หลังจากที่ม้าเร็วมาส่งข่าวว่าเฉินจุนเป่า ลูกชายคนโตของเ้าเมืองฮุ่ยิได้นำเอกสารสำคัญมาส่งให้ิคังถึงเมืองด้วยตนเองนั้น ทำให้เหมยอิงอิงคิดเข้าข้างตนเองว่า มันจะต้องเกี่ยวกับสิ่งที่นางได้ยินหวังเสิ่นคุยกับจุนเป่าเื่นางอย่างเเน่นอน
"หนังสือลับงั้นหรอ..แต่ข้าไม่เคยเชื่อมสัมพันธ์กับเมืองนี้มาก่อน เช่นนั้นแล้วเ้าเมืองฮุ่ยิจะส่งหนังสือสำคัญมาถึงข้าทำไมกัน?"
"ท่านพ่อฟังลูกก่อน..อาจจะเป็หนังสือที่ส่งมาตอบแทนท่าน เนื่องในโอกาสที่ท่านมีน้ำพระทัยอันงดงาม ทรงมอบเสบียงเเก่เมืองฮุ่ยิก็เป็ได้และถ้าบุตรชายคนโตของท่านเ้าเมืองเดินทางมาเองเช่นนี้ ข้าว่าน่าจะเป็เื่ใหญ่พอสมควรนะเ้าคะ ดีไม่ดี..อาจจะเป็หนังสือสวามิภักดิ์ต่อเมืองของเราก็เป็ไปได้นะเ้าคะ"
"อืม..ก็เป็ไปได้..งั้นเอาเป็ว่า เ้าไปพาตัวเขาเข้ามาพบข้าที่นี่ละกัน...ส่วนเื่อะไรนั้นข้าจะคุยกับเขาเอง ไป"
"พะยะค่ะ!!" ม้าเร็วรีบกลับไปที่ประตูเมืองเพื่อแจ้งข่าวนี้ให้กับจุนเป่า..ทันทีที่ได้รับคำอนุญาตจากท่านเ้าเมือง จุนเป่าก็ขี่ม้าคู่ใจเข้ามาภายในเขตพระราชวังและเตรียมตัวเข้าพบิคังทันที
"พ่อว่าแค่นี้พอแล้วแหละ เ้ารีบกลับจวนไปก่อนเถิด เพราะพอมีเื่ที่จะต้องคุยกับเฉินจุนเป่าถึงเอกสารสำคัญที่ส่งมาน่ะ"
"เ้าค่ะท่าน เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน เหมยฮัว"
"เ้าค่ะ คุณหนู" เหมยอิงอิงได้ขอตัวกลับจวนของนาง เพียงเพราะว่าพ่อของนางนั้น้าที่จะคุยกับจุนเป่าเป็การส่วนตัว ครั้นทหารพาตัวจุนเป่าเข้ามาเข้าเฝ้าแล้ว จุนเป่าก็ได้นำม้วนเอกสารลับนั้นส่งให้ทหารเพื่อนำไปมอบให้กับเหมยิคัง
"ข้าน้อยเฉินจุนเป่า บุตรชายคนโตของท่านพ่อเฉินหวังเสิ่น แห่งเมืองฮุ่ยิพะยะค่ะ..ท่านพ่อฝากให้ข้านำมวนเอกสารลับนี้ มาส่งให้ถึงมือท่านด้วยตนเอง ขอทรงโปรดตอบรับความเจตจำนงของท่านพ่อข้าด้วยเถิด"
"อืม!..เอ้ามาๆๆขึ้นมานั่งข้างบนก่อน ทำตัวตามสบายเถิดคุณชายเฉิน ท่านคงเดินทางมาเหนื่อยๆ..ท่าน้าให้ข้าเตรียมห้องพักรับรองไว้ให้ถ้าถึงสำหรับคืนนี้หรือไม่ เพราะนี่ก็จะมืดค่ำแล้ว"
"ข้าน้อยมิบังอาจ เหตุด้วยข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องไปทำแทนท่านพ่อ ขอบพระทัยท่านเ้าเมืองที่มีน้ำใจต่อข้า ในเมื่อข้าได้มอบหนังสือรับแก่ท่านแล้ว ฉะนั้นข้าต้องขอตัวก่อน"
