หวนคืนสู่นภา

หลี่ชิงหยุนชื่นชอบกระบี่เล่มนี้อย่างมาก ราวกับว่ามันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ 

"องค์หญิงน้อย นายน้อยหลี่ เกิดอะไรขึ้น!?" ลุงหลานวิ่งเข้ามาในห้องด้วยหน้าตาตื่น เพราะเมื่อครู่เขาสัมผัสได้ถึงออร่าสังหารที่รุนแรงมาก

เขากลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับทั้งสองคน ดังนั้นเขาจึงรีบเข้ามาโดยไม่ลังเล 

เมื่อเห็นทั้งสองคนสบายดี ลุงหลานก็รู้สึกโล่งใจ...

"ขออภัยผู้อาวุโสหลาน ข้าเพิ่งปราบกระบี่เล่มนี้ได้ จิตสังหารของมันรุนแรงมากเกินไปจริงๆ" หลี่ชิงหยุนเล่นกระบี่อยู่ในมือของเขาด้วยท่าทางพึงพอใจ

"ห๊ะ!? กระบี่นั่นมัน..." ลุงหลานที่ได้เห็นภาพตรงหน้า เขาก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง 

[เกิดบ้าอะไรขึ้น! นั่นมันกระบี่กลืนวิญญาณไม่ใช่หรือ!?]

กระบี่กลืนวิญญาณนั้นมีที่มาที่ไม่รู้จัก พระราชาของเขาพบเจอกระบี่เล่มนี้โดยบังเอิญและเขานำมันกลับมาจากสนามรบโบราณในสมัยที่เขายังเป็นเยาวชน เพียงแต่ไม่มีใครสามารถใช้หรือถือครองกระบี่เล่มนี้ได้ เพราะกระบี่เล่มนี้มีจิตวิญญาณของมันเอง หากมีผู้ใดถือครองคนผู้นั้นจะเสียสติและอาจถึงขั้นเสียชีวิต สาเหตุมาจากจิตวิญญาณของผู้ถือครองจะแตกสลายเพราะความหวาดกลัวสุดขีด นั่นคือที่มาของชื่อของกระบี่เล่มนี้...

กระบี่กลืนวิญญาณ!

กระบี่เล่มนี้นับว่าเป็นกระบี่ต้องคำสาปและมีอาถรรพ์ ดังนั้นมันจึงถูกทิ้งร้างไว้ที่นี่โดยไม่มีใครกล้าขยับหรือแตะต้องมัน 

แม้แต่พระราชาก็ยังไม่กล้าใช้กระบี่เล่มนี้ ต่อให้มันเป็นกระบี่ที่ดีแค่ไหนก็ตาม 

แต่ตอนนี้กระบี่กลับถูกปราบโดยชายหนุ่มตรงหน้าเขา เขาจะไม่ตกตะลึงได้อย่างไร อีกทั้งยังดูเหมือนว่าชายหนุ่มผู้นี้จะสบายดีและไม่มีอะไรผิดปกติกับมัน

โมหยุนซีที่อยู่ด้านข้างเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา ก่อนหน้านี้นางมีความรู้สึกว่านางได้เห็นความฝันบางอย่างที่แปลกๆ

ชายหนึ่งคนกับกระบี่หนึ่งเล่ม กำลังฟาดฟันไปทั่วสนามรบ และเก็บเกี่ยวชีวิตศัตรูที่อยู่รอบๆราวกับผักปลา! สนามรบเต็มไปด้วยศีรษะและกองเลือด กองซากศพกระจายอยู่เต็มพื้นที่ราวกับเป็นนรกบนดิน ภาพที่น่ากลัวก่อนหน้านี้ยังคงฝังลึกในจิตใจของนางอยู่!

"องค์หญิง ข้าชอบกระบี่เล่มนี้ ข้าขอเอามันออกไปได้หรือไม่?" หลี่ชิงหยุนหันมาคุยกับโม่หยุนซี ดวงตาของเขาเป็นประกายราวกับว่าเขารอไม่ไหวแล้วที่จะทดสอบกระบี่เล่มนี้โดยทันที

"เอ่อ... หลี่ชิงหยุน เจ้าแน่ใจแล้วงั้นรึ?" โม่หยุนซีไม่อยากจะเชื่อว่าหลี่ชิงหยุนสามารถปราบกระบี่อาถรรพ์เล่มนี้ได้ นางหมดสติไปก่อนที่หลี่ชิงหยุนจะปราบมัน ดังนั้นนางจึงไม่ได้สัมผัสกับออร่าของหลี่ชิงหยุนเป็นการส่วนตัว หากนางได้สัมผัสแรงกดดันของหลี่ชิงหยุนในขณะนั้น เกรงว่านางคงจะเสียสติไปแล้วอย่างแน่นอน

"ถูกต้องข้า ชอบมันมาก ราวกับว่ามันถูกสร้างมาเพื่อข้าโดยเฉพาะ" หลี่ชิงหยุนตอบแบบสบายๆ

โม่หยุนซีและลุงหลานมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ กระบี่ที่ผู้คนรังเกียจที่จะจับ แต่ชายหนุ่มถึงกับกล่าวว่ามันถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ นี่ไม่แปลกเกินหรอกไปหรือ?

