ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ในหมู่ปีศาจ ทหารเวทย์ระดับหนึ่งถึงสามเทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ของมนุษย์ ระดับสี่ถึงหกก็เช่นกันเครื่องหมายสีน้ำเงินนั้นเป็นสัญลักษณ์ของขุนพลสีน้ำเงินอ่อนนั้นบ่งบอกว่าเป็นขุนพลเวทย์ระดับสี่ สีฟ้าเป็นระดับห้า สีน้ำเงินเข้มเป็นขุนพลระดับหก ขุนพลเวทย์ระดับสี่เทียบเท่าได้กับมนุษย์ที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่
อย่างไรก็ตาม เมื่อดูจากความแข็งแกร่งและทรงพลังของเผ่าปีศาจ ปีศาจระดับสี่ที่อ่อนด้อยที่สุดก็อาจต่อกรกับผู้ฝึกยุทธ์ผู้แกร่งกล้าระดับสี่ได้ส่วนปีศาจระดับสี่ที่ทรงพลัง ก็สามารถเทียบได้กับผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าบางคนได้จากที่กล่าวมา แน่นอนว่าถ้าปะทะกันซึ่งๆ หน้า กองทัพมนุษย์จะต้องปราชัยในสงครามในไม่ช้านี้ “หากเจ้าปีศาจหมาป่าพบพวกเราเข้า คงอนาถสุดๆ เป็นแน่” ถังฮวนถอนหายใจ ส่วนเสี่ยวเป่าไม่กล้าแม้จะแต่จะกระดิกตัวภายนอกนั้นไม่เพียงแค่มีขุนพลเวทย์ระดับสี่หนึ่งตัว แต่ยังมีหมาป่าสีเงินและหมาป่าดำอีกหลายสิบตัวจากตำแหน่งที่พวกมันยืนด้านหลังปีศาจมนุษย์หมาป่าความแข็งแกร่งของหมาป่าสีเงินแม้จะไม่มากกว่าพวกปีศาจหมาป่าที่อ่อนแอ แต่แข็งแกร่งกว่าหมาป่าดำอยู่มากโข
ในตอนนี้ คาดว่าหมาป่าสีเงินทั้งสามแต่ละตัว ย่อมไม่ด้อยไปกว่าเจ้าหมาป่าจ่าฝูง ตัวที่ถังฮวนเผาตายไปด้วยอัคคีพิสุทธิ์ “อยู่ไหน!”ปีศาจมนุษย์หมาป่าก้าวออกไปคราเดียวไกลถึงสองสามเมตร เพียงชั่วครู่ก็ขยับไปราวยี่สิบถึงสามสิบเมตรอยู่ข้างหน้าระหว่างรอยแตกของหินโดยไม่ได้หยุดแม้แต่น้อย โชคดีที่มันยังไม่เจอเรา! ถังฮวนถอนหายใจโล่งอก เห็นร่างสีน้ำตาลปรากฏขึ้นราวสิบกว่าเมตรก่อนจะรอยต่อของหิน เจ้ามนุษย์หมาป่ามันย้อนกลับมาแล้ว เสี่ยวเป่าเหมือนรับรู้ถึงอันตรายใหญ่หลวงได้ มันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ได้แต่ขดตัวสั่นเทาข้าง ๆ ถังฮวน “ยุ่งล่ะสิ ครั้งนี้คงถูกเจอเข้าแน่เลย!”  ถังฮวนสบถพลางเคลื่อนศีรษะออกมาจากรอยแยก ก่อนหน้านี้เพื่อความปลอดภัยเขาเลือกพุ่มไม้ที่เปิดโล่งในยามกลางคืน แต่ดันต้องเจอกับฝูงหมาป่าครั้งนี้เขาเลือกกองหินที่ปลอดภัยกว่าเดิมเพื่อหลบสัตว์ร้าย ทว่ากลับต้องพบกับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าเดิม
กลิ่นหอมของน้ำผลไม้รอบกายที่ถูกทาบนร่าง ทำให้โดนเจอตัวจนได้!ตอนนี้ไม่เพียงแค่พวกปีศาจมนุษย์หมาป่าที่อยู่ข้างนอก แม้แต่พวกหมาป่าก็คล้ายจะหยุดชะงัก จากนั้นก็เริ่มส่งเสียงคำรามในลำคอ “นั่นใคร!”เสียงคำรามปานแผ่นดินสะเดือนก็ดังขึ้น
“ใครอยู่ตรงนั้น แสดงตัวออกมาซะ!” เสียงเย็นชาราวฆ้องแตกตะโกนตามมา “รอต่อไปไม่ได้แล้ว!”ถังฮวนทราบดีว่าหากอยู่ต่อไป พวกมนุษย์หมาป่ายกหินพวกนั้นออกเขาและเสี่ยวเป่าต้องถูกหาพบแน่นอน ในใจถังฮวนเต้นเล็กน้อย เอาปากไปแทบจะจรดหูเสี่ยงเป่ากระซิบแผ่วว่า “เจ้าอยู่นี่นะ อย่าขยับ” เสี่ยวเป่าพยักหน้าเม้มปากแน่น ส่ายหัวไปมา น้ำตาเริ่มคลอเบ้า ถังฮวนแสร้งมองไม่เห็นแล้ววางมันไว้ที่มุมหนึ่ง หลังพูดจบเขากัดฟันผลักหินด้านข้างรีบวิ่งออกไปให้ไกลจากบริเวณนั้นโดยเร็ว ขณะที่ออกไปถังฮวนใช้เท้าขวาถีบก้อนกินกลับไปที่เดิม “ข้าอยู่นี่ ถ้าฆ่าข้าได้ก็เข้ามา!” ถังฮวนหมุนตัวขึ้นไปยังบริเวณที่สูงกว่าราวสองสามเมตร แล้วรีบวิ่งไปตามเส้นทาง กล่าวจบยังส่งเสียงเย้ยหยันท้าทาย “มาสิ ออกมา ดูสิว่าเจ้าจะรับมือข้ายังไง? เจ้าปีศาจร้าย” "มีใครอีกมั้ย?"  ถังฮวนที่รีบกระโดดไปยังหินก้อนใหญ่ เมื่อได้ยินประโยคนี้เข้าก็รีบหยุดฝีเท้า
-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 35 นักเวทย์ระดับสี่? (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 35 นักเวทย์ระดับสี่? (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้