เวลาล่วงเลยไปหลายวันมินตราสามารถทำหน้าที่ เมีย ได้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทั้งทำกับข้าว ดูแลบ้านหรือแม้แต่ปรนนิบัติบนเตียง หญิงสาวไม่เคยอิดออดเวลาที่เขาร้องขอ เต็มใจทำให้เขาทุกอย่างเพราะกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความรักส่วนคเชนทร์ก็พินอบพิเทาเมียเสียเหลือเกินต่างคนต่างดูแลกันเสียจนวอลเปเปอร์ในบ้านจะเปลี่ยนเป็สีชมพูอยู่แล้ว ชายหนุ่มทั้งออดทั้งอ้อนเมียบอกให้ถูหลังให้บ้างล่ะ ให้นวดให้บ้างล่ะ พอเล่าให้เทพทัศฟังก็โดนหมั่นไส้จนโดนตัดสายทิ้งเพียงแต่มินตราแอบสังเกตเห็นว่าชายหนุ่มเองก็มีสีหน้ากังวลอยู่บ้างบางครั้งและก็ยังคงยิ้มหน้าแป้นเมื่อหล่อนเหลือบไปมอง คเชนทร์ใช้เวลาที่อยู่บ้านร่วมกับเธอทั้งร่วมรัก และร่วมดูทีวี กินข้าว แม้เวลาจะผ่านล่วงเลยมาแค่ไม่กี่วัน แต่บางสิ่งยังคงย้ำเตือนคเชนทร์ว่าพวกเขาทั้งสองคนจะมัวเอ้อระเหยลอยชายอยู่แบบนี้ไม่ได้
ชายหนุ่มยังมีความลับและแผนการที่ยังบอกมินตราไม่ได้อยู่เื่หนึ่งความลับนี้ถูกเก็บไว้เนิ่นนานหากว่ามันถูกเปิดโปงออกไป คเชนทร์อาจจะไม่ได้เห็นมินตราอีกเลยก็เป็ได้เพียงแต่ตอนนี้่เวลาแห่งความสุขนั้นยังไม่จบลงเขาก็เพียงหวังว่าจะยื้อเวลาเ่าั้ให้ได้นานที่สุดเท่าที่กำลังและความสามารถของเขาจะมี
คเชนทร์จ้องมองคนที่หลับใหลในอ้อมกอดอยู่เนิ่นนานจนแน่ใจว่ามินตราได้เข้าสู่ห้วงนิทราที่หอมหวานเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มจุมพิตจมูกโด่งรั้นก่อนจะค่อย ๆ ผละออกจากร่างบาง เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเงียบๆแสงจันทร์ทอดไปที่ร่างสูงที่กำลังเปลี่ยนเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนส์สีซีดเดินกึ่งย่องออกไปจากบ้านพักเสียงเครื่องยนต์เคลื่อนตัวมาถึงหน้าบ้าน คเชนทร์เดินไปเปิดประตูรถแล้วนั่งลงข้างคนขับบุคคลที่ขับรถมารับนั้นคือพีเจ และแม็กซ์
“นายแอบย่องออกมาแบบนี้พรุ่งนี้เช้าเ้าหล่อนคงจะไม่โวยวายหรอกใช่มั้ย” พีเจเอ่ยสีหน้าเป็กังวล พวกเขารู้ว่าถ้าทำตามแผนในวันนี้โอกาสกลับมาอาจจะไม่มีเหลืออยู่เลยก็เป็ได้
“เดือดแน่นอนร้อยเปอร์เซ็น”คเชนทร์พุดตามความเป็จริง ถ้าเกิดว่ามินตราตื่นมาและไม่เห็นเขาเ้าหล่อนต้องเป็เดือดเป็ร้อนอย่างแน่นอนแต่วันนี้เขาจะต้องดำเนินแผนการที่วางเอาไว้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นแล้ว น้องน้อยของเขาจะยังคงเป็อันตรายต่อไปเขาจะต้องทำลายพวกที่มันจ้องจะเล่นงานเขาให้ตายทั้งรัง!
