ทะลุมิติพิชิตจักรวาล

ตอนที่ 34 ใต้หินหลอมเหลว

        ทุกที่เต็มไปด้วยแสงสีแดง สีส้ม รอบตัวของเขาถูกแสงสว่างวาบกลืนกินอย่างรวดเร็ว ทันทีที่กระแสจิตของเขาสัมผัสกับถุงจักรวาล แสงสว่างวาบคลุมร่างของเขาแทรกซึมเข้าสู่ภายในถุงจักรวาล 

        รอบตัวมีแต่สีขาวเต็มไปหมด มันให้ความรู้สึกว่างเปล่า สมปองก้มมองพื้นที่ตนเองเหยียบ เขาพบว่ามันเป็นพื้นสีขาวเช่นเดียวกัน เพียงแต่มีหมอกควันจาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่เหนือพื้น ความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นที่ด้านหลัง สมปองหันขวับไป ร่างหนึ่งค่อย ๆ ปรากฎขึ้นตรงหน้าเขา

        ชายคนนี้เขาเคยพบมาก่อน ใช่แล้วนี่คือหลงปิง มังกรบรรพกาลตัวนั้น เขาตายไปแล้วแต่เหตุใดจึงมาปรากฎตัวในที่นี้ เขาคิดในใจ หลังปิงกลัวเขาเข้าใจผิดจึงรีบเอ่ยปาก

        “อยู่ในถุงจักรวาลนี้พวกเจ้าจะปลอดภัยจากหินหลอมละลาย”

        “ผู้อาวุโสหลงปิง”

        “ใช่ ข้าเอง ถุงจักรวาลของข้ายังมีความสามารถที่เจ้าไม่ล่วงรู้อีกมาก”

        “เอ่อ ขอบคุณผู้อาวุโส แต่พวกเราจะออกจากถุงจักรวาลได้อย่างไร” 

        สมปองเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล ด้วยประสบการณ์ของหลงปิงเขามองสมปองแล้วส่ายศีรษะ เขายื่นตำราสองสามม้วนให้กับสมปอง

        “ข้าจะไม่ห้ามหากเจ้าอยากออกไป แต่ลองคิดดูก่อนว่าออกไปแล้วทำยังไง” หลงปิงมองสมปองนิ่งอยู่อย่างนั้น  

        สีหน้าของสมปองเปลี่ยนไปมา แน่นอนหากเขายืนกรานจะออกไปหลงปิงก็คงส่งเขาออกไป แต่สิ่งที่ทำให้เขาเกิดความลังเลคือ ภายนอกเป็นหินหลอมเหลว หากออกไปคงกลายเป็นหินละลายแน่ แต่หากรอดออกไปได้ก็ยังมีปัญหา 

        “ยังแข็งแกร่งไม่พอ นี่เป็นปัญหาที่ท่านหมายถึงสินะ” 

        สมปองเริ่มตั้งสติ เขารับตำราและม้วนคัมภีร์ที่หลงปิงยื่นให้ การใช้เวลาฝึกบำเพ็ญในสถานที่นี้ ปราศจากภัยอันตรายใด ๆ แน่นอนว่าไม่มีใครมารบกวนพวกเขาได้ยกเว้นว่ามีพวกสามารถแหวกว่ายอยู่หินหลอมเหลวได้ 

        “ตำราและคัมภีร์เหล่านี้อาจมีประโยชน์กับเจ้า ในเขตสองมีหินวิญญาณที่เก็บไว้ก็มากพอให้พวกเจ้าทะลุระดับนิพพานได้ เมื่อเจ้าพร้อมค่อยออกไป”

        “ข้าสามารถพัฒนาไปถึงขั้นไหน?”