"ท่านพ่อของข้าได้พูดไว้ก่อนหน้านี้แล้ว หากเจ้าชอบมันก็เอาไปเถิด" โม่หยุนซีก็ไม่ได้ขัดข้องหากกระบี่เล่มนี้ไม่ส่งผลร้ายใดๆต่อหลี่ชิงหยุน

"ขอบคุณมาก องค์หญิง เช่นนั้นข้าขอดูสมุนไพรในตู้ได้หรือไม่?" หลี่ชิงหยุนพบบางอย่างที่สามารถใช้ปรุงยาเพื่อรักษาบิดาของเขาได้ 

โม่หยุนซีแค่พยักหน้าโดยไม่มีข้อโต้แย้ง

หลี่ชิงหยุนกำลังเดินไปรอบๆชั้นวางของสมุนไพร เขาหยิบติดมือมาสองสามอย่าง หลังจากนั้นไม่นานเขาพบกับดาบสีขาวที่มีความบางและเบาแต่มีคุณภาพสูง เขาตั้งใจจะให้สิ่งนี้กับนาหลันเสี่ยวฉี ดังนั้นเขาจึงหยิบมันมาเช่นกัน

"องค์หญิง ขอบคุณท่านมาก แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว" ในความเป็นจริง หากไม่ใช่คลังสมบัติส่วนตัวของพระราชา หลี่ชิงหยุนคงจะปล้นมันทั้งหมดแน่ๆ 

"เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าพอใจแล้ว ไปกันเถอะ" โม่หยุนซี หลี่ชิงหยุนและลุงหลานออกมาจากห้องสมบัติพร้อมกัน

ก่อนจากไปหลี่ชิงหยุนไม่ลืมที่จะบอกลาโม่หยุนเทียนและหนานกงเสวี่ย ตอนนี้เขาต้องรีบไปที่ตระกูลเสิ่นต่อ

เมื่อเห็นว่าเขาจากไปแล้ว โม่หยุนเทียนจึงถามแก่โม่หยุนซีขึ้นมาในทันที "ซีเอ๋อร์ เขาได้รับอะไรไปบ้าง? มันเพียงพอสำหรับเขาหรือไม่?"

"ท่านพ่อ เขาเอาแค่กระบี่หนึ่งเล่ม ดาบหนึ่งเล่ม และสมุนไพรไม่กี่ชนิดเท่านั้น ดูเหมือนว่าสมุนไพรนั้นเขาต้องการใช้มันเพื่อรักษาบิดาของเขา" หากเป็นผู้อื่นเกรงว่าพวกเขาจะกรรโชกทรัพย์อย่างเต็มที่ โม่หยุนซีมีความประทับใจต่อหลี่ชิงหยุนมากยิ่งขึ้นกับเหตุการณ์นี้ 

"นะ-นี่...มันไม่น้อยไปหน่อยหรือ?" โม่หยุนเทียนเองคงคิดว่าหลี่ชิงหยุนน่าจะเอาสมบัติไปสัก 1 ใน 4 ของสมบัติทั้งหมด นี่เป็นเรื่องคาดไม่ถึง จนคิดว่าหลี่ชิงหยุนสามารถหักห้ามใจตนเองได้เป็นอย่างดี

"และอีกอย่างที่ข้าต้องบอก อาวุธที่เขานำออกไปคือดาบจันทราเยือกแข็งและกระบี่กลืนวิญญาณ" โม่หยุนซีท่องรายการที่หลี่ชิงหยุนเอาไปให้โม่หยุนเทียนได้ฟัง

"อะไร!?"

เมื่อได้ยินรายการล่าสุดจากปากของบุตรสาว โม่หยุนเทียนสะดุ้งขึ้นมาจนเผลอลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างแรง "จะ-เจ้าบอกว่าเขาเอา...กระบี่กลืนวิญญาณออกไปงั้นรึ?"

น้ำเสียงของโม่หยุนเทียนสั่นเครือราวกับว่าเขาไม่ยังเชื่อกับเหตุการณ์นี้ 

"ถูกต้อง ดูเหมือนว่ากระบี่เล่มนั้นจะยอมจำนนต่อเขาอย่างสมบูรณ์" โม่หยุนซีอธิบายเหตุการณ์ในห้องสมบัติก่อนหน้านี้

โม่หยุนเทียนและหนานกงเสวี่ยมองหน้ากันอย่างมึนงง ราวกับโลกของพวกเขาพลิกกลับอย่างเหลือเชื่อ

"ซีเอ๋อร์ ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวของกระบี่เล่มนั้นไม่ได้มีแค่อาถรรพ์เฉพาะของตัวมันเท่านั้น มันยังทำให้ผู้ใช้งานเกิดความกระหายเลือดอย่างรุนแรง ป่าเถื่อน และคลุ้มคลั่ง นั้นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับกระบี่เล่มนั้น แม้แต่ข้าเองเคยถือครองมันไปครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นข้าก็ไม่ได้แตะต้องมันอีกเลย" โม่หยุนเทียนกล่าวอธิบาย เขากลัวว่าหลี่ชิงหยุนอาจจะได้รับผลกระทบจากมัน เนื่องจากเขาเคยสัมผัสประสบการณ์เช่นนั้นมาก่อนและมันแทบจะทำให้เขาเป็นบ้า

"เอ่อ...นี่..." โม่หยุนซีเองก็ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน "แล้วพวกเราควรจะเอามันกลับมาหรือไม่?"

