การกลับมาของจอมปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์

        การสูญเสียระดับวิญญาณจำนวนมากถือว่าเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่แม้คนเหล่านี้จะเป็นเพียงระดับวิญญาณขั้นต้นเท่านั้นแต่ก็มีความหมายต่อสำนักอย่างมากทางด้านอู๋เซิ่งแม้จะจัดการศัตรูทั้งหมดได้แต่ก็ผลาญพลังปราณไปจำนวนมากเช่นกันทำให้ตอนนี้อู๋เซิ่งอ่อนล้าอย่างมาก

        “แปะแปะ แปะ”

        “ใครกัน!!!!!!!!!”อู๋เซิ่งถอยหลังไปและมองไปยังจุดที่เสียงปรบมือดังขึ้น

        “ไม่คิดว่าเจ้าจะมีความสามารถมากขนาดนี้น่าเสียดายจริงๆหากเจ้าอยู่ฝ่ายเดียวกับข้าทุกอย่างในวันนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น”เสียงที่เย็นชาดังขึ้นร่างของจางเหมินก้าวออกมา

        และนอกจากจางเหมินอู๋เซิ่งยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เต็มไปด้วยจิตสังหารจำนวนมากกำลังล้อมตนอยู่

        “นักฆ่างั้นเหรอ”อู๋เซิ่งคิด

        จางเหมินแม้จะไม่อยู่ในสายตาของอู๋เซิ่งในตอนแรกแต่อีกฝ่ายก็เป็นถึงระดับวิญญาณขั้นสมบูรณ์ด้วยพลังของอู๋เซิ่งตอนนี้ไม่อาจเทียบกับอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน

        “เจ้าไม่กลัวว่าจะถูกท่านประมุขทำลายล้างตระกูลหรือยังไง”อู๋เซิ่งกล่าว

        “ขอแค่เจ้าตายแล้วใครจะรู้ละแล้วอีกอย่างนอกจากข้าแล้วยังมีคนอยากให้เจ้าตายเหมือนกันดูสินักฆ่ามากมายขนาดนี้ข้าจำเป็นต้องลงมืองั้นเหรอ”จางเหมินกล่าว

        “ผู้อาวุโสสูงสุดสินะดี ดีจริงๆ พวกเจ้ารวมหัวกันวางแผนลอบสังหารศิษย์สำนักไม่พอยังเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกนักฆ่าอีกเรื่องในวันนี้ข้าอู๋เซิ่งจะต้องกลับมาล้างแค้นแน่” อู๋เซิ่งเผยแววตาเย็นชา

        “เจ้าพูดอย่างกับว่าตัวเองจะหนีรอดจากวงล้อมระดับวิญญาณไปได้”จางเหมินเหยียดหยาม

        “มันก็ไม่แน่หรอก”อู๋เซิ่งนำยันต์ระเบิดเพลิงและระเบิดเหมันต์ออกมาจำนวนมากยันต์ทั้งหมดถูกกระตุ้นและปาออกไป

        “แย่แล้วยันต์นั่นมัน”จางเหมินตกใจเพราะเขาเคยเห็นร้านของเต๋อซางขายยันต์แบบนี้และรับรู้ได้ถึงพลังของมัน

        “ถอยก่อน!!!!!!” เสียงนักฆ่าดังขึ้น

        “ตูมตูม ตูมๆๆๆๆๆ”

        เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้พื้นที่รอบๆสั่นสะเทือนและได้รับความเสียหายมีนักฆ่าสามคนหนีไม่ทันถูกระเบิดต่อเนื่องสังหารไปแม้แต่จางเหมินยังได้รับบาดเจ็บ

        “บัดซบเจ้าเด็กนั่นพกยันต์มามากขนาดไหนกัน” จางเหมินจ้องมองออกไปแต่ก็ไม่พบอู๋เซิ่งแล้วตอนนี้อู๋เซิ่งได้หลบหนีด้วยความเร็วสูงสุดแล้ว

        “ข้อมูลภารกิจไม่เหมือนกับที่ได้รับพวกเราถอยก่อน” นักฆ่าที่สวมชุดดำพากันถอยทันทีสำหรับพวกเขาหากข้อมูลไม่ตรงกับที่ได้รับมาพวกเขาจะถอยทันที

        “เจ้าพวกบ้าสหายของเจ้าตายแล้วยังคิดจะถอยอีกงั้นเหรอ เจ้านั่นแม้จะแข็งแกร่งผิดปกติแต่ยังไงก็แค่ก่อกำเนิดขั้นกลางพวกเจ้าจะกลัวทำไม”จางเหมินคำราม

        เหล่านักฆ่ามองศพของสหายก็หยุดลงพวกเขากำหมัดก่อนจะยอมทำภารกิจให้สำเร็จเมื่อมีนักฆ่าคอยช่วยตามหาอู๋เซิ่งจางเหมินก็ยกยิ้มออกมาหากเขาเพียงคนเดียวการตามหาคงยากแต่หากมีพวกนักฆ่าที่เป็นพวกเชี่ยวชาญแล้วการจะหาอู๋เซิ่งให้เจอก็ขึ้นอยู่กับเวลา

        อีกด้านอู๋เซิ่งกำลังวิ่งหลบหนีก็กลืนเม็ดยาฟื้นฟูอาการบาดเจ็บไปด้วยการต่อสู้กับระดับวิญญาณมากเกินไปทำให้อาการบาดเจ็บภายในเริ่มร้ายแรง

        “ไม่คิดว่าศัตรูจะลงมือเร็วขนาดนี้แถมสำนักเฟยหยางยังร่วมวงกับเขาด้วยดูเหมือนข้าจะประมาทเกินไปจริงๆ” อู๋เซิ่งกล่าวและเร่งความเร็ว