        “เรื่องนั้น เจ้าต้องทดลองดูด้วยตัวเอง”

        เงาร่างของหลงปิงจางลงเล็กน้อย “เจ้าต้องมั่นใจในตนเอง เอาละ ข้าต้องไปจำศีลแล้ว เรื่องหลังจากนี้พวกเจ้าต้องหาหนทางเอง”

        “ดะ เดี๋ยวก่อน ผู้อาวุโส”

        เศษจิตวิญญาณหลงปิงหายไปทิ้งให้สมปองยืนงงอยู่ตรงนั้น ภายนอกเป็นหินหลอมละลาย ถุงจักรวาลสามารถทนความร้อนได้จริงหรือ แต่หากทนความร้อนไม่ได้เวลานี้ควรจะไหม้ทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว ดังนั้นหากตอนนี้ภายในถุงจักรวาลยังไม่ลุกไหม้แสดงว่ามันสามารถทนความร้อนได้จริง ๆ

        เขาเดินสำรวจพื้นที่ภายในถุงจักรวาล พื้นที่ทั้งหมดแบ่งออกเป็นสิบส่วน สามส่วนเก็บอาหารและน้ำ สมปองมองคลังอาหารที่กองซ้อนกันเป็นภูเขา ภาพห้างสรรพสินค้าปรากฎขึ้นในความคิด ส่วนที่เก็บอาหารและน้ำถูกบรรจุใส่หีบห่อและภาชนะวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ 

        สมปองเคลื่อนกระแสจิตเข้าไปในส่วนเก็บตำราและอาวุธ พื้นที่นี้เป็นเพียงพื้นที่เล็ก ๆ มีชั้นวางตำราอยู่ด้านหนึ่ง นอกนั้นเป็นหีบไม้เต็มไปด้วยม้วนคัมภีร์สุมรวมกันไว้หลายหีบ อีกด้านเป็นแคร่ยาว บนแคร่ยาววางอาวุธมีแทบทุกชนิด อาวุธและเครื่องมือประหลาดก็วางอยู่ในนี้ ตรงที่ว่างตรงกลางมีร่องรอยการไหม้และรอยขีดข่วน คล้ายมีคนทดสอบอาวุธกันที่นี่

        พื้นที่สี่ส่วนเต็มไปด้วยหินวิญญาณ จริงอย่างที่หลงปิงบอกไว้ หินวิญญาณที่อยู่ในนี้มีจำนวนมากพอให้สมปองทะลวงผ่านระดับสูง ๆ ได้ เขาส่งกระแสจิตกลับไปยังส่วนสุดท้าย พื้นที่ส่วนนี้เก็บเสื้อผ้าเครื่องนอนไว้ หลี่ซุนกับต้วนหลงซางนอนอยู่บนเตียงหยกเย็นของหลงปิงที่สามารถช่วยฟื้นฟูร่างกายให้คนทั้งสองขณะสลบไสลไม่ได้สติ

        สมปองตัดสินใจปลุกหลี่ซุนกับต้วนหลงซางก่อน เขาหยิบยาออกจากกล่องของหลงปิง หยดยาไหลซึมเข้าปากของหลี่ซุนและต้วนหลงซาง ประสิทธิภาพของยาช่วยปลุกหลี่ซุนกับต้วนหลงซางจากการหลับไหล พวกเขามองสมปองอย่างงง ๆ

        “พี่หลี่ พี่ต้วน ข้ามีเรื่องต้องแจ้งพวกท่าน”

        หลี่ซุนยกมือกุมศีรษะอย่างมึนงง ภาพสุดท้ายที่เห็นคือพวกเขาหล่นลงรอยแยกของแผ่นดินขณะเดินทางไปส่งต้วนหลงซางกลับต้าหลี่ เช่นเดียวกับต้วนหลงซาง พวกเขากำลังรวบรวมสติ แต่หลังจากได้ยินสมปองพูด พวกเขาหันไปมองสมปองด้วยความสงสัย

        “พี่หลี่ พี่ต้วน พวกเราตกอยู่ในสถานการณ์ไม่ปกติ”

        “ไม่ปกติเหรอเข่อเจี้ยน” หลี่ซุนบีบเค้นขมับของตนเองอย่างแรง

        “พวกเราอยู่ที่ไหนกัน” ต้วนหลงซางสะบัดหน้าก่อนถาม

        “เอ่อ พวกเราอยู่ในถุงจักรวาลของข้า”

        “ถะ ถุงจักรวาล เป็นไปได้ยังไง” หลี่ซุนกลับต้วนหลงซางเกือบจะร้องออกมาพร้อม ๆ กัน

        “น้องเข่อ พวกเราอยู่ในถุงจักรวาลจริงเหรอ”

        “พี่หลี่ ข้าไม่ได้หลอกท่าน พวกเราติดอยู่ในถุงจักรวาลของข้า ด้านนอกเป็นหินหลอมเหลว”