“พีเจ นายได้ข้อมูลอะไรมาบ้างแล้ว” คเชนทร์หันความสนใจไปที่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ
“ตอนนี้คนของเราเข้าแฝงตัวกับกลุ่มนั้นได้สำเร็จแล้วเหลือเพียงแค่เราต้องไปทำลายข้อมูลขององค์กรทั้งหมดภายในคืนนี้ แผนที่ฉันได้มาแล้วอยู่ในกระเป๋าส่วนยายนั่นตอนนี้ก็อยู่ที่นั่นด้วยเหมือนกัน”
“ดีมาก วันนี้ฉันจะต้องปลิดชีพยายนั่นให้ได้” คเชนทร์กล่าวอย่างมุ่งมั่น ดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธแค้นหากว่าไม่มีผู้หญิงคนนั้น ชีวิตของมินตราก็จะไม่เป็อันตรายเหนือสิ่งอื่นใดเขาคงไม่ต้องเสียบุคคลอันเป็เหมือนเพื่อน และพี่ไป!
มินตราตื่นมาในเช้าอีกวันที่ไร้ซึ่งคนในอ้อมกอด มือบางควานหาร่างอุ่นบนเตียงนอนอยู่ครู่หนึ่งไม่นานก็รับรู้ได้ว่าคเชนทร์ไม่ได้อยุ่บนเตียงนอนนั้นกับเธอแล้ว หญิงสาวค่อย ๆ ชันตัวลุกขึ้นพร้อมกับปรือตามองรอบห้อง ก่อนที่เซนส์ของเธอจะบอกให้เธอรู้ว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติไป
“พี่เคนคะ”เธอเรียกเขา แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ มินตราลุกขึ้นจากเตียงเดินตรงไปที่ห้องน้ำเพราะคิดว่าเขาคงจะอาบน้ำอยู่แต่ในห้องน้ำนั้นว่างเปล่า ห้องรับแขก และห้องครัว ก็ไม่มีแม้แต่เงา ไม่ว่าจะหาทั่วบ้านแล้วก็ยังไม่เจอ
“ไปไหนของเขานะ”มินตราพยายามเดินทั่วทุกมุมในบ้าน สุดท้ายก็ได้แต่เมียงมองออกไปข้างนอกหน้าต่างว่าเขาออกไปทำอะไรข้างนอกหรือไม่...ก็ไม่พบอยู่ดี
“หรือว่าเขาจะออกไปซื้อของ”เธอคิด เนื่องจากผ่านไปหลายวันแล้ว เสบียงอาหารทีมีอยู่ในตู้ก้อนหน้านี้ก็เริ่มหมดดังนั้นแล้วถ้าหากเขาจะออกไปซื้อของกลับมาให้เธอก็ไม่แปลก แต่ว่าทำไมเขาถึงไม่ชวนเธอไปด้วยเล่านั่นเป็สิ่งที่หล่อนไม่เข้าใจ
มินตรานั่งรอคเชนทร์กลับบ้านอยู่หลายชั่วโมงจนแล้วจนเล่าชายหนุ่มก็ไม่มีที่ท่าจะกลับมา นาฬิกาบอกเวลาบ่ายสามโมงแล้วมินตรานั่งดูทีวีรอจนเหนื่อยใจ ั้แ่อยู่ด้วยกันมาหลายวันพวกเขาทั้งสองคนตัวติดกันชนิดที่ปาทอดโก๋เรียกพี่แต่วันนี้นอกจากเขาจะไม่ทิ้งโน้ตอะไรไว้ให้แล้วยังหายไปไม่บอกกล่าวอะไรทั้งสิ้น นั่นทำให้มินตราอดเป็ห่วงไม่ได้ว่าเขาหายไปไหนจะโทรหาก็ไม่ได้เพราะไม่รู้เบอร์โทรศัพท์ และที่สำคัญหล่อนไม่มีมือถือ