โม่หยุนเทียนส่ายหัวทันที "ไม่จำเป็น หากเขาสามารถควบคุมกระบี่เล่มนั้นได้ เขาอาจจะมีพละกำลังที่ไร้เทียมทานในการต่อสู้... นั่นเป็นเพราะกระบี่เล่มนั้นอยู่ในระดับศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งจิตวิญญาณของมันแล้ว"

"กระบี่ระดับศักดิ์สิทธิ์!" โม่หยุนซีอ้าปากค้าง นางไม่เคยคิดเลยว่าห้องสมบัติของบิดาจะมีของระดับสูงเช่นนี้อยู่ 

"จากนี้เราคงต้องจับตาดูเขาต่อไป อย่าให้เขาคลุ้มคลั่งเป็นอันขาด! เกรงว่าหากเกิดอุบัติเหตุขึ้นแล้ว เขาอาจจะไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก" โม่หยุนเทียนอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขึม

.

.

.

ด้านนอกพระราชวัง หลี่ชิงหยุนกำลังเดินออกจากวังและมุ่งหน้าตรงไปยังตระกูลเสิ่น

หลี่ชิงหยุนรู้อยู่แล้วว่ากระบี่กลืนวิญญาณเล่มนี้เป็นกระบี่ระดับสูงที่ก่อตั้งจิตวิญญาณแล้ว อีกทั้งยังมีความสามารถพิเศษในการพัฒนาอีกด้วย

ความแข็งแกร่งของกระบี่เล่มนี้ จะพัฒนาไปพร้อมๆกับผู้ใช้ หากเขาแข็งแกร่งขึ้น ความสามารถของกระบี่ก็จะยิ่งเพิ่มตามไปด้วย!

ส่วนดาบจันทราเยือกแข็งเองก็อยู่ในสภาพชำรุด เขาเพียงแค่ต้องหาโลหะระดับสูงเพื่อซ่อมและตีเพื่อปรับปรุงบางส่วน บางทีดาบนี้อาจจะพัฒนาและมีจิตวิญญาณของมันเองด้วยก็ได้ 

หลังจากออกมาจากพระราชวังแล้ว หลี่ชิงหยุนกำลังนั่งรถม้าไปที่ตระกูลเสิ่นโดยตรง

ขณะนี้เป็นเวลาใกล้มืดแล้ว เขาต้องไปที่ตระกูลเสิ่นให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนพวกเขามากเกินไป 

เมื่อถึงที่หมายหลี่ชิงหยุนลงจากรถม้า พร้อมกับเดินตรงไปที่ตระกูลเสิ่นทางประตูหน้าอย่างไม่สนใจคนรอบข้าง

ตรงหน้าของเขา มีประตูขนาดใหญ่สีแดงและรั้วกั้นรอบๆอาณาเขต บนที่สูงใกล้กับหลังคา มีป้ายสีทองขนาดใหญ่ติดประดับไว้ [ ตระกูลเสิ่น ]

หลี่ชิงหยุนเดินเข้าไปใกล้ประตูสีแดง แต่เขากลับถูกทหารยามหยุดไว้

"เจ้าหนู เจ้าเป็นใคร? มีธุระอะไรกับตระกูลเสิ่นในเวลานี้?" ทหารยามที่ถือหอกกำลังมองไปที่หลี่ชิงหยุนด้วยสายตาเหยียดหยาม 

ขณะนี้หลี่ชิงหยุนกลับมาสวมชุดลำลองสีขาวตามปกติของเขาแล้ว ทหารยามที่เห็นว่าการแต่งตัวของหลี่ชิงหยุนยากจนเพียงใด เขาอดไม่ได้ที่จะดูถูกและเหยียดหยาม

"ข้าคือหลี่ชิงหยุน และข้ามาขอพบเสิ่นชิง" หลี่ชิงหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย 

"ไอ้หนู เสียมารยาท! เจ้าจะพูดถึงคุณหนูน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร!?" ทหารยามรู้สึกโกรธเคืองกับชายหนุ่มผู้นี้ที่เรียกเสิ่นชิงอย่างสนิทสนม

"แค่ไปบอกนางว่าข้าหลี่ชิงหยุนมาเข้าพบ ส่วนเรื่องอื่นพวกเจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล" หลี่ชิงหยุนยังมีท่าทีสงบและไม่แยแสกับคำขู่

"เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!" ทหารยามคิดว่าหลี่ชิงหยุนมาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา พวกเขาจึงใช้โอกาสนี้โจมตีเขาในทันที

หลี่ชิงหยุนขมวดคิ้วลึกๆเมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบสนองของยามเหล่านี้