        “ถ้าด้านนอกเป็นเหินหลอมเหลว ทำไมพวกเรายังไม่ถูกเผาไหม้” ต้วนหลงซางถามด้วยความสงสัย

        “ข้าขออธิบายก่อน ถุงจักรวาลของข้าได้มาจากมังกรสายฟ้าบรรพกาล มันสามารถทนความร้อนของหินหลอมเหลวได้”

        “พวกเราจะไม่ถูกหินหลอมเหลวละลายจริงเหรอ”

        ต้วนหลงซางถามด้วยความสงสัย เขาไม่ได้เชื่อใจสมปองแบบเดียวกับหลี่ซุน 

        “พี่ต้วน ข้ารับรองได้เลย หากเข่อเจี้ยนบอกว่าทนได้ก็ต้องทนได้”

        ต้วนหลงซางมองหลี่ซุนก่อนถามคำถามต่อไป

“ถ้างั้นเรื่องที่เจ้าจะบอกพวกข้าคืออะไรกัน”

“ข้าต้องขออภัย หลังจากพวกท่านหมดสติไป ข้าส่งพวกท่านเข้ามาในถุงจักรวาลเพื่อความสะดวกในการหลบหนี” สมปองเริ่มอธิบายเหตุการณ์ต่อจากการหล่นลงมาในรอยแยกจนกระทั่งมาติดอยู่ในถุงจักรวาล

“ที่แท้เป็นเช่นนี้”

“นี่เป็นม้วนคัมภีร์ที่จะช่วยให้พวกเราทะลวงผ่านระดับ”

ทั้งสามล้อมวงดูคัมภีร์ที่สมปองได้มาจากหลงปิง เนื้อความรวบรัดไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพียงแต่มีขั้นตอนเรียบง่าย บอกไว้เพียงแค่ด่านต่าง ๆ ที่ต้องทะลวงระดับ

หลอมปราณ . . .7.8.9 ขั้น

กลั่นผลึกปราณ . . . 9 . 10 . 11 . 12 ขั้น

หลอมสร้างเม็ดพลัง . . . . 4 . 5 . 6 ขั้น

ปฐพี (ผสานฟ้าดิน) . . . 7 . 8 . 9 ขั้น

นิพพาน . . . 4 . 5 . 6 ขั้น

มหานิพพาน . . . 1 . 2 . 3 ขั้น

. . .

ทั้งสามยืนนิ่งไปสักพักหลังจากได้อ่านข้อความส่วนแรก ระยะทางช่างห่างไกล และในบันทึกมีเพียงแค่ระดับมหานิพพานซึ่งแม้แต่หลงปิงเองก็ยังไปไม่ถึงขั้นนั้นแต่ต้องเสียชีวิตไปก่อน

“ตอนนี้ข้ามาถึงกลั่นผลึกปราณขั้นสาม ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะออกไปได้นะ” สมปองรู้สึกท้อแท้อย่างช่วยไม่ได้

“ลองอ่านตรงนี้ดูสิ” หลี่ซุนชี้ให้สมปองดู

ทั้งสามอ่านข้อความข้างล่างอย่างตื่นเต้น 

“อาาา า นี่ เตียงหยกที่ให้พวกท่านนอน”

“ไม่น่าเชื่อ”

“มันมีวิธีใช้แบบนี้นี่เอง” 

“เตียงหยกมีเตียงเดียว พวกเราต้องผลัดเปลี่ยนกัน”

“เข่อเจี้ยน เจ้าใช้เตียงหยกนี่ก่อน”

“พี่หลี่ พี่ต้วน ข้าไม่อาจเห็นแก่ตัวเช่นนี้”

“น้องเข่อ เจ้ามีขั้นสูงกว่า ให้เจ้าใช้ก่อนย่อมมีประโยชน์มากกว่า หากให้พวกเราสองคนใช้ กว่าจะบรรลุระดับที่ต้องการคงนานเกินไป”

“พี่หลี่ท่าน”

“น้องเข่อเจี้ยน เจ้าไม่ต้องกังวล พวกเราจะฝึกทักษะยุทธรอก่อน เจ้าผ่านระดับที่สูงกว่าพวกเราไปแล้ว หากฝึกต่ออีกนิดมีโอกาสจะทะลวงผ่านระดับได้สูงกว่า”