"ช้าก่อนคุณชายเฉิน..ข้าขออ่านเอกสารสำคัญนี้ก่อนที่ท่านจะไปได้หรือไม่..เผื่อว่าข้ามีความประสงค์อยากจะมอบสิ่งของเพื่อตอบแทนท่านพ่อของท่าน ท่านจะได้นำกลับไปด้วยเลยยังไงเล่า"
"ย่อมได้พะยะค่ะ เชิญท่านเ้าเมืองอ่านได้ตามอัธยาศัย ข้าขอนั่งรอตรงนี้"
"อืม..หืม!?" ิคังก้มอ่านข้อความในหนังสือพรางหันไปมิงกน้าจุนเป่าสลับกันไปมาด้วยใบหน้าที่ฉงนในใจ จุนเป่าเองก็รู้สึกแปลกใจในตัวหนังสือนั่นเช่นกันเเต่ก็ไม่รู้ข้อความในจดหมาย ครั้นเมื่อิคังอ่านข้อความในหนังสือนั้นเสร็จเขาก็วางมันลงข้างๆและเดินเข้ามาหาจุนเป่าใกล้ๆ
"เ้านี่หรือคือเฉินจุนเป่า ว่าที่องค์รัชทายาทแห่งเมืองฮุ่ยิ"
"เอ่อ พะยะค่ะ ขอทรงประทานอภัยที่ข้าไม่ได้เปิดเผยในส่วนนี้ให้ท่านทราบ"
"หืม ไม่เป็ไร..แค่เ้าเดินทางมาด้วยตัวเองวันนี้ข้าก็เห็นแล้วว่าเ้ามีใจและรักในตัวของลูกสาวข้าจริงๆ ตกลง!ข้าจะยอมยกเหมยอิงอิง ลูกสาวของข้าให้ไปเข้าพิธีเเต่งงานที่เมืองฮุ่ยิอย่างที่พ่อเ้าส่งเอกสารลับนั้นมา ทหาร!!เ้าจงไปตามเหมยอิงอิงมาพบข้าที่นี่โดยด่วน ส่วนเ้าจุนเป่า..ลูกสาวข้าเป็คนใจร้อนขี้โวยวาย เ้าต้องรักนางและเอาใจใส่นางให้มากๆนะ หลังจากนี้ข้าฝากลูกของข้าด้วยละกัน" จุนเป่าถึงกับอึ้งทำอะไรไม่ถูกเพราะเขาไม่คิดเลยว่า เอกสารลับที่เขานำมามอบให้กับิคังนั้นจะเป็หนังสือขอรับตัวเหมยอิงอิงไปแต่งงาน กับเขา ซึ่งนั่นก็หมายความว่าใจความในเอกสารนั้นมันคือการฆ่าเขาทางอ้อม ซึ่งตอนนี้ความสงสัยในตัวเอกสารนั้น ก็ได้กระจ่างเเจ้งออกมาทันที ในขณะที่จุนเป่ายังอึ้งอยู่กับการกระทำของพ่ออยู่นั้น เหมยอิง อิงก็ได้เดินผ่านประตูเข้ามาพร้อมกับทำท่าทางที่เขินอายใส่เขา นางเดินเข้าไปทำความเคารพพ่อของนางและก้มหัวแสดงความเคารพต่อจุนเป่าเล็กน้อย..สายตาของจุนเป่าชั่งเฉยชาและไม่หันมาสบตานางด้วยซ้ำ ในขณะเดียวกันนั้น..นางไม่สนใจในสิ่งที่พ่อของนางกำลังพูดด้วยซ้ำ นางเอาเเต่จ้องจุนเป่าและทำท่าเขินอายบิดตัวไปมา คนที่เป็ทุกข์ในตอนนี้ก็คงจะเป็ใครไปไม่ได้นอกซะจาก เฉินจุนเป่าที่ถูกกลลวงของหวังเสิ่นเข้าซะเเล้ว จุนเป่าจะจัดการเื่นี้ต่อไปยังไง..ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ
12K
