ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

     ซูเจินเดินกลับจวนด้วยท่าทางที่อารมณ์ดี ในมือมีจานขนมหยุนลี่ นางหยิบกินไป พูดคุยที หัวเราะทีกับอาเหมย เนื่องจากแผนที่นางวางไว้มันได้ผลดีเกินคาด อี้เถียนพยุงสนมลีกลับจวน ซูเจินเองก็เดินกลับจวนด้วยท่าทีร่าเริง ครั้นมาถึงจวนนางก็ต้องหุบยิ้มอัตโนมัติเมื่ออี้เฉียนนั้นกำลังนั่งมองหน้านางด้วยสายดุหน่อยๆ ซูเจินรีบยื่นจานขนมให้อาเหมยเอาไปเก็บเพราะกลัวว่าอี้เฉียนจะยึดไป

        "ไหนเจ้าบอกว่าอยากพักผ่อน แล้วนี่เจ้าไปไหนมา?"

        "ข้าก็…ออกไปเดินเล่นตามประสาข้านั่นแหละ…"

        "แต่ท่าทางการเดินของเจ้า มันไม่เหมาะกับการออกไปเดินเล่นเลยแม้เเต่น้อย ตกลงเจ้าไปไหนมา?"

        "ก็ไปเดินเล่น…จริงจริ๊ง!!"

        "ถ้าเจ้ายังจะโกหก ข้าจะยึดขนมของเจ้าไป อาเหมย!!"

        "อ้ะๆๆๆ..บอกแล้วๆ ข้าไปศาลากลางน้ำมา"

         "ไปทำไม?"

         "ก็ไปทำให้อี้เถียนกับสนมลี รู้ใจตัวเองยังไงล่ะ นี่เจ้ารู้อะไรไหม..พออี้เถียนเห็นสนมลีโดนสนมฮงตบ เขาก็รีบขี่ม้าขาวมาช่วยนางทันทีเลยนะ โรแมนติกมากๆเลยอ่ะ งื้อ!!"

         "น้องสามไม่เคยขี่ม้าสีขาวและที่เมืองหยุนเปิงไม่มีอาชาสีขาว"

   "โอย…ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น…คือแบบว่าเปรียบเปรยน่ะ…เอ่อ..ชั่งเถอะว่าเเต่..เจ้ามาที่นี่ทำไม?"

         "ข้าก็เตรียมยามาให้เจ้าดื่มน่ะสิ เเต่ก็ไม่ยักคิดว่าเจ้าจะไม่อยู่ที่จวน แถมยังออกไปเล่นซนข้างนอกอีก ไม่สบายอยู่มิใช่หรือไง?"

        "แล้วใครล่ะ ที่ทำให้ข้าต้องเป็นแบบนี้อ่ะ!" ซูเจินทำหน้าเชิด ชักสีหน้าไม่พอใจใส่ ทว่าอี้เฉียนนั้นกลับสบถยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ เขากวักมือให้นางไปนั่งที่โต๊ะแล้วสั่งให้ทุกคนออกไปก่อน ซูเจินเดินไปนั่งอย่างไม่พอใจ สีของยาในถ้วยมันทำให้ซูเจินอยากจะวิ่งออกไปตอนนี้เลย ยิ่งกลิ่นด้วยแล้วไม่ต้องพูดถึงเลย

       "หน้าตามันดูเเย่มาก นี่สาบานนะว่ากินได้จริงๆ เเค่กลิ่นก็จะอ้วกแล้ว ข้าไม่กินไม่ได้หรอ?"

         "เจ้าไม่ชอบกินยาน้ำ…งั้นข้ามีแบบเม็ดให้" ซูเจินชักสีหน้าใส่เมื่ออี้เฉียนนั้นดักคอนางไว้ทุกทางเลย อี้เฉียนรู้อยู่แล้วว่านางจะไม่ยอมกินยาน้ำ เขาจึงให้อาฉางอัดยาเป็นเม็ดมาเผื่อด้วยนั่นเอง

     "ถ้าอยากหายดี ก็ต้องรีบกินยา เร็วเข้า..ต้องกินตอนร้อนๆจะได้หายใจโล่งคอด้วย" ซูเจินมองถ้วยยาอย่างลังเล นางชัดเจนกับตนเองว่าไม่อยากดื่มยาถ้วยนั้น ซึ่งมันมีอยู่วิธีเดียวคือทำให้ยาถ้วยนั้นหายไปจากตรงนี้ให้ได้ ซูเจินแกล้งจะหยิบถ้วยยามาดื่มเเต่ทำทีเป็นถ้วยหล่นจากมือตกพื้น ทำให้ยาหกกระจายเต็มห้องไปหมด

      "โอ้ย!!หกเลอะหมดเลย ทำไงได้ล่ะก็มันร้อนนี่นา แล้วแก้วมันก็ลื่นด้วย ถ้างั้นข้าก็คงไม่….."

        "อาฉาง!!"

        "พะยะค่ะ!!"

        "เอายาถ้วยใหม่เข้ามาให้ข้าที!!"

        "พะยะค่ะ!!..ยามาแล้วพะยะค่ะองค์ชาย พระชายาเชิญดื่ม" ซูเจินหันไปมองถ้วยยาที่อาฉางนำมาเสิร์ฟให้นางใหม่ด้วยความตกใจ สลับกับหันไปมองหน้าอี้เฉียน เขาเอียงคอแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะพยักหน้าให้นางดื่มยาเเต่โดยดี ซูเจินรับถ้วยยามาด้วยอาการมือสั่นๆ นางหันไปมองหน้าอี้เฉียนสลับกับอาฉางและแกล้งทำถ้วยตกอีกครั้ง เพล้ง!!!