หลี่ซุนโอบไหล่ต้วนหวงซางออกไป ในมือถือตำราอีกสองม้วน “พี่ต้วนเป็นเพื่อนข้าฝึกซ้อมหน่อยเป็นไร”

“หลี่ซุน เจ้าอย่าหวังให้ข้าออมมือ” 

ทั้งสองเดินออกไปทิ้งให้สมปองยืนถือคัมภีร์ม้วนนั้น เขาไม่อยากเอาเปรียบใคร แต่ในเมื่อทั้งสองคนเสียสละให้เขาใช้ก่อนเป็นคนแรกเขาก็ต้องพยายามใช้โอกาสนี้ก้าวหน้าไปให้ได้มากที่สุด

เวลาผ่านไปยาวนานไม่รู้วันเวลา เสียงเปรี๊ยะ ๆ ดังขึ้นรอบตัวสมปอง หินวิญญาณที่กองสุมรวมกันนับพันก้อนแตกละเอียดจนหมดสิ้น แต่นี่ไม่ใช้หินวิญญาณทั้งหมด มันถูกใช้ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบจากหินวิญญาณที่กองสุมรวมกันทั้งหมด สมปองเพิ่งผ่านความทุกข์ทรมานในการทะลวงระดับปฐพีขึ้นสู่ระดับนิพพาน 

        การดูดซับหินวิญญาณใช้เวลานานกว่าเดิม เขาออกจากฌาณสมาธิส่งตัวเองไปยังส่วนของคลังอาวุธ หลี่ซุนกับต้วนหลงซางเปลือยลำตัวท่อนบนเอนพัก อย่างเหนื่อยอ่อน ร่างกายพวกเขาผอมแห้งกว่าเดิมแต่ดูเข้มแข็งกว่าเดิมมาก 

        “พี่หลี่ ถึงตาท่านละ”

        “อ่าว ทำไมหยุดซะละ เจ้าเพิ่งบรรลุระดับนิพพานเองนะ”

        “อย่าเกรงใจเลย รีบผ่านระดับนั้นไป พวกเรารอได้”

        “ท่านทั้งสองอย่าได้กล่าวอะไรเลย การดูดซับหินวิญญาณเริ่มช้าลง ข้าคิดว่าหากดูดซับต่อเนื่องเกินไปอาจไม่เป็นผลดี”

        “อ่อ เช่นนี้เอง” หลี่ซุนไม่รอช้า เขาเดินไปตบไหล่สมปองแล้วเข้าไปที่เตียงหยกทันที

        “พี่ต้วน มาดูกันว่าท่านฝึกอะไรได้บ้างแล้ว” สมปองเดินไปยังกลางห้องพร้อมอาวุธคู่มือ

        “ระดับข้าต่ำกว่าเจ้า”

        “ไม่ต้องห่วง ใช้แต่ทักษะไม่ใช้เขตขั้นเด็ดขาด”

        “ฮะ ๆ เจ้าแน่ใจหรือ ข้าฝึกกับหลี่ซุนมาสองร้อยกว่าวันแล้วนะ”

        “อะไรนะ สองร้อยกว่าวัน” 

        “ใช่ เพิ่งผ่านมาสองร้อยกว่าวันเจ้าก็ทะลวงผ่านระดับนิพพานแล้ว น่าตกใจจริง ๆ”

        “เตียงนั่นแปลกมาก ทุกอย่างดูง่ายดายเมื่อทำผ่านเตียงหยกนั่น”

        สมปองฝึกทักษะการต่อสู้กับต้วนหลงซางอีกร้อยกว่าวันหลี่ซุนก็ลุกออกจากเตียง ตอนนี้หลี่ซุนทะลวงผ่านระดับหลอมสร้างเม็ดพลังมาสูขระดับปฐพีหนึ่ง เขาจำได้ว่าสมปองกล่าวถึงปัญหาการดูดซับที่ช้าลง เมื่อเขารู้สึกว่าการดูดซับช้าลงอย่างที่สมปองบอกจึงลุกขึ้นมากจากเตียงหยก

