ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 98 เกิดเหตุที่ร้านเครื่องดื่ม

      เย่จื่อเฉินกำโทรศัพท์ยิ้มฝันหวานของขวัญในอนาคตนั้นทำให้ตัวเขาเองคิดไปไกล จนก้าวขาไม่ออกไปชั่วขณะ

      หลิวฉิงนั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา สองมือเท้าค้างจ้องมองเขาอย่างเหนื่อยใจก่อนจะแขวะออกมา

     “นายทำท่าแบบนี้ดูเฉิ่มชะมัด”

      โดนผีทำลายความฝันอันสวยงาม ทำเอาเย่จื่อเฉินกลอกตาอย่างไม่พอใจ

      “เธอจะไปเข้าใจอะไร เมื่อกี้ฉันเจรจาธุรกิจกับคนบนสวรรค์อยู่ คนบนสวรรค์น่ะเข้าใจไหม?”

     “ประสาท”

      หลิวฉิงเบ้ปากพูด

     “ยัยผีบ้า”

      ในขณะที่เย่จื่อเฉินกำลังจินตนาการถึงภาพอันสวยงามในอนาคตอยู่นั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาภายในร้านขายเครื่องดื่ม

      เย่จื่อเฉินใจเต้นขึ้นมาทันที หรือว่าจะมีคนเห็นหลิวฉิง

      หลิวฉิงเองก็เบิกตาโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจเช่นเดียวกันทั้งคู่หันไปมองตามเสียง ถึงได้เห็นว่ามีผู้หญิงที่ทารองพื้นหนามากทั้งยังใส่รองเท้าส้นสูงสีแดงเข้มคนหนึ่งกำลังกรีดร้องด้วยใบหน้าตกใจกลัวโดยมีพนักงานคนหนึ่งของทางร้านยืนอยู่ตรงข้ามเธอ

      ฟู่

      เย่จื่อเฉินกับหลิวฉิงถอนหายใจยาวเหยียด

      ไม่ได้ร้องตกใจเพราะหลิวฉิง

      เมื่อเห็นว่าไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับตัวเองเย่จื่อเฉินก็ลุกขึ้นเพื่อจะออกไปจากร้านขายเครื่องดื่ม

      แต่เมื่อเดินไปถึงทางเข้าร้าน เขากลับเห็นท่าทางของพนักงานคนนั้น

     “พี่หู่ ฉันตกใจหมดเลย”

      หญิงสาวที่ใส่รองเท้าส้นสูงสีแดงทำท่าตกใจแล้วเอื้อมมือไปคว้าแขนผู้ชายร่างกำยำที่อยู่ตรงข้ามมากอดไว้

      ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองพนักงาน สีหน้ารังเกียจปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที

      “รีบไสหัวไปซะ หน้าตาน่าเกลียดแบบนี้ จะออกมาข้างนอกให้คนตกใจหรือไง?”

      คว้าเครื่องดื่มบนโต๊ะขึ้นมาสาดใส่พนักงานคนนั้น พนักงานคนนั้นจึงยกถาดขึ้นมาบังเอาไว้เครื่องดื่มนั้นจึงกระเด็นใส่ตัวผู้หญิงคนเมื่อครู่นี้ทันที

     “กรี๊ด!!”

      หญิงสาวที่แต่งหน้าหนาเตอะกรีดร้องเสียงหลงก่อนจะผุดลุกขึ้นแล้วเงื้อมือขึ้นหมายจะตบพนักงานคนนั้น

     “ทำเกินไปแล้วนะ”

      เย่จื่อเฉินปรี่เข้ามาจับมือผู้หญิงคนนั้นจากทางด้านข้างแล้วผลักเธอออกไปอย่างแรง

      จากนั้นเขาก็หันไปมองพนักงานที่โดนรังแกคนนั้น ก่อนจะเอ่ยถามเบาๆ

     “หลี่เจียอี๋ เธอไม่เป็นไรนะ”

     “ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่”

      ในตอนที่เห็นเย่จื่อเฉินสีหน้าของหลี่เจียอี๋ก็ดูประหม่าไปอย่างเห็นได้ชัด

      เรื่องที่โรงแรมในตอนนั้น…

      เย่จื่อเฉินยังไม่รับผิดชอบ!

