เมืองหลวงไม่มืด
แม้ยามราตรี
แสงคบไฟและตะเกียงเรียงรายตามถนนหินเหมือนเส้นเลือดที่ฝังอยู่ใต้ผิวหนังของอสูรยักษ์
มันสว่างพอให้ผู้คนเดิน
แต่ไม่สว่างพอให้เห็นกันและกันชัดเจน
ไครอสก้าวออกจากโกดังใต้ตลาด กลิ่นปลาเค็มกับควันถ่านยังติดเสื้อผ้า
เหนือหัว—เสียงชีวิตดังอื้ออึง
พ่อค้าเรียกลูกค้า
นักดนตรีดีดสาย
เสียงหัวเราะลอยปะปนกับเสียงทะเลาะ
เมืองนี้ดู “ปกติ” เกินไป
และนั่นทำให้เขาระวัง
“อย่ามองอะไรนาน” ธีมกระซิบขณะเดินนำ “ยามหลวงไม่สนคนจน แต่สนคนที่ ‘สังเกต’ มากเกินไป”
ลิซาเอลลดฮู้ดลงบังใบหน้า
บรอมดัลเปลี่ยนค้อนหนักเป็นค้อนสั้นซ่อนไว้ใต้ผ้าคลุม
รานเซลปล่อยเงาให้เกาะติดตามกำแพงเหมือนคราบมืดธรรมดา
มีราปรับผ้าพันคอ กลืนตัวเองให้เหมือนหญิงชาวเมืองทั่วไป
อัครอสเดินหลังไครอสครึ่งก้าว
ไม่ใช่เพราะอ่อนแอ
แต่เพราะเขากำลัง “ฟัง”
“เมืองนี้มีหลายชั้น” ผู้เฒ่าพูดเสียงต่ำ “ชั้นบนสวย ชั้นกลางเหนื่อย ชั้นล่าง…เน่า”
ไครอสพยักหน้า
แสงในอกเขาขยับช้า ๆ ไม่เตือน ไม่ต่อต้าน
เหมือนมันรู้ว่า ที่นี่ไม่ใช่สนามให้มันส่องสว่าง
ตลาดกลางคืน และข่าวที่ไม่มีใครอยากได้ยินตลาดกลางคืนคือที่ที่ข่าวจริง ๆ ไหล
ไม่ใช่ที่ประกาศ
ธีมพาเลี้ยวเข้าตรอกแคบที่มีร้านเหล้าเล็ก ๆ เรียงกัน
คนเมา คนหมดหวัง คนที่ไม่มีอะไรจะเสีย—รวมตัวอยู่ที่นี่
“รอ” ธีมบอก แล้วเดินเข้าไปคุยกับชายร่างผอมคนหนึ่ง
ถ้อยคำที่หลุดออกมาไม่ใช่ภาษาเมืองหลวงแท้ แต่เป็นสำเนียงผสม—ภาษาใต้ดิน
ไม่กี่อึดใจ ชายผอมหายเข้าไปหลังร้าน
แล้วกลับมาพร้อมถาดเหล้าเก่า ๆ
“ดื่มก่อน” เขาพูด “แล้วฟัง”
ไครอสจับถ้วยไม้
กลิ่นเหล้าแรงจนแสบจมูก
“ช่วงนี้คนหายเพิ่ม” ชายผอมเริ่ม “ไม่ใช่แค่แรงงาน แต่เป็นคนมีฝีมือ—ช่างเหล็ก ช่างแกะตรา คนเขียนยันต์”
อัครอสขมวดคิ้ว “เลือกเป้าหมาย”
“ใช่” ชายผอมพยักหน้า “ใครที่ ‘สร้าง’ ได้…จะถูกพาไปคลัง”
คำว่า คลัง ถูกพูดเบา แต่หนัก
“คลังอะไร” ไครอสถาม
ชายผอมมองซ้ายขวา ก่อนก้มเสียง “คลังเงาใต้พระราชวัง…ที่ที่วังเก็บของที่ไม่ควรมีตัวตน”
ลิซาเอลถามทันที “มีใครกลับออกมาบ้างไหม”
ชายผอมส่ายหน้า “กลับออกมา…มี แต่ไม่เหมือนเดิม”
เขาเล่าเสียงแผ่ว
คนที่กลับมา—ลืมชื่อเมีย
ลืมวิธีจับค้อน
บางคนเดินทั้งวันไม่พูด
บางคนหัวเราะทั้งที่ไม่มีอะไรตลก
“เหมือนถูกคว้านบางอย่างออกไป” เขาสรุป
ไครอสกำถ้วยแน่น
เขานึกถึงหญิงในฮาเลส
นึกถึงทหารที่หัวใจหาย
เงาไม่ได้แค่ฆ่า
มัน “ลบ”
ราคาของการช่วยเสียงเอะอะดังจากปลายตรอก
ชายวัยรุ่นสองคนถูกยามลากออกมาจากร้านเหล้า
หนึ่งในนั้นมีแผลเป็นรูปวงดำจาง ๆ ที่ข้อมือ
“เงา!” ยามตะโกน “พวกมันติดเงา!”
ฝูงชนถอย
ไม่มีใครช่วย
ไครอสรู้สึกแสงในอกกระตุก
มันตอบสนองทันที—แรงกว่าเมื่ออยู่ฮาเลส
“อย่า” อัครอสกระซิบ “ที่นี่ไม่เหมือนเมืองชายแดน”
ชายวัยรุ่นดิ้น “ข้าไม่ได้ติด! ข้าแค่—แค่ช่วยเพื่อน!”