ั้แ่เธอหนีตายด้วยกันมามินตราไม่เคยได้แตะโทรศัพท์หรือเครื่องมืออิเล็กโทรนิคที่ไหนเลย ทำให้เธอไม่สามารถติดต่อกับบุคคลภายนอกได้แต่เวลานี้มินตราร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก เพราะว่าคเชนทร์หายตัวไปไม่บอกกล่าว ทันใดนั้นหญิงสาวก็นึกขึ้นได้ว่าบนโต๊ะทำงานของเขามีแมคบุ๊คและไอแพดวางอยู่เขาอาจจะทิ้งอะไรไว้ในนั้น
พลันหญิงสาวลุกขึ้นไปที่โต๊ะเพื่อหาสิ่งที่เธอกำลังมองหาอยู่ไอแพดได้หายไปแล้ว เหลือไว้เพียงแมคบุ๊คที่ปิดไว้มือบางหยิบเครื่องนั้นขึ้นมากางเปิดแล้วกดเปิดเครื่อง ซึ่งหน้าจอบอกให้หล่อนใส่รหัส
“โถ่เอ้ยแล้วจะรู้ได้ยังไง” มินตราโอดครวญ ไม่ใช่เพราะไม่เคยถามหรือไม่เคยสงสัยอะไรทั้งที่เธอเห็นมันวางอยุ่บนโต๊ะมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา แต่เพราะชายหนุ่มเคยบอกว่าเครื่องนั้นมันเสียเธอจึงไม่ได้ใส่ใจ แต่วันนี้มินตราสงสัยจึงลองเปิดดูแค่ภาพให้ใส่รหัสตรงหน้าก็ทำให้เธอรู้ว่ามันไม่ได้เสียและใช้การได้ปกติ
“รหัสอะไร”หญิงสาวครุ่นคิด อาจจะเป็วันเกิดของเขาไม่...เขาไม่โง่พอที่จะใช้วันเดือนปีเกิดของตนเองเป็รหัสล็อค ต้องเป็สิ่งที่เขาเก็บไว้กับตัว...
ก่อนที่ภาพบางอย่างแวบเข้ามาในห้วงแห่งความคิดหญิงสาวจดจำรอยสักบนตัวของเขาได้ ในนั้นมีเลขอยู่สี่ตัว มินตราก็ไม่แน่ใจว่านี่จะใช่รหัสไว้เปิดเครื่องหรือเปล่าแต่ก็ควรจะลองดูไม่ใช่หรือ หญิงสาวกรอกเลขรหัสเ่าั้ลงไป แต่มินตราก็ต้องสลดเมื่อหน้าจอแมคบุ๊คไม่มีปรากฎอะไรขึ้นเลยมีเพียงจอแสดงผลว่ารหัสที่เธอกรอกลงไปเมื่อครู่นั้นผิด หญิงสาวถอนหายใจทำอย่างไรดี
...หรือว่าจะเป็ชื่อเขาแล้วตามด้วยรหัส...คิดดังนั้นมินตราจึงกรอกชื่อเขาและรหัสบนรอยสักที่เธอจำได้ ก่อนเครื่องจะเปิดทำงานปรากฎภาพบนหน้าจอที่เปลี่ยนไป
“เยส”รอยยิ้มผุดที่ใบหน้าหวาน
แต่แล้วใบหน้ายิ้มแย้มนั้นก็ต้องแปรเปลี่ยนไปด้วยความฉงนเพราะในแมคบุ๊คนี้ไม่มีข้อมูลอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็โฟลเดอร์ไหน ๆ ไม่มีแม้แต่เอกสารขยะหรืออะไรทั้งสิ้นดวงตากลมหลับตาลงแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำอย่างไรได้ เธอในตอนนี้มืดแปดด้านไปหมดไม่รู้จะตามหาเขาได้ที่ไหนหรือจะติดต่อใครได้บ้างเหนือสิ่งอื่นใดเธอกลัวว่าบิดาของเธอที่เฝ้ารอให้เธอกลับไปจะทนรอไม่ไหวเธอเองก็เช่นกันเธอไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถอดรนทนได้นานเพียงไร แต่ถ้าให้รอต่อไปอย่างไร้จุดหมายคงทำให้เธอประสาทเสียเป็แน่
