(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่ 34:บททดสอบ

ในป่าอันมืดทึบที่ไร้แสงตะวันเฮรัคและเหล่าศิษย์ฝึกพ่อมดเดินตามหลังดิโนไปอย่างเงียบงันลมหนาวที่พัดผ่านนำพาความเย็นเฉียบเข้ากัดกินผิวหนังเส้นทางหินใต้เท้าของพวกเขาดูสะอาดและเป็นระเบียบอย่างประหลาดไร้ซึ่งใบไม้ร่วงหล่นแม้แต่ใบเดียว ราวกับถูกจัดวางด้วยเวทมนต์

กลุ่มคนเดินตามทางหินสายนั้นราวสิบนาทีก่อนจะมาถึงสวนวงกลมขนาดใหญ่ที่จุดศูนย์กลางมีน้ำพุสี่เหลี่ยมผืนผ้าพวยพุ่งน้ำใสสะอาดขึ้นและตกลงมาอย่างต่อเนื่องส่งเสียงซ่าไม่ขาดสายจากน้ำพุแห่งนี้มีเส้นทางหินหลายสายแยกออกไปสู่ทิศทางที่ไม่อาจทราบปลายทาง

เฮรัคสังเกตเห็นว่ามีคนแปดคนยืนกระจายกันอยู่เป็นกลุ่มเล็กๆในสวนแห่งนั้น

เมื่อดิโนมาถึงทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เขา หญิงชราคนหนึ่งสวมหมวกปลายแหลมสีเทาสูงและเสื้อคลุมยาวกรอมเท้า นางดูมีอายุราวเจ็ดสิบปีเต็มนางเดินเข้ามาหาดิโนพร้อมรอยยิ้ม

“ดิโน...ข้าได้ยินมาว่าคราวนี้จะมีสตรีผู้เลอโฉมและโดดเด่นเข้าร่วมสถาบันออกัสตัสนางคือผู้ใดกัน?”

ดิโนหัวเราะ

“ศาสตราจารย์นีนา อย่าเพิ่งรีบร้อนเลยหลังจากการทดสอบเสร็จสิ้น ท่านค่อยพานางไปก็ยังไม่สาย”

เขาหันไปโบกมือเรียกลิเลียน

“ลิเลียน มานี่ นี่คือศาสตราจารย์นีนาแห่งสถาบันออกัสตัส”

“ศาสตราจารย์นีนา”

ลิเลียนย่อตัวทำความเคารพอย่างขวยเขินแผ่บรรยากาศของสตรีชั้นสูงออกมาอย่างเต็มเปี่ยม ทั้งสง่างามและน่ารักเฮรัคที่เห็นภาพนี้แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ นางช่างเสแสร้งได้แนบเนียนนัก

นีนามองลิเลียนด้วยความพึงพอใจยิ่งนางดึงลิเลียนเข้ามาใกล้แล้วพึมพำบางอย่าง

“อืม... ไม่เลวเลย”

พ่อมดอีกเจ็ดคนทั้งชายและหญิงต่างเดินเข้ามารวมตัวทุกคนล้วนแผ่รัศมีของ พลังเวทมนต์ ที่ไม่ธรรมดาออกมาดิโนหันไปเรียกศิษย์ฝึกพ่อมดด้านหลัง

“ผู้ที่มีตราสัญลักษณ์ ยืนทางซ้ายของข้าส่วนผู้ที่ไม่มี ยืนทางขวา”

ศิษย์ฝึกพ่อมดทั้งสิบเอ็ดคนรีบแยกกลุ่มอย่างรวดเร็วมีเจ็ดคนรวมทั้งเฮรัคและลิเลียนที่มีตราสัญลักษณ์ ส่วนผู้ที่ไม่มีมีเพียงสี่คนเฮรัครู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าเฟการ์ก็ไม่มีตราสัญลักษณ์เช่นกัน