        ต้วนหลงซางเพิ่งเริ่มผ่านไปเพียงสี่สิบวันก็กลับออกมาแล้ว เขาเพิ่งผ่านการหลอมสร้างเม็ดพลังขั้นที่สี่เท่านั้น 

        ทั้งสามสลับผัดเปลี่ยนกันใช้เตียงหยกในการดูดซับและทะลวงผ่านด่านเช่นนี้อีกหลายครั้ง ภายหลังสมปองแยกออกไปฝึกวิชาในคัมภีร์ที่หลงปิงมอบให้กับเขาโดยเฉพาะ บางครั้งก็กลับไปฝึกอาวุธร่วมกับหลี่ซุนและต้วนหลงซาง การกักตัวบ่มเพาะผ่านไปยาวนานหลายสิบปี สมปองย่างก้าวเข้าสู่ระดับมหานิพพานเต็มตัวแล้ว

        ในที่สุดหินวิญญาณก็ร่อยหรอไปเกือบครึ่งห้อง วันนี้สมปองนั่งสมาธิที่มุมหนึ่ง เขาส่งกระแสจิตออกไปภายนอกถุงจักรวาล ตอนแรกเขาไม่กล้าเพราะเกรงว่าจิตวิญญาณจะถูกเผาไหม้ แต่การส่งกระแสจิตครั้งนี้กลับมีบางอย่างที่แตกต่างออกไป หินหลอมละลายที่ควรจะร้อนกลับให้ความรู้สึกอุ่น ๆ 

        “ระดับมหานิพพานนี่ดีจริง ๆ” สมปองตั้งสมาธิแผ่กระแสจิตออกไปรอบ ๆ ไกลขึ้นเรื่อย ๆ 

        แม้สมปองจะดูดซับหินวิญญาณจนบรรลุพลังระดับมหานิพพานแล้วแต่ความเข้าใจเกี่ยวกับพลังและการใช้งานยังน้อยนิด ความเคยชินจากโลกก่อนที่ต้องพึ่งพาร่างกายมากกว่าพลังปราณยุทธ์ทำให้การต่อสู้ล้วนเกิดความชะงักงัน เขาใช้เวลาในการครุ่นคิดและปรับปรุงการตอบสนองระหว่างร่างกายกับปราณยุทธ์ การเคลื่อนไหวของร่างกายขณะต่อสู้การเสริมการต่อสู้ด้วยปราณยุทธ์ เขาค่อย ๆ ค้นพบความสามารถของตนเองที่เพิ่มมากขึ้น 

        นอกจากนี้เขายังแบ่งเวลาส่งกระแสจิตออกไปสำรวจภายนอกถุงจักรวาลนานขึ้น ไกลขึ้น แต่นอกจากแผ่นหินด้านบนแล้วยังไม่พบเกาะแก่งที่สามารถยึดเกาะหรือทางขึ้นใด ๆ การดูดซับของหลี่ซุนและต้วนหลงซางทำได้ช้ากว่าสมปองมากนัก ผ่านมาแล้วเกือบร้อยวัน หลี่ซุนเพิ่งแตะระดับปฐพีขั้นที่สี่ สำหรับต้วนหลงซางสามารถผ่านมาถึงระดับปฐพีได้ก็เยี่ยมยอดแล้ว 

        ม้วนตำราที่หลงปิงให้มานั้นพวกเขาฝึกฝนกันจนหมดสิ้นแล้ว หินวิญญาณที่เก็บไว้เหลือเพียงสองส่วนสุดท้ายที่ทั้งสามคิดว่าจะเก็บไว้สำหรับคราวจำเป็นอื่น ๆ หลี่ซุนกับต้วนหลงซางเดินกลับมาหาสมปองที่นั่งขัดสมาธิอยู่ที่ห้องหนังสือ ตำรามากมายที่มีอยู่นี้ สมปองอ่านจนหมดสิ้นแล้ว แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อ่าน จิตวิญญาณของเขาไต่ระดับลงไปยังส่วนลึกของหินหลอมเหลว มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาทำให้เขาทดลองมุดลงไปข้างล่างแทนที่จะฝ่ากลับไปข้างบน 

        “หือ”

        เสียงอุทานของเขาทำให้หลี่ซุนกับต้วนหลงซางที่นั่งรออยู่ด้านข้างเกิดความสงสัย 

        “น้องเข่อพบอะไรกันนะ”