“ลลินไปทำอะไรไว้เหรอคะ”
ทั้งที่พันไมล์รู้อยู่เต็มอกว่า“เื่งามหน้า” ที่ลลินก่อไว้นั้นคืออะไร เพราะเธอจงใจปล่อยให้มันเกิดขึ้นเองเธอก็ยังต้องเสแสร้งทำเป็ไม่รับไม่รู้เพื่อให้ตนเองยังดูเป็ลูกสาวที่ใส่ชื่อของพ่อกับแม่ไว้ก่อน
“ลูกไปแจ้งความว่าบัตรเครดิตหายไว้ใช่ไหมจริง ๆ น้องสาวคนดีของลูกเป็คนขโมยไปไงล่ะ” มีนรดากล่าวอย่างคนทนไม่ได้ พสุธาเองที่เป็บิดาของลลินก็ไม่คิดเข้าข้างลูกสาวคนนั้นอย่างไรเธอก็เป็ลูกที่เขาจำใจรับผิดชอบเพราะความผิดพลาดที่เขาถูกอดีตผู้ช่วยเลขาอย่างลลิตาวางยาจนพลาดพลั้งมีอะไรกับเธอทั้งที่สติอยู่ภายใต้การถูกครอบงำโดยฤทธิ์ยาถึงเขาจะไม่ได้รักลลินเท่ากับที่รักพันไมล์กับพันแสนแต่ก็ไม่คิดจริง ๆ ว่าลลินที่ผ่านการเลี้ยงดูจากคนในคฤหาสน์นี้จะมีนิสัยเช่นนี้...
เขาคงเปลี่ยนสายเืที่เหมือนกับมารดาผู้ให้กำเนิดเธอมาไม่ได้ทั้งที่พันไมล์กับเธอมาตลอดแท้ๆ
“เื่นั้น”พันไมล์มีสีหน้าใ “เป็ความผิดของไมล์เองค่ะ”
“เหลวไหลจะเป็ความผิดของลูกได้ยังไง” พสุธาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเข้ม
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะคุณพ่อ”พันไมล์อธิบาย “ที่ไมล์บอกว่าเป็ความผิดของไมล์เองเพราะไมล์ลืมไปว่าฝากบัตรไว้ที่ลลินน่ะค่ะพอหาไม่เจอก็นึกว่าหายเลยไปแจ้งความแล้วทำเื่อายัดบัตรไม่นึกว่าจะกลายมาเป็แบบนี้”
สีหน้าเ็ปทั้งยังรู้สึกผิดของพันไมล์บีบใจคนเป็แม่อย่างมีนรดาจนเกินทน“ลูกแค่ฝากบัตรไว้ หล่อนยังรูดไปเป็ล้าน ๆ ไม่มีความเกรงอกเกรงใจ!แม่ไม่เคยเห็นลูกรูดบัตรขนาดนั้นเลยด้วยซ้ำั้แ่เป็แม่ลูกกันมาต่อให้จะเป็เื่เข้าใจผิดเื่ที่เอาบัตรไปใช้โดยไม่ได้ขอมันก็ผิดอยู่ดี!"
มีนรดามองไปที่พสุธาว่าจะแก้ตัวแทนลูกสาวหรือไม่หากพสุธากลับนิ่งเงียบไม่คิดแก้ตัวให้เธอเลยพอจะบรรเทาความเกรี้ยวกราดลงมาได้บ้าง...
“แม่คะช่างมันเถอะค่ะ ไมล์รักลินเหมือนน้องสาวคุณแม่ก็รู้ว่าไมล์อยากมีน้องมานานแค่ไหนแล้ว ยังไงก็ช่วยลลินออกมาก่อนเถอะนะคะ”พันไมล์เซ้าซี้มารดาให้ช่วยลลินด้วยท่าทางจริงใจยิ่ง แต่ในความเป็จริงเธอรู้ดีว่าถ้าสีครามเร่งเื่ให้ลลินถูกจับได้ไวขนาดนี้เขาก็พร้อมที่จะทำให้การช่วยเธอออกมา "มีขั้นตอนที่ยากเย็นซับซ้อน”เช่นเดียวกัน...
ดังนั้น กว่าน้องสาวสุดที่รัก” ของเธอจะได้ออกมาจากสถานีตำรวจ คงจะขวัญเสียน่าดู
เวลาประมาณทุ่มคืนเดียวกันพันไมล์ก็อยู่ในชุดเดรสกึ่งทางการแต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเต็มยศมากเรียบร้อยแล้วเพราะเธอมีนัดที่จะออกไปทานดินเนอร์กับสีคราม แม่กับพ่อเธอก็รู้เื่นี้แล้วและไม่ได้ว่าอะไรเพราะสีครามก็ขออนุญาตพวกท่านอย่างเป็ทางการกระทั่งแม่ของสีครามเองก็รับรู้ เพราะท่านเป็คนจองคิวสำหรับสองที่เอาไว้เอง
ลลินเพิ่งจะกลับมาถึงคฤหาสน์ตอนประมาณหกโมงเย็นนี่เองดวงตาสองข้างของฝ่ายนั้นถึงกับบวมเป่งเพราะร้องไห้มาอย่างหนักเรียกได้ว่าสภาพดูไม่จืด พันไมล์ทำทีเป็ปลอบใจด้วยความสงสารอยู่นานแต่พอออกมาจากห้องนังนั่นก็กลั้นหัวเราะไว้แทบไม่ไหว
ที่มันร้องไห้อยู่ในตอนนี้ยังไม่ได้เกี่ยวกับที่เธอต้องเ็ปแทบกระอักเืในชาติก่อนเลยแม้แต่นิดเดียวดังนั้น อย่าได้คิดเลยว่าเธอจะเห็นใจ
ยี่สิบนาทีต่อมาสีครามก็มารับพันไมล์อย่างตรงเวลา หลังบอกลาพ่อกับแม่เธอเรียบร้อยแล้ว เขาก็พาเธอไปที่รถซึ่งคนขับรถของเขาจอดรอพวกเราไว้อยู่
“เชิญครับ”สีครามให้เธอขึ้นรถไปก่อน พันไมล์ก็ก้าวขึ้นไปอย่างว่างายเ้าของร่างสูงที่ทั้งกำยำ ดุดันและสง่างามก้าวตามมานั่งข้างเธอที่เบาะหลังรถเมื่อประตูปิดลง ท่าทางสุภาพที่เขามีต่อหน้าพ่อแม่เธอก็หายไปสีครามใช้มือหนึ่งเชยคางเธอขึ้นให้สบตากับเขา
"คิดเื่ที่จะตอบแทนพี่ไว้หรือยัง?”
309
![[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316625_41806885.webp)