ดิโนหยิบลูกแก้วคริสตัลออกมาถือไว้ในมือซ้ายแล้วกล่าวกับศิษย์ฝึกพ่อมดทั้งสองฝั่ง

“ต่อไปคือการทดสอบพรสวรรค์ของพ่อมดคะแนนเต็มหนึ่งร้อย คะแนนยิ่งสูง พรสวรรค์ยิ่งดี”

“อย่างไรก็ตาม...พรสวรรค์ไม่ใช่ทุกสิ่ง ในโลกของพ่อมด ความรู้และความพยายามสำคัญยิ่งกว่าพรสวรรค์ที่ดีเพียงหมายถึงความก้าวหน้าที่เร็วขึ้น มิใช่ข้ออ้างให้เกียจคร้าน”

“เฮรัค... เจ้าเป็นคนแรก!”

เฮรักก้าวออกจากแถว

“วางมือบนลูกแก้ว ส่ง พลังเวทมนต์ ลงไปแล้วผ่อนคลาย”

ดิโนแนะนำ

เฮรัคทำตามวางมือลงบนลูกแก้วแล้วส่งพลังเวทเข้าไปเล็กน้อย ลูกแก้วคริสตัลหมุนวนด้วยหมอกสีขาวก่อนจะรวมตัวเป็นตัวเลขขนาดใหญ่

เจ็ดสิบห้า!

“เฮรัค เจ็ดสิบห้า ยอดเยี่ยมมาก!”

ดิโนตบไหล่เขาอย่างให้กำลังใจตัวเลขนี้เกินความคาดหมายของเฮรัคที่คิดว่าตนจะได้เพียงสี่สิบหรือห้าสิบเท่านั้น

ชายวัยกลางคนใบหน้าดูอำมหิตคนหนึ่งเดินเข้ามาจ้องมองวงแหวนเพลิงบนมือของเฮรัค

“หากข้าจำไม่ผิด สัญญาลักษณ์ของเจ้ามาจากป่าแสงจันทร์ใช่หรือไม่?”

“ใช่ขอรับ”

เฮรัครู้สึกถึงแรงกดดันอย่างรุนแรงที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ

ดิโนตบไหล่เฮรัคอีกครั้งความกดดันนั้นก็หายไปในพริบตา

“นี่คือแลร์รี เชอร์ชิลพ่อมดผู้แข็งแกร่งจากป่าแสงจันทร์ ต่อไปเขาจะเป็นผู้นำเจ้าไป”

“ท่านแลร์รี”

เฮรัคโค้งคำนับอย่างสุภาพ

แลร์รีมองเขานิ่งๆ พยักหน้าเล็กน้อย

“อืม”

“ต่อไป... ลิเลียน!”

ดิโนดำเนินการทดสอบต่อลิเลียนก้าวออกมาเป็นคนที่สอง ลูกแก้วคริสตัลปรากฏตัวเลขอย่างชัดเจน

แปดสิบเจ็ด!

“ยอดเยี่ยมมาก คุณหนูลิเลียน!”

ดิโนกล่าวด้วยความยินดี

“ขอบคุณค่ะ”

ลิเลียนตอบพลางจับชายกระโปรงด้วยท่าทางอ่อนช้อยนีนาเดินเข้ามาคว้ามือลิเลียนด้วยตนเอง รอยยิ้มไม่อาจปิดบังได้นางกระซิบถ้อยคำบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน

ศิษย์ฝึกพ่อมดที่มีสัญลักษณ์ต่างเข้ารับการทดสอบจนครบหลังลิเลียนแล้ว ไม่มีใครได้คะแนนสูงกว่าอีก คะแนนสูงสุดถัดมาคือเจ็ดสิบสองส่วนต่ำสุดกลับน่าตกใจ ได้เพียงสิบห้า

