนี้สักคนก็แล้วกัน ความคิดที่จะอุ้มอีกฝ่ายเข้าห้องน้ำไม่มีเหลืออยู่แล้วในตอนนี้ ลานเซลอตจัดการโยนเฉินอันหลานลงบนเตียงด้วยแรงอารมณ์ที่ลุกโชน อาจเพราะความเ็ป โอเมก้าหนุ่มจึงส่งเสียงครางเบา ๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว ประกอบกับรอยเล็บเล็ก ๆ ที่ประทับไว้บนแผงอกของลานเซลอตยิ่งกระตุ้นให้ชายหนุ่มอยากจะกลืนกินคนตรงหน้าให้เร็วที่สุด เขาจัดการดึงเนกไทด์ที่คอของตัวเองออกก่อนจะคร่อมทับโอเมก้าที่แสนเย้ายวนคนนี้ไว้ใต้ร่าง
เฉินอันหลานไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เขารับรู้เพียงแค่ฟีโรโมนของอัลฟ่าที่กระจายออกมาจากเรือนร่างของผู้ชายคนนี้กำลังทำให้เขาคลุ้มคลั่ง เฉินอันหลานแน่ใจว่าตลอดชีวิตของเขา ั้แ่เริ่มมีอาการฮีท ไม่มีอัลฟ่าคนไหนทำให้เขามีอาการแบบนี้มาก่อน พ่อของเขา พี่ชายของเขา ทุกคนรอบตัวเขาล้วนเป็อัลฟ่า แต่เฉินอันหลานไม่เคยเกิดอาการแบบนี้กับคนเ่าั้ ราวกับว่า...ร่างกายของเขากำลังตามหาเ้าของของมันอยู่อย่างไรอย่างนั้น
อัลฟ่าคนนี้เหมือนกับยาพิษที่ถูกเตรียมไว้สำหรับเขาโดยเฉพาะ เพียงแค่ได้กลิ่น ยังไม่ทันได้ลิ้มลองก็ต้องมนต์จนตัวสั่นไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีก
ลานเซลอตกำลังเตรียมที่จะเปิดไฟเพื่อจะได้เชยชมใบหน้าของโอเมก้าที่สามารถกระตุ้นสัญชาตญาณของเขาได้ให้ชัดเจน แต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจคิด ลานเซลอตก็ถูกเฉินอันหลานพลิกตัวแล้วกดเขาไว้กับเตียงแทน ในเมื่ออีกฝ่ายเร่าร้อนและร่ำร้องถึงขนาดนี้ เขาก็ไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป ลานเซลอตคว้าคนข้างบนลงมาประกบจูบอย่างดูดดื่ม
วินาทีนั้นพวกเขาลุ่มหลงอยู่ในมนต์เสน่ห์ของกันและกัน...ดั่งสายฟ้า์ชักนำอัคคีพสุธา
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
ฟีโรโมนของโอเมก้าที่กระจายไปทั่วชั้นโดยสารดึงดูดอัลฟ่าเข้ามาได้ไม่น้อย แต่เนื่องจากฟีโรโมนของอัลฟ่าที่กระจายออกมาจากห้องนั้นแข็งแกร่งมากจึงยังไม่มีใครกล้าเข้าไป
ไม่นานิจวงและเว่ยเชียนเฉินที่ถูกดึงดูดด้วยฟีโรโมนนั้นก็มาหยุดอยู่หน้าห้อง เหล่าอัลฟ่าที่ยืนออกันอยู่บริเวณนั้นเมื่อเห็นว่าเป็คนของตระกูลเอสเตก็พอจะเดาได้ว่าคนที่อยู่ด้านในเป็ใคร พวกเขาจึงพร้อมใจกันล่าถอยไปในที่สุด ต่อให้เหยื่อในห้องนั้นจะหอมหวานขนาดไหน แต่ไม่มีใครโง่พอจะรนหาที่ตายให้ตัวเองหรอก
“เสี่ยวิิ นายน้อยเขา...”
“คนเรามี 7 อารมณ์ 6 ปรารถนา เื่ปกติ”
“แต่นายน้อยไล่ตามคน ๆ นั้นไปอยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไม...ช่างเถอะ ตอนนี้เอาไง นายจะเฝ้าหรือให้ฉันเฝ้า?”
“นายเฝ้ากลางคืน่แรก ฉันเฝ้า่สองละกัน”
“ทำไมไม่ให้ฉันเฝ้า่ที่สอง?”
“เพราะตอนนี้ฉันมีเื่ต้องไปจัดการ”
ิจวงพูดจบก็หมุนตัวจากไป
เว่ยเชียนเฉินอยากจะตามคู่หูไป แต่ก็เป็กังวลว่าจะมีคนเข้ามาจู่โจมนายเหนือหัวของเขาในตอนนี้ เขาจึงต้องเฝ้าอยู่หน้าห้องนี้อย่างเสียไม่ได้
“อา...”
เว่ยเชียนเฉินขนลุกซู่ในทันทีเมื่อได้ยินเสียงหอบกระเส่าและเสียงครวญครางเร่าร้อนดังมาจากภายในห้อง
เวรเอ๊ย! โอเมก้าคนนี้จะพิเศษเกินไปแล้ว
1K