     “พี่หู่…”

      ในตอนนี้ หญิงสาวคนที่โดนเย่จื่อเฉินผลักออกไปก็แผดเสียงขึ้นมาดังลั่นชายหนุ่มร่างกำยำผุดลุกขึ้นมาทันที ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าไหล่เย่จื่อเฉิน

     “ปล่อย”

      เย่จื่อเฉินหันไปมองอย่างเย็นชาดวงตาที่แฝงไว้ด้วยความดุดันมองผู้ชายคนนั้นที่จับไหล่เขาเอาไว้

      ผู้ชายคนนั้นรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาทันที ก่อนจะละมือออกจากไหล่เย่จื่อเฉินโดยอัตโนมัติ

      “ผมคิดว่านี่เป็นการเข้าใจผิด พวกคุณคิดว่าไง?”

      ความเยือกเย็นจางๆ แผ่ขยายไปถึงก้นบึ้งในใจของชายคนนั้นเขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากในใจของชายหนุ่มในตอนนี้มีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น

      เจ้าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา

      แต่หญิงสาวข้างกายไม่ได้คิดมากมายขนาดนั้นเธอก้าวเข้าไปหาเย่จื่อเฉินกับหลี่เจียอี๋ แล้วแผดเสียงดังลั่น

      “แกตาบอดเหรอ ไม่เห็นเหรอว่ายัยอัปลักษณ์นี่มันทำชุดฉันเปียก? นี่เป็นชุดที่ฉันซื้อมาใหม่เลยนะ”

      “ถ้าคุณพูดอีกแค่ประโยคเดียว เชื่อไหมว่าผมฉีกปากคุณแน่” เย่จื่อเฉินมองหญิงสาวตาขวาง ก่อนจะเอ่ยถาม “ส่วนเรื่องชุดของคุณมันราคาเท่าไร ผมจะชดใช้ค่าเสียหายให้”

     “แกมีปัญญาชดใช้หรือไง”

      หญิงสาวทำหน้าเหยียดหยาม จ้าวหู่ที่อยู่ข้างกายแอบดึงหญิงสาวคนนั้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น

      “น้องชาย เห็นนายแล้วคุ้นตาจังเลย นายพักอยู่ที่ไหนเหรอ?”

      “อย่ามาสนใจเลยว่าผมอยู่ไหน ชุดนี้ผมจะชดใช้ค่าเสียหายให้พวกคุณส่วนพวกคุณก็ขอโทษเธอซะ”

      “ขอโทษเหรอ ฝันไปเถอะ” หญิงสาวช่างเหยียดแหวขึ้นมาอีกครั้ง

     “หึๆ”

      เพียะ!

      ฝ่ามือหนึ่งตวัดลงบนใบหน้าของหญิงสาวช่างเหยียด แล้วก็ชักมือกลับไปหลังจากที่ชักมือกลับไปแล้ว เย่จื่อเฉินก็สะบัดมือไปมาด้วยในดวงตาเต็มไปด้วยความดุดัน

      “อย่ามาทำหูทวนลมกับคำพูดของผม…”

     “แกกล้าตบหน้าฉันอย่างนั้นเหรอ”

      สาวช่างเหยียดตกตะลึง ก่อนที่นาทีต่อมาเธอจะเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าเย่จื่อเฉิน

      แค่เสียงกังวานก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง

     “อย่าท้าทายความอดทนของผม”

     “พี่หู่ขา”

      หญิงสาวคนนั้นกุมหน้าเดินกระฟัดกระเฟียดไปเขย่าแขนชายหนุ่ม แต่ชายคนนั้นไม่ได้สนใจเธอสักนิดก่อนจะเปิดปากพูดขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

     “คะ...คุณคือคุณชายเย่เหรอ”

      เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วขึ้น ไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนี้จะรู้จักเขาด้วย

     “รู้จักฉันด้วยเหรอ?”

      เขาคิดอยู่ว่าเขาคุ้นตาเย่จื่อเฉินมาก แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก

      จนกระทั่งตอนที่เย่จื่อเฉินได้ตบหน้าแฟนเขาไปหนึ่งที เขาถึงได้นึกออก

      บุคคลนี้คือบุคคลผู้ทรงอิทธิพลแน่นอน

      อึก

      ผู้ชายคนนั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างแรงก่อนจะยกมือขึ้นตบหญิงสาวข้างกายไปหนึ่งที

     “ขอโทษซะ”

      บอกได้เลยว่าตบนี้ของจ้าวหู่ทำเอาผู้หญิงคนนั้นถึงกับอึ้ง หญิงสาวมองเขาอย่างตกตะลึงก่อนจะระเบิดอารมณ์ขึ้นมา

      “จ้าวหู่ นี่คุณกล้าตบฉันเหรอ คุณกล้าตบเมียคุณเลยเหรอ”

      หญิงสาวช่างเหยียดเงื้อมือขึ้นหมายจะตบจ้าวหู่จ้าวหู่กัดฟันคว้ามือเธอเอาไว้ แล้วผลักเธอออกก่อนจะตวัดมือฟาดไปอีกครั้ง

      “หลิวจู ขอโทษซะ เร็ว!”

