พอรถตุ๊กๆ สองคันและจักรยานปั่น 3 ล้อ 4 คันมาถึงหมู่บ้านของโชค แผงขายของป่า 4 ร้านก็ตาโตทันที
แม่ค้าทั้ง 4 ร้านมองจักรยาน 3 ล้อที่สามีและลูกชายปั่นกลับมา แล้วอุทาน “โอ้ว... ดูสะดวกดีนะ! ใช้ยากมั้ยคะ?”
ชายคนหนึ่งที่ปั่นรถยิ้มกว้าง “นี่ไง ไปแล้วปั่นกลับมาด้วย! ไม่หลงทางหรอกครับ ทางก็พอจำได้นิดหน่อย เลยปั่นตามๆ มาแบบช้าๆ ตอนกลับ แต่ก็ได้ของกลับมาฝากด้วย”
แม่ค้าถามต่อ “ไปซื้อจักรยานได้ของแถมเหรอคะ? ใจดีจริงๆ”
ชายทั้ง 4 คนหัวเราะ “เขาใจดีจริงๆ ครับ เห็นมากับโชค คงจะรู้จักกัน เขาลดให้เลย เอาเงินที่เหลือไปซื้อของที่น่าสนใจจากในตลาดในเมืองมาเพิ่มด้วย”
คนที่ร้านค้าทั้ง 4 ร้านยิ้มแก้มปริ “เท่จัดเลย! ครั้งหน้าจะได้ขนของมาขายง่ายๆ ขายไม่ได้ก็เอาไปขายหมู่บ้านอื่น หรือไปซื้อของหมู่บ้านอื่นกลับมาขายด้วย จะได้ไม่เบื่อของเดิมๆ”
ชายคนหนึ่งพยักหน้า “ใช่ครับ! เดี๋ยวพรุ่งนี้ลองปั่นไปหมู่บ้านข้างๆ ดูบ้าง”
โชคที่นั่งรถตุ๊กๆ ฟังแล้วยิ้มกว้าง นินกับโอหันมามองกันยิ้มๆ
“พี่โชค... คนเริ่มใช้จักรยานกันแล้วนะคะ” นินพูดเบาๆ
โอหัวเราะคิก “ใช่ค่ะ! เดี๋ยวหมู่บ้านเราคงคึกคักขึ้นอีก”
โชค นิน และ โอ ขับรถกลับบ้านเล็กๆ หลังนั้น โชคคิดในใจ “ฮ่าๆ... การค้าขายเริ่มหมุนเวียนดีแล้ว ทุกคนจะได้มีโอกาสมากขึ้น”