        “ในที่สุดก็เจอแล้ว”ทันใดนั้นเสียงที่เย็นชาดังขึ้น

        หนึ่งในนักฆ่าที่มีพลังพอๆกับจางเหมินทะยานเข้าหาอู๋เซิ่งด้วยความเร็วมากเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเชี่ยวชาญทักษะเคลื่อนไหวบวกกับพลังที่เหนือกว่าหนึ่งขั้นใหญ่ทำให้ความเร็วของอีกฝ่ายเหนือกว่าอู๋เซิ่ง

        “ตามมาเร็วเกินไปไหม”อู๋เซิ่งหันไปมองและพบว่านักฆ่าคนอื่นๆก็เริ่มมารวมตัวกันแล้ว

        “สังหารสหายของพวกข้าแล้วคิดหนีอย่าได้หวังเลย”เสียงของนักฆ่าดังขึ้น

        “ฮ่าฮ่า วันนี้แหละจะเป็นวันตายของเจ้า” จาเหมินหัวเราะอย่างชั่วร้าย

        “แย่แล้วข้างหน้าเป็นน้ำตก” อู๋เซิ่งวิ่งมาถึงหน้าผาที่เป็นน้ำตกทำให้ไม่สามารถหลบหนีต่อได้

        “ดูเหมือนสวรรค์จะอยากให้เจ้าตายนะ”จางเหมินถือกระบี่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

        “ในเมื่อไร้ทางหนีข้าก็ขอลากพวกเจ้าไปด้วยสักสองสามคนก็แล้วกัน” อู๋เซิ่งเผยจิตต่อสู้ที่พร้อมจะสู้ตายออกมาทำให้นักฆ่าที่เชี่ยวชาญในเรื่องนี้รับรู้ได้ว่าอู๋เซิ่งคิดจะทำจริงๆและคนแรกที่พุ่งเข้าไปจะอาจจะตายได้

        “ทำไมพวกเจ้าไม่คิดจะทำภารกิจแล้วงั้นเหรอ” จางเหมินกล่าว

        “ไม่ต้องให้เจ้ามาบอกหรอก”นักฆ่าระดับวิญญาณขั้นสมบูรณ์ร่างพุ่งออกไปทักษะมีดโจมตีต่อเนื่องออกไป

        “มังกรล่องสวรรค์เก้าชั้นฟ้า”กายาสงครามถูกโคจรอย่างเต็มที่พลังระเบิดออกมาทรงพลังกว่าเดิม 3เท่า

        “อะไรกัน” ใบหน้าของนักฆ่าตื่นตระหนก

        “ตายไปซะ!!!!!!!!!!”อู๋เซิ่งคำราม

        พลังของหอกทำลายทักษะของนักฆ่าจนแตกกระจายพร้อมกับปราณหอกทะลวงร่างของอีกฝ่ายแต่ขณะนั้นเองจางเหมินได้ปรากฏตัวและแทงกระบี่ออกไป กระบี่ได้แทงทะลุร่างของอู๋เซิ่งจนโลหิตสาดกระจาย

        “ฮ่าฮ่า สุดท้ายเจ้าตายได้เสียที” จางเหมินยกยิ้มหัวเราะออกมา

        “ก่อนตายข้าขอแขนข้างนี้ของเจ้าก็แล้วกัน”กรีบดอกบัวในมือของอู๋เซิ่งกลายเป็นใบมีดพุ่งออกไปตัดแขนของจางเหมินทันทีในช่วงที่ต่อสู้กับนักฆ่าอู๋เซิ่งรู้อยู่แล้วว่าจางเหมินจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปแน่จึงเด็ดกรีบดอกบัวออกจากอาวุธลับดอกบัวสวรรค์สังหารมาเตรียมไว้

        “อ๊ากกกกกกกกก”จางเหมินกรีดร้องแขนข้างที่ถือกระบี่ถูกตัดขาดร่างถอยหลังไปพร้อมกับโลหิตสาดกระจายส่วนอู๋เซิ่งร่างถอยหลังไปและตกลงไปพร้อมกับน้ำตกก่อนที่ร่างจะหายไปจากสายตาของเหล่านักฆ่า

        “บัดซบเอ้ยแม้ภารกิจจะสำเร็จแต่กลับเสียหัวหน้าและคนอีกสามคนมันคุ้มแล้วจริงๆงั้นเหรอ”เหล่านักฆ่าพากันโกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้และจากไป

        จางเหมินเองก็ไม่กล้าอยู่นานรับเก็บแขนของตนและหนีออกไปเพราะหากกำลังเสริมของหุบเขาเฟยเซียงมาถึงตนเองอาจจะถูกพบตัวได้

        ไม่นานร่างของเมี่ยวอิงเยว่ก็ปรากฎตรงจุดที่ต่อสู้ในตอนแรกนางพบล่องลอยการต่อสู้ที่รุนแรงทำให้ใบหน้าของนางเคร่งเครียด

        “นี่มันการต่อสู้ของระดับก่อกำเนิดงั้นเหรอนี่มันพลังของระดับวิญาณชัดๆ”เมี่ยวจื่อมาถึงก็ตกใจ

        “นั่นมันศิษย์ของสำนักเฟยหยาง”ต้วนซิวเอ๋อเบิกตากว้างเมื่อมองไปยังศพที่นอนอยู่กับพื้น

        จิตสังหารของเมี่ยวอิงเยว่เริ่มรุนแรงขึ้นในใจของนางรู้สึกกระวนกระวายอย่างมากนางมองตามกลิ่นอายไปยังทิศทางที่อู๋เซิ่งหนีไปก่อนร่างจะติดตามไปอย่างรวดเร็ว