      “ไปตายซะ! จ้าวหู่ คุณจำไว้เลยนะ พวกแกสองคนด้วยจำเอาไว้เลย”

      หญิงสาวตวาดลั่นพร้อมกับเดินออกไปจากร้านจ้าวหู่กลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับด่าหญิงสาวในใจว่าโง่เง่า

      เธออาจจะมีอำนาจอยู่บ้างก็จริง แต่เมื่อเทียบกับคุณชายเย่แล้ว

      เธอมันก็แค่เด็กๆ!

     “คุณชายเย่…”

     “ดูท่าว่าผู้หญิงคนนั้นจะเก่งกว่าคุณนะ” เย่จื่อเฉินเบ้ปากพร้อมกับแสยะยิ้มก่อนจะบุ้ยปากไปทางหลี่เจียอี๋ “ขอโทษซะ”

      “ขอโทษครับภรรยาคุณชายเย่ ผมตาไม่ถึงเอง…”

      หลี่เจียอี๋ที่อยู่ด้านข้างหน้าแดงขึ้นมาทันที ส่วนเย่จื่อเฉินก็หน้าตาตื่นเหมือนกัน

      อะไรกันผู้ชายคนนี้ สมองกลวงเกินไปแล้ว

      “ช่างมันเถอะ ฉันก็ไม่ได้จะทำอะไร นายไปเถอะ”

      ความโมโหในใจราวกับว่าได้หายไปจนหมดกับคำว่าภรรยาคุณชายเย่ที่จ้าวหู่เอ่ยเรียก หลี่เจียอี๋เม้มริมฝีปากเล็กน้อยเย่จื่อเฉินเลิกคิ้วแล้วจึงหันไปขึ้นเสียงใส่จ้าวหู่

     “ไสหัวไปซะ”

     “อ้อๆ ครับ”

      จ้าวหู่วิ่งล้มลุกคลุกคลานออกไปจากร้าน ในตอนนั้นเย่จื่อเฉินถึงได้หันกลับมาพูดเสียงแผ่ว

      “ทำไมเธอถึงมาทำงานที่นี่ล่ะ ตอนนั้นเธอทำงานที่โรงแรมจินชุนไม่ใช่เหรอ?”

     “เกี่ยวอะไรกับนาย?”

      บอกตามตรง ว่าตอนนี้ความรู้สึกของหลี่เจียอี๋นั้นซับซ้อนมาก เธอถือโทษโกรธเย่จื่อเฉินที่กล้าทำแต่ไม่กล้ารับแต่เมื่อครู่ที่เขาออกโรงปกป้องเธอ…

     “พี่คะ มันสองคนนี่แหละ”

      หญิงสาวที่เมื่อครู่นี้เพิ่งออกจากร้านไปวกกลับมาอีกครั้ง ข้างกายเธอยังมีตำรวจอยู่ด้วยอีกหลายคน

      นายตำรวจเดินขมวดคิ้วมุ่นมาทางเย่จื่อเฉิน กวาดสายตามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทระนง

      “ฉันสงสัยว่านายจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับแก๊งค้าของเถื่อนที่เพิ่งหนีไปเชิญตามพวกเราไปที่สถานีตำรวจเพื่อทำการสอบปากคำด้วย”

     “คุณหมายถึงผมเหรอ?”

      เย่จื่อเฉินชี้ตัวเองอย่างตกตะลึง หลี่เจียอี๋ที่อยู่ข้างๆจึงอดพูดขัดขึ้นไม่ได้

      “คุณตำรวจคะ คุณน่าจะจำผิดคนนะคะ”

      เมื่อนายตำรวจคนนั้นเห็นปานบนใบหน้าของหลี่เจียอี๋ความรังเกียจที่กลบไม่มิดก็ได้ปรากฏขึ้นในดวงตาทันที

      “จำผิดคน? ฉันไม่มีทางจำผิดคนแน่นอน แล้วก็เธอฉันคิดว่าเธอก็น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับแก๊งของพวกเขาด้วย พาตัวไปทั้งสองคน”