เฮรัคสังเกตว่าศิษย์ฝึกพ่อมดที่ได้สิบห้านั้นคือโจชัวเด็กหนุ่มที่เฟการ์เคยแขวนไว้หัวเรือเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อปลาโจชัวดูสิ้นหวังและวิตกกังวล ตราสัญลักษณ์ของเขาคือปากกาขนนกจากหนองน้ำอาลุฟ

เฮรัคหมดความสนใจในตัวเขาอย่างรวดเร็วเพราะการทดสอบรอบถัดไปเริ่มขึ้นแล้ว ในบรรดาศิษย์ฝึกพ่อมดสี่คนที่ไม่มีสัญลักษณ์เฟการ์ยืนอยู่ท้ายสุด ราวกับชอบหลบอยู่หลังผู้อื่นเสมอสามคนแรกได้คะแนนอยู่ระหว่างหกสิบถึงเจ็ดสิบ

ในที่สุดก็ถึงคราวของเฟการ์เฮรัคจ้องมองอย่างตั้งใจ อยากรู้ว่าศิษย์ฝึกชั้นสองผู้นี้จะได้คะแนนเท่าใดดวงตาของเฟการ์ว่างเปล่า เย็นชา ดุจงู เขามีสีหน้าเฉยเมยเสมอราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกเกี่ยวข้องกับเขา เขาวางมือลงบนลูกแก้วคริสตัลหมอกสีขาวหมุนวน ก่อนจะหยุดลงที่ตัวเลขเดียว

ห้า!

ความเงียบงันปกคลุมทั่วบริเวณทุกคนตะลึงจนพูดไม่ออก

‘ห้าอย่างนั้นหรือ?คนที่ได้คะแนนแค่ห้า จะกลายเป็นศิษย์ฝึกชั้นสองได้อย่างไรแถมยังอายุน้อยขนาดนี้!’

เฮรัคตกตะลึงเขาเคยคิดว่าเฟการ์ต้องมีพรสวรรค์สูง แต่ตอนนี้คำพูดของดิโนก็ผุดขึ้นในความคิด

‘ดูอย่างเฟการ์...แม้พลังจิตจะสูง แต่ไม่มั่นคงอย่างยิ่ง พึ่งพาวิธีสุดโต่ง...’

‘วิธีสุดโต่ง...วิธีใดกันที่สามารถยกระดับคนที่ได้คะแนนเพียงห้าให้ถึงขั้นศิษย์ฝึกชั้นสองได้?’

ดิโนดูไม่ประหลาดใจ เขาไอเบาๆเพื่อทำลายความเงียบ

“การทดสอบเสร็จสิ้นแล้ว ผู้ที่มีตราสัญลักษณ์ไปพบผู้ติดต่อของตนได้”

จากนั้นเขาหันไปหาพ่อมดทั้งแปดคนที่มารับตัวศิษย์ฝึก

“ตอนนี้มีศิษย์ฝึกพ่อมดสี่คนที่ไม่มีตราสัญลักษณ์มีผู้ใดประสงค์จะรับพวกเขาไปหรือไม่?”

ในบรรดาสี่คนนั้น ยกเว้นเฟการ์อีกสามคนต่างผ่านเกณฑ์และถูกองค์กรพ่อมดต่างๆ รับตัวไปอย่างรวดเร็วสุดท้ายเหลือเพียงเฟการ์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

“ไม่มีใครหรือ?”

ดิโนถามอีกครั้ง

หลังความเงียบชั่วครู่ชายเคราดกคนหนึ่งก้าวออกมา

“ไปกระท่อมเขียว กับข้า”

เฟการ์ไม่กล่าวสิ่งใดเพียงพยักหน้าเล็กน้อย

“ไปกัน”

ชายเคราดกกล่าวแล้วเดินนำหน้าไปโดยไม่หันกลับมา

ดิโนมองตามราวกับต้องการจะกล่าวบางอย่างกับเฟการ์แต่สุดท้าย เขาก็เพียงขยับลำคอ โดยไม่เปล่งเสียงออกมาแม้แต่คำเดียว