หญิงสาวเหลือบลอบมองไปทางหน้าต่างก่อนจะนึกอะไรดี ๆ ออก ฉับพลันหญิงสาวลุกจากที่นั่งแล้วเดินมุ่งตรงไปที่ประตูบ้าน เธอที่ในตอนนี้สวมชุดของคเชนทร์กางเกงขาสั้นรองเท้าแตะ ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกขัดเขินเลยแม้แต่น้อยแม้ว่าจะเดินผ่านผู้คนที่เดินผ่านไปมาแล้วมองอย่างประหลาดใจ หญิงสาวเดินข้ามฝั่งมาบ้านหลังตรงข้าม ก้าวผ่านรั้วและเดินตรางไปเคาะประตูบ้านอีกหลังที่อยู่ไม่ไกลก่อนที่หญิงต่างวัยจะเดินลงมาเปิดประตู
“เอ่อ..ขอโทษค่ะที่รบกวน แต่พอดีเมื่อคืนที่บ้านฉันถูกโจรขโมยของแล้วตอนนี้ฉันร้อนใจมากเพราะสามีฉันหายไปไม่กลับมาเกือบค่อนวันแล้วฉันกลัวว่าเขาจะเป็อันตราย ถ้ารังเกียจไหมคะถ้าฉันจะขอยืมโทรศัพท์สักครู่”มินตราทำสีหน้าร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาหญิงวัยกลางคนใเล็กน้อยด้วยสภาพที่เธอเดินมาหานั้นก็ดูไม่ดีเอาเสียเลย
“แล้วแม่หนูอยู่บ้านหลังไหนล่ะ”เ้าบ้านถาม
“อยู่ฝั่งตรงข้ามค่ะ”
“อ้อหนุเป็เพื่อนบ้านที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่สินะ”
“ค่ะ”หญิงสาวพยักหน้า หญิงวัยกลางคนมองอยู่สักครู่หนึ่ง ใจหนึ่งก็ไม่อยากจะช่วยอะไรเพราะเกรงว่าจะเป็ขโมยแต่ไม่คิดว่าขโมยจะมาสภาพสวยเหมือนนางฟ้าใส่ชุดเหมือนพึ่งผ่านสึกยกๆ แบบนี้หรอกนั้นจึงทำให้หล่อนพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะบอกให้เธอรอตรงหน้าประตูบ้านแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ในบ้านออกมา
“นี่จ้ะ”มืออูมยื่นโทรศัพท์มือถือเก่าๆ ที่ยังเป็ระบบกดอยู่ให้กับเธอหญิงสาวไหว้อย่างขอบคุณยิ้มให้คุณป้าเ้าของบ้านอย่างเป็กันเอง ก่อนจะกดตัวเลขที่เธอจำได้ลงไป
ไม่นานสายนั้นก็ถูกรับ
“พี่ทัศเอาพี่เคนไปไว้ที่ไหนคะ” เมื่อรู้ว่าปลายสับรับแล้วหญิงสาวะโเสียงดังจนเ้าของบ้านสะดุ้ง
“อ่าวเกี่ยวอะไรกับพี่วะนี่”
“บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าพี่ชายไปไหน”
“เอ่อ...”คนที่มีลับลมคมในไม่กล้าเอ่ย เป็เพราะพึ่งให้เบอร์สาวสวยที่ผ่านหน้าไปเลยคิดว่าเ้าหล่อนโทรมาไม่ได้คิดว่าจะเป็เมียของคเชนทร์ที่มีสักเป็ทั้งน้องทั้งเมีย
ชายหนุ่มรู้ดีว่าคเชนทร์ไปที่ไหนแต่ตอนนี้เขาไม่สามารถบอกกับมินตราได้
“มินรอเคนมันก่อนเถอะเดี๋ยวมันก็กลับมาแล้ว”ชายหนุ่มบอกปัด
“ไม่ค่ะบอกมินเดี๋ยวนี้นะคะว่าเขาอยู่ที่ไหน” หญิงสาวเอ่ยเสียงเข้ม
“พี่บอกไม่ได้จริงๆ น้องมิน เชื่อพี่เถอะ รออยู่ที่นั้นก่อน”
“ถ้าพี่ทัศไม่บอกมินมินจะไปหาคุณพ่อตอนนี้ เดี๋ยวนี้”
“หะนี่มินรู้แล้วเหรอว่า...”