ยามชักดาบ
มือสั่น
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะอยากจบเรื่องเร็ว ๆ
ไครอสเห็นภาพล่วงหน้า—
เลือดบนหิน
ฝูงชนแยกย้าย
เรื่องจบแบบที่เมืองชอบ
เขาก้าวออกมา
“หยุด” เสียงเขาไม่ดัง แต่ตัดเสียงรอบข้างเหมือนมีด
ยามหันมามอง
ตาแข็ง
“ถอยไป” ยามพูด “นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า”
“ถ้าเขาติดเงา ข้าจะจัดการ” ไครอสตอบ “ถ้าไม่—เจ้าจะฆ่าคนบริสุทธิ์”
ยามหัวเราะหยัน “แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร”
ไครอสไม่ตอบ
เขายื่นมือออกไป
แสงไม่พุ่ง
ไม่สว่าง
มันแค่ แตะ
วงดำที่ข้อมือชายวัยรุ่นจางลง
ไม่หาย
แต่หยุดลาม
ฝูงชนเงียบ
“เขาไม่ได้ติด” ไครอสพูด “แค่โดนลากผ่านวงปักทาง”
ยามลังเล
เขามองไครอสเหมือนเห็นสิ่งที่ไม่ควรมี
เสียงฝีเท้าหนักดังใกล้เข้ามา
“ถอย” ธีมกระซิบ “มีคนสำคัญมา”
ชายในเสื้อคลุมขาวเงินเดินเข้ามา
ตราวังห้อยคอ
ดวงตาเย็นเหมือนน้ำค้าง
“เกิดอะไรขึ้น” เขาถามเรียบ
ยามรีบอธิบาย
ชายคลุมขาวฟังโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
เขามองไครอส
สายตานั้น…ประเมิน
“พาไป” ชายคลุมขาวสั่ง “ทั้งสอง”
“แต่—” ยามอึกอัก
“พาไป” น้ำเสียงนั้นไม่เปิดช่องให้โต้
ชายวัยรุ่นถูกลากออกไป
ฝูงชนแยกย้ายทันที
ไครอสกำมือแน่น
เขาช่วยได้
แต่ไม่พอ
อัครอสพูดเบา ๆ ข้างหู “เจ้าเห็นแล้ว—นี่คือราคา”
โลกใต้โลกคืนนั้น ธีมพาพวกเขาลงไปลึกกว่าเดิม
บันไดหินแคบ
ผนังชื้น
มีสัญลักษณ์ถูกขูดลบแล้วเขียนใหม่ซ้อนกันหลายชั้น
“ที่นี่คือทางเดินเก่า” ธีมอธิบาย “สร้างก่อนวังจะขยาย มันถูกลืม…หรือถูกทำให้ลืม”
พวกเขาเดินผ่านห้องขังร้าง
โซ่สนิม
รอยเล็บบนผนัง
มีราหยุด
เธอเอามือแตะรอยหนึ่ง
“นี่ไม่ใช่ของนักโทษ” เธอพูดเบา “นี่ของคนที่…ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น”
ไครอสกลืนน้ำลาย
เขาเริ่มรู้สึกถึงเสียงแผ่ว ๆ ใต้พื้น—ไม่ใช่เสียงร้อง แต่เป็นเสียง “ขอ”
“ได้ยินไหม” เขาถาม
ลิซาเอลพยักหน้า
รานเซลหน้าซีด “เงาที่นี่…ไม่เหมือนข้างบน มันเหมือนถูกเลี้ยง”
อัครอสหยุดเดิน
ผู้เฒ่าหลับตา
สีหน้าหนัก
“คลังเงาอยู่ใกล้”
อีกฟากหนึ่งของวังในเวลาเดียวกัน—
เหนือหัวพวกเขาหลายชั้นหิน
หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หลังหน้าต่างสูง
ผ้าม่านสีเขียวอ่อนปลิวตามลม
เซเรน่า
มือจับคทาไม้ที่ปลายเป็นดอกไม้แห้ง
นิ้วเธอขาวจนแทบโปร่ง
เสียงจากโถงด้านหลังดังขึ้น
“เจ้าลังเลอีกแล้ว”
ชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมพิธีสีดำเดินเข้ามา
ตราเงาประดับอก
“คำสั่งชัด” เขาพูด “เพิ่มการกักกันคืนนี้”
เซเรน่ามองออกไปนอกหน้าต่าง
เห็นแสงเมืองสั่นไหว
“มีคนตายไปกี่คนแล้ว” เธอถาม
“ไม่สำคัญ” ชายตอบ “สิ่งสำคัญคือสมดุล”
เซเรน่าหันกลับ
สายตาเย็นเฉียบ
“สมดุลที่กินคนเป็นเชื้อ…ไม่ใช่สมดุล” เธอพูดช้า ๆ
ชายคลุมดำหัวเราะ “เจ้ายังอ่อน”
เซเรน่ากำคทาแน่น
ในอกเธอมีบางอย่างสั่น—ไม่ใช่แสงแบบไครอส
แต่เป็นพลังของชีวิตที่ถูกกดไว้
เขามาแล้ว
เสียงในใจเธอกระซิบ
และถ้าเจ้าไม่เลือก…เมืองนี้จะเลือกแทนเจ้า
การตัดสินใจในความมืดใต้ดิน—
ไครอสหยุดหน้าประตูเหล็กเก่า
บนบานมีสัญลักษณ์เงาซ้อนกันเจ็ดชั้น
“หลังประตูนี้” ธีมพูด “คือคลังย่อย ไม่ใช่ใหญ่สุด แต่พอให้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น”
ไครอสหายใจเข้าลึก
แสงในอกเขาตึง
เหมือนเตรียมฉีก
อัครอสจับไหล่เขา
“จำไว้—เจ้าไม่ได้ต้องช่วยทุกคนคืนนี้”
ไครอสมองประตู
ได้ยินเสียงเบา ๆ จากข