       "โอ้ย!! ตกอีกแล้วอ่ะ..ข้านี่ใช้ไม่ได้จริงๆเลย เอ่อ อี้เฉียน..ข้าว่า…….."

      "ใช่..เจ้านี่ใช้ไม่ได้จริงๆ อาฉาง..ไปเอายาถ้วยใหม่มา..ไม่สิ!!...เอาเข้ามาทั้งโถเลยและก็เอาถ้วยชามาเพิ่มด้วย ข้าจะเป็นคนกรอกยาใส่ปากนางเอง!!"

       "ยังไม่หมดอีกหรอ…นี่ท่านต้มยาเยอะเเค่ไหนเนี้ย?" ทันทีที่อาฉางยกไหยาเข้ามา ซูซูเจอนั้นถึงกับชะงักเพราะไฟใส่ยาต้มนั้นมันใหญ่พอกับถังสังฆทานที่บ้านของเธอเลย อาฉางยกมาวางตรงกลางระหว่างอี้เฉียน กับซูเจิน อี้เฉียนหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาแล้วตักยาใส่พร้อมกับยื่นให้ซูเจินรอบที่สามด้วยตนเอง

        "ไม่ว่าเจ้าจะทำหล่นเเตกกี่ถ้วย ข้าก็มีเติมให้เจ้าใหม่เสมอหรือถ้าเจ้าไม่ชอบดื่มจากถ้วย ข้าก็ยินดีเทจากโถใส่ปากเจ้าได้ ดื่มสิ!"

      "มันขมอ่ะ..ไม่เอาหรอก ไม่กินๆ" ซูเจินไม่ยอมรับเอาถ้วยยา นางยกมือขึ้นมาปิดปากไว้เพราะเป็นตายร้ายดียังไงนางก็ไม่อยากดื่มมัน อี้เฉียนรู้ได้ทันทีว่าซูเจินกำลังจะเล่นเหลี่ยมกับเขาอีก เพื่อจัดการกับคนดื้ออย่างซูเจิน อี้เฉียนจึงต้องจัดการขั้นเด็ดขาด เขาเทยาในถ้วยนั้นใส่ปากตัวเองทำเอาซูเจินตกตลึง จังหวะนั้นเองอี้เฉียนเอื้อมไปดึงมือนางออกแล้วประกบปากกับนางทันที ซูเจินไม่ทันได้ตั้งตัวอี้เฉียนก็พ่นยาเข้าไปในปากของซูเจินเสียแล้ว เสียงกลืนน้ำลายดังเฮือก! ซูเจินตาเหลือก หน้าเหวอ ช็อคทำตัวไม่ถูก มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่นางกลืนยาลงท้องไปแล้ว อี้เฉียนถอนปากออกแล้วจ้องหน้าซูเจิน เขายิ้มที่เอาชนะความเจ้าเล่ห์ของซูเจินได้แล้ว

         "ไม่เห็นขมเลย…ข้าว่ามันหวานมากกว่า"

         "บ้า…ทะลึ่ง..ทำอะไรเนี้ย คนเยอะเเยะ"

       "ก็เจ้านั่นแหละ..ไม่ยอมกินยาดีๆ ข้าถึงต้องใช้วิธีนี้ยังไงล่ะ คราวหลังถ้าเจ้าดื้ออีก ข้าก็จะทำเช่นนี้ล่ะ"

        "พอเลย!!" อี้เฉียนฉีกยิ้มและเอื้อมมือไปลูบหัวซูเจินอย่างแผ่วเบา ซูเจินเขินจนหน้าแดงเพราะตอนที่อี้เฉียนป้อนยาด้วยปากนั้น อาเหมยกับอาฉางก็อยู่ ตอนนี้ซูเจินรู้สึกว่าเธอกำลังเป็นนางเอกที่อยู่ในซีรี่ย์ซักเรื่อง ซึ่งมีพระเอกมาคลั่งรักถึงสองคนด้วยกัน พอคิดได้แบบนั้นนางก็อดยิ้มและบิดตัวไปมาด้วยความฟินไม่ได้เลย

        "เจ้าชอบที่ข้า ป้อนยาให้เจ้าเช่นนี้หรือ?"

        "อะไร..ใครบอก!!"

        "ก็ข้าเห็นเจ้าแอบยิ้ม บิดตัวไปมา แบบนี้เรียกว่าเจ้ากำลังเอียงอายต่อข้า ใช่หรือไม่?"

        "เพ้อเจ้อ!!...ข้าไม่ได้คิดอย่างนั้นซะหน่อย เอ้า!!หมดธุระแล้วก็กลับจวนไปสิ ยังนั่งอยู่อีกทำไม..กลับไปได้แล้ว ข้าจะพักผ่อนแล้ว"

          "เจ้าอยากให้ข้าพาเจ้าไปพักผ่อนหรือไม่…อืม..เเต่ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่ได้…..อื้ม!" ซูเจินเอื้อมมือไปปิดปากอี้เฉียนไว้เพื่อไม่ให้เขาเผลอปาก พูดอะไรแผลงๆออกมาอีก อี้เฉียนยิ้มเยาะที่เขาสามารถทำให้ซูเจินแก้มแดงระเรื่อขึ้นมาได้ ซึ่งการที่ซูเจินเอียงอายเช่นนี้ก็หมายความว่าซูเจินนั้น เริ่มมีใจผูกพันธ์กับเขาแล้วนั่นเอง…..