“ใช่มินรู้ค่ะ มินรู้เื่ที่พวกพี่รวมหัวกันโกหกมิน ทำให้มินคิดว่าคุณพ่อตายไปแล้วทั้ง ๆ ที่ท่านรอมินมาตลอด คราวนี้พี่ทัศบอกมินได้หรือยังคะว่าพี่ชายของมินไปไหน”
“มิน...เฮ้อ พี่ไม่สามารถบอกมินได้จริงๆ แต่ถ้ามินออกไปเจอพ่อตอนนี้มินจะเป็อันตรายมากเพราะงั้นฟังพี่เถอะนะ”
“ได้ค่ะงั้นมินจะไปเจอคุณพ่อเดี๋ยวนี้”
“ดะเดี๋ยว น้องมิ...” ไม่ทันที่เทพทัศจะได้ทัดทานอะไรหญิงสาวก็กดปุ่มตัดสายและถอนหายใจด้วยความโมโห ในใจอยากจะกรี๊ดออกมาสุดเสียงแต่ยังเกรงใจคุณป้าเ้าของบ้านใช่ เธอไปหาพ่อไม่ได้อยู่แล้ว เพราะเธอรู้ดีว่าการเดินทางเป็สิ่งที่ล่อตาให้พวกที่ทำร้ายเธอกับพ่อเข้าถึงบิดาเธอได้โดยตรงการอยู่บ้านหลังนี้แม้จะห่างจากชุมชนอยู่มากแต่ก็ใช่ว่าจะปลอดภัยแต่ทั้งนี้มินตราก็ไม่ได้กลัวอะไรอยู่แล้ว เพราะเธอถูกฝึกมาอย่างดีเพื่อไม่ให้กลัวและฝีมือการต่อสู้ของเธอก็ดีพอที่จะสู้กับพวกนั้นได้อย่างแน่นอนแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้าเกิดว่าพวกนั้นเป็แค่โจรกระจอก คเชนทร์คงไม่เป็ห่วงเธอและฝึกเธออย่างดุดันขนาดนี้
“ว่ายังไงบ้างจ้ะ”
เ้าของบ้านเอ่ยอย่างเป็ห่วงเมื่อเห็นสีหน้าหงุดหงิดของมินตราหญิงสาวยิ้มเจือๆ ก่อนจะเอ่ยถามอีกเื่แม้รู้ว่าจะขอมากเกินไป
“คุณป้ามีรหัส Wifi ไหมคะ”
มินตรากลับบ้านมาพร้อมกับรหัส Wifi บนกระดาษที่คุณป้าเ้าของบ้านเขียนให้ นางกับชับว่าขอให้ใช้วันนี้วันเดียวเท่านั้นเพราะว่าพรุ่งนี้นางก็จะเปลี่ยนไม่อยากจะใจดีแชร์ให้คนข้างบ้านนาน ๆ เพราะจะทำเธอก็เสียเงินจ่ายค่าเน็ตหลายร้อยบาทต่อเดือนไปฟรีๆ มินตรายิ้มแห้งขอบคุณหล่อน ถึงแม้ในใจจะอยากกล่าวกับคุณป้าว่าถ้าคุณป้ายอมให้เธอใช้ทั้งโทรศัพท์มือถือและเน็ตทั้งวันขนาดนี้ค่าใช้จ่ายทั้งค่าเน็ตและโทรศัพท์ทั้งเดือนเธอจ่ายให้ได้แน่นอน แถมให้อีกสามเดือนก็ยังได้แต่มินตราก็ไม่ได้เอ่ยอะไร พอขอบคุณหญิงวัยกลางคนบ้านหลังตรงข้ามมาได้แล้วก็รีบเดินเข้าบ้านเพื่อเชื่อมอินเตอร์เน็ตกับแมคบุ๊คทันที
เมื่อเปิดเข้าไปในซาฟารีหญิงสาวเข้าเช็คข้อมูลของตนเองที่อยู่ในอินเตอร์เน็ต ก่อนจะทำหน้าใเมื่อเธอไม่พบข้อมูลของตนเองเหลืออยู่เลยไม่ว่าจะเป็ เฟสบุ๊ค ทวิตเตอร์ที่เอาไว้ติดตามศิลปินที่ชอบหรือว่าจะเป็บล็อกที่เธอเขียนมินตราหัวเสียเป็อย่างมากเพราะเธอไม่สามาถติดต่อใครได้เลยในโลกออนไลน์ ไม่แม้แต่สามารถจะล็อคอินเข้าไลน์ได้หญิงสาวแทบจะตบแมคบุ๊คให้พังไปเดี๋ยวนั้น ก่อนจะนึกถึงอีเมลล์ส่วนตัวที่เธอใช้นามแฝงเอาไว้ติดต่อกับเพื่อนสนิทอย่างรัตนาซึ่งตอนนี้เธอไม่ได้ติดต่อรัตนามาหลายเดือนแล้ว
มินตราล็อคอินในอีเมล์ของตนก่อนที่ภาพหน้าจอแสดงผลว่าสามารถล็อคอินได้ ทันใดนั้นก็เห็นกล่องข้อความเกือบสิบข้อความเข้ามามีทั้งติดต่องานและติดต่อจากเพื่อนรักอย่างรัตนา
ถึงคุณมินตราเพื่อนรัก
ฉันพึ่งได้ข่าวว่าคุณลุงท่านโดนยิงจากเหตุการณ์กราดยิงในวันประกาศยกตำแหน่งั้แ่ได้ข่าวฉันพยายามติดต่อเธอทุกทางแต่ก็ทำไม่ได้ ถ้าเธอได้รับเมล์ของฉันแล้วติดต่อฉันด้วยนะตอนนี้ฉันเป็ห่วงเธอมาก
รัตนา
เมื่อเห็นดังนั้นหญิงสาวจึงขยับมือออกจากเม้าส์มาวางไว้ที่แป้นพิมพ์และตัดสินใจตอบกลับจดหมายของรัตนาโดยทันที
ถึงรัตนา
ยายรัตตอนนี้ฉันปลอดภัยดี ที่บ้านมีปัญหาเกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัวแต่โชคดีที่ได้พี่ชายช่วยฉันเอาไว้เลยทำให้ฉันจึงหนีรอดมาได้ส่วนคุณพ่อเธอไม่ต้องเป็ห่วง เพราะตอนนี้ท่านปลอดภัยดีแค่ยังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าท่านจะหายหรือเปล่าแต่ไม่ว่ายังไงฉันก็จะกลับไปหาท่านให้ได้ในเร็วๆ นี้ถ้าเกิดเธอได้รับอีเมล์ฉบับนี้ รบกวนช่วยติดต่อพี่ชายให้ฉันด้วย เพราะตอนนี้เขาทิ้งฉันไว้ที่บ้านหลังหนึ่งในกรุงเทพฯขอให้รู้ไว้ว่าฉันปลอดภัยและจะติดต่อกลับไปอีกในไม่ช้า
มินตรา
มินตรากดส่งกลับไป ความหวังเดียวตอนนี้ที่จะติดต่อหาพี่ชายได้ก็คงไม่พ้นเพื่อนสาวเนื่องจากรัตนาเป็เพื่อนของเธอมานานหลายปีเ้าหล่อนเองก็สนิทกับคเชนทร์มากเช่นเดียวกันโดยเฉพาะเื่สอดรู้สอดเห็นน่ะ ขอให้บอกเพื่อนเธอเถอะเพราะรัตนาเป็พวกชอบยุ่งเื่ชาวบ้านอยุ่แล้ว ดังนั้นเื่ราวใดที่เธอไม่เคยได้รู้จะได้รับรู้จากสาวเ้าเสมอ หญิงสาวกดส่งอีเมล์สำเร็จ ก่อนดวงตากลมจะเลื่อนไปมองเห็นเมล์ที่อยู่ในเมล์ขยะเมล์นั้นไม่มีชื่อหัวข้อเื่ แนบมาพร้อมคลิปอะไรบางอย่างที่น่าสงสัย หญิงสาวย่นคิ้วมองด้วยความประหลาดใจแม้ว่าใจหนึ่งจะไม่กล้ากดเข้าไปดูเพราะกลัวจะเป็ไวรัส แต่เพราะความอยากรู้ของเธอจึงทำให้หญิงสาวตัดสินใจที่จะกดเปิดดู
ก่อนที่มินตราจะรับรู้อะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอแหลกสลายไปในพริบตา!
96
