(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        ทรัพยากรทั้งสามชนิดที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้า เปล่งประกายแสงเรืองรองอันแตกต่างกันไปตามลักษณะของมัน

        หัวใจของหวงเยี่ยพลันเต้นระรัวดั่งกลองศึก เลือดลมภายในกายสูบฉีดอย่างรุนแรงจนแม้แต่ปลายนิ้วยังสั่นไหวเล็กน้อย

        เพราะตัวของเขาไม่ใช่ชายหนุ่มไร้เดียงสาที่ไม่เข้าใจคุณค่าของสิ่งเหล่านี้ ตรงกันข้าม เขาตระหนักชัดดีว่าทรัพยากรแต่ละอย่าง หากหลุดรั่วออกไปยังโลกภายนอกแม้เพียงชิ้นเดียว มันก็เพียงพอจะทำให้นักล่ามังกรระดับหกหรือเจ็ดต้องสั่นสะท้าน

        วิชาขับเคลื่อนพลังนั้น คือรากฐานสำคัญสำหรับการฝึกฝนพลังวิญญาณโดยเฉพาะ มันมิได้เป็นเพียงตำราที่สอนวิธีปลดปล่อยพลัง หากเป็นแนวทางในการควบคุม การไหลเวียน และการบังคับบัญชาพลังให้สอดคล้องกับเจตจำนงอย่างสมบูรณ์

        ผู้ที่มีเจตจำนงระดับราชา หากขาดวิธีขับเคลื่อนที่ถูกต้องก็เปรียบเสมือนผู้ครอบครองสมบัติล้ำค่าแต่ไม่รู้จักใช้

        ขณะที่หอกจักรพรรดิทองคำซึ่งวางนิ่งอยู่ข้างกันนั้น กลับให้ความรู้สึกแตกต่างโดยสิ้นเชิง

        มันคือสุดยอดอาวุธที่ถูกสร้างขึ้นจากชิ้นส่วนของราชันย์มังกร

        เขี้ยวและกรงเล็บอันแข็งแกร่งถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างประณีต จนกลายเป็นหอกสีทองหม่นที่เปล่งประกายอันเยือกเย็น ผิวสัมผัสของมันเรียบลื่น ปลายหอกแหลมคมจนสะท้อนพลังวิญญาณที่ยังคงไม่มอดดับ ราวกับวิญญาณของราชันย์มังกรยังคงสิงสถิตอยู่ในเนื้อวัสดุ

        เพียงมองก็รับรู้ได้ถึงพลังทะลวงอันไร้สิ่งกีดขวาง มันสามารถเจาะทะลุได้ทุกสรรพสิ่ง

        ไม่เว้นกระทั่งราชันย์มังกร

        ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงเผ่าพันธุ์มังกรระดับต่ำ หรือสัตว์อสูรมังกรทุกชนิด

        หวงเยี่ยมั่นใจอย่างที่สุดว่า หากตนมีหอกเล่มนี้อยู่ในมือ การสังหารศัตรูย่อมรวดเร็วขึ้นกว่าที่เคยเป็นเท่าตัว

        เพียงหนึ่งทะลวงก็เพียงพอจะตัดสินผลลัพธ์

        และสุดท้าย

        เมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกินธาตุไฟ

        สีแดงเข้มดั่งหยดโลหิตที่หลอมรวมด้วยเปลวเพลิง ความร้อนแผ่วเบาแผ่กระจายออกมาเป็นระลอกบางๆ

        เมื่อผสานมันเข้าสู่ร่างกาย นักล่ามังกรจะกลายเป็นผู้กลืนกินมังกร

        พลังอำนาจในการกลืนกินเปลวไฟจะตื่นขึ้น เปลวเพลิงไม่อาจทำร้ายตนเองได้อีกต่อไป

        ตรงกันข้าม

        มันจะกลายเป็นอาหาร

        เป็นพลังงาน

        เป็นเชื้อไฟที่เติมเต็มความแข็งแกร่งภายในระยะเวลาอันสั้น สามารถนำเปลวไฟมากินเพื่อเพิ่มพูนพลังอำนาจได้โดยตรง

        ทรัพยากรเช่นนี้ คือสิ่งที่เหล่านักล่ามังกรต่างถวินหา เพราะมันหมายถึงการยกระดับศักยภาพอย่างก้าวกระโดด

        และบัดนี้ ทั้งสามสิ่งกลับปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างไม่มีเงื่อนไขใดๆ

        ความรู้สึกตื้นตันเอ่อล้นขึ้นภายในอกโดยไม่อาจห้ามปราม

        หวงเยี่ยกำมือแน่น ก่อนจะเงยหน้ามองเฟิงหลงอิน

        “ขอบคุณอาจารย์เฟิง!”

        เฟิงหลงอินมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้ม

        “ไปขอบคุณท่านผู้อำนวยการหย่าเฟยเถอะ เป็นท่านที่ตัดสินใจมอบสิ่งของเหล่านี้ให้กับเจ้า!”

        คำพูดนั้นทำให้หวงเยี่ยชะงักเล็กน้อย

        ผู้อำนวยการหย่าเฟย

        ผู้บริหารสูงสุดของสถาบัน

        การที่ทรัพยากรระดับนี้ถูกส่งมาถึงมือเขา ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

        เฟิงหลงอินกล่าวต่อ

        “ถ้าพบเจอนางก็อย่าลืมแสดงความเคารพละ”

        “ส่วนตอนนี้ข้าต้องขอตัวก่อน ใช้เวลาทำความเข้าใจพวกมันไปละกัน!”

        คำพูดนั้นทิ้งท้ายไว้ด้วยความมั่นใจ

        เฟิงหลงอินก้าวเดินไปยังประตูอย่างไม่เร่งรีบ ก่อนจะเปิดออกและจากไปอย่างเงียบงัน

        เหลือเพียงหวงเยี่ยกับทรัพยากรอันล้ำค่าอยู่ภายในห้อง

        และไม่รอให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ หวงเยี่ยได้หยิบม้วนคัมภีร์ขึ้นมาตรวจสอบมันอย่างรวดเร็ว

        ปลายนิ้วของเขาไล้ผ่านพื้นผิวที่เก่าแก่และหยาบกร้านอย่างระมัดระวัง กลิ่นอายโบราณลอยอบอวลออกมาจากกระดาษบางแผ่นนั้น ราวกับมันผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนาน จนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเลือน

        เมื่อคลี่มันออก สายตาของเขากลับหยุดชะงักลงเล็กน้อย

        เพราะมันไม่ได้เป็นเหมือนตำราที่ถูกบันทึกเอาไว้เป็นเล่มหนาหลายหน้า ไม่มีคำอธิบายเป็นลำดับขั้น ไม่มีภาพประกอบหรือแผนผังพลังที่ซับซ้อน หากมีเพียงแค่หน้ากระดาษแผ่นเดียวเท่านั้น ซึ่งถูกสลักเอาไว้ด้วยอักขระเก่าแก่ที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายลึกลับ

        เส้นสายของตัวอักษรบิดโค้งประหนึ่งเถาวัลย์ที่เลื้อยพันกันอยู่บนหน้าผา ลายเส้นทุกเส้นแฝงด้วยเจตจำนงอันลุ่มลึกที่ยากจะหยั่งถึง

        เนื้อหาบนกระดาษอธิบายถึงการควบคุมพลังวิญญาณธาตุพฤกษาอย่างละเอียดอ่อน

        เป็นการทำให้ร่างกายและจิตวิญญาณสอดประสานกับธรรมชาติอย่างกลมกลืน

        การหายใจต้องลึกและยาวราวกับรากไม้ที่หยั่งลงสู่ผืนดิน การควบคุมพลังภายในต้องนิ่งสงบเหมือนลำต้นที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางพายุ

        มันไม่ได้ทำให้การดูดกลืนพลังวิญญาณรอบตัวเร็วขึ้น ไม่ได้เพิ่มปริมาณพลังอย่างฉับพลันเหมือนวิชาทั่วไป

        ทว่าหัวใจสำคัญของมันอยู่ที่การขัดเกลาความบริสุทธิ์และความแม่นยำของการควบคุม เมื่อผู้ฝึกบรรลุวิชาการขับเคลื่อนพลังระดับราชาแล้ว วิชานี้จะทำให้เขาสามารถบังคับเจตจำนงแห่งพลังของตนเองได้อย่างอิสระ ไร้ข้อจำกัด และร้ายกาจเกินกว่าที่ผู้ใดคาดคิด

        ดวงตาของหวงเยี่ยส่องประกายวาววับ

        “นี่มันไม่ใช่วิชาสำหรับมือใหม่เลยสินะ?”

        ลมหายใจของเขาชะลอลงตามจังหวะที่ตัวอักษรบนแผ่นกระดาษบรรยายเอาไว้

        ความรู้สึกบางอย่างค่อยๆเชื่อมโยงกับต้นไม้สีม่วงเข้มในห้วงจิตของเขา ตอบรับกับเนื้อหาในคัมภีร์โดยไม่ต้องใช้คำพูด

        ทว่าขณะที่กำลังจะอ่านต่อ เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นในห้วงจิตอย่างฉับพลัน

        【ตรวจพบวิชาขับเคลื่อนพลังธาตุพฤกษาระดับราชา ใช้แต้มวิญญาณทั้งหมดที่มีในการร่ำเรียน โฮสต์จะร่ำเรียนมันเลยหรือไม่?】

        นี่คือทางลัดที่นักล่ามังกรคนอื่นไม่มี พวกเขาจำเป็นต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจหลักการทีละขั้น

        ต้องลองผิดลองถูก หรือกระทั่งฝึกฝนจนร่างกายแทบพังทลาย

        ทว่าตัวของหวงเยี่ยกลับมีระบบกลืนกินมังกรเป็นเครื่องมืออันเหนือชั้น ด้วยพลังอำนาจของมัน เขาสามารถเข้าใจรูปแบบวิชาต่างๆได้ในทันที ประหนึ่งประสบการณ์หลายปีถูกอัดแน่นเข้าสู่จิตใจภายในพริบตาเดียว

        ริมฝีปากของเขายกยิ้มอย่างตื่นเต้น

        “จัดไปเลยคนสวย!”

        ทันทีที่คำตอบถูกส่งผ่านเจตจำนง เสียงตอบรับก็แว่วขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คลื่นข้อมูลมหาศาลจะถาโถมเข้าสู่ห้วงจิตอย่างรุนแรง

        อำนาจของมันราวกับมหาสมุทรที่ปั่นป่วนและซัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ภาพอักขระเก่าแก่หมุนวนอยู่ในความคิด หลักการหายใจ การเคลื่อนไหวของพลัง เส้นทางการไหลเวียนในเส้นชีพจรโลหิต ทุกสิ่งทุกอย่างถูกถ่ายทอดอย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อย

        “อึก?!”

        ร่างของหวงเยี่ยสั่นสะท้านเล็กน้อย รู้สึกได้ว่าสมองกำลังถูกเปิดออกและเติมเต็มด้วยความรู้ที่ลึกซึ้งเกินขีดจำกัดเดิม

        ขณะที่พลังวิญญาณภายในร่างกายของเขาแปรเปลี่ยนโดยสิ้นเชิง มันไหลเวียนเร็วขึ้น ไม่กระจัดกระจายเหมือนก่อน ควบแน่นแนบแน่นและบริสุทธิ์มากขึ้นเป็นเท่าตัว ทุกการหมุนวนของพลังมีจังหวะที่ชัดเจน ไม่สูญเปล่าแม้เพียงเสี้ยวเดียว

        เสมือนแม่น้ำที่ถูกขุดลอกจนใสสะอาดและไหลเชี่ยวอย่างทรงพลัง

        ลมหายใจของเขาลึกขึ้นโดยอัตโนมัติ หน้าอกขยายออกอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะปล่อยลมหายใจยาวช้าๆตามจังหวะที่คัมภีร์สลักเอาไว้

        ความรู้สึกหนักอึ้งภายในร่างค่อยๆคลี่คลาย กลายเป็นความมั่นคงและหนักแน่นแทนที่

        ที่สำคัญที่สุด ต้นไม้สีม่วงเข้มซึ่งเป็นตัวแทนของเจตจำนงราชันย์พงไพรพิฆาตดาราได้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน

        ลำต้นที่เคยตั้งตระหง่านเพียงเดียวดาย บัดนี้เริ่มแตกหน่อออกเป็นกิ่งก้านจำนวนมาก เส้นใยพลังสีม่วงแผ่กระจายออกไปทุกทิศทางอย่างทรงพลัง แม้มันจะยังไม่มีใบไม้ผลิบาน ทว่ากิ่งก้านที่เพิ่มพูนขึ้นกลับแสดงให้เห็นถึงศักยภาพที่ทวีคูณ

        “มันกำลังเติบโต…”

        กิ่งก้านแต่ละเส้นเปรียบเสมือนเส้นทางแห่งเจตจำนงที่แตกแขนงออกไปไม่มีที่สิ้นสุด

        พลังอำนาจของราชาไม่ใช่เพียงความรุนแรงในการโจมตี หากเป็นความสามารถในการควบคุมและกำหนดทิศทางของพลังได้ดั่งใจนึก

        เมื่อกิ่งก้านเพิ่มมากขึ้น ขอบเขตของการควบคุมก็ยิ่งขยายกว้างขึ้นตามไปด้วย

        หวงเยี่ยกำหมัดแน่น ความรู้สึกใหม่ที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่างทำให้รับรู้ได้อย่างชัดเจน ว่าตัวตนของเขาในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

        “ระดับราชา..”

        “แบบนี้เองสินะ?”

        “แค่เริ่มฝึกฝนก็ทำให้พลังวิญญาณของข้าเป็นเหมือนกับเมฆที่ล่องลอยและอิสระ”

        ลมหายใจสุดท้ายถูกปล่อยออกอย่างช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มบางที่แต้มอยู่บนใบหน้า

        เส้นทางแห่งพลังพฤกษาของเขาได้ก้าวสู่ขอบเขตใหม่แล้ว

        และเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับราชาอย่างราชันย์พงไพรพิฆาตดารา พลังของมันก็ได้แข็งแกร่งขึ้นอย่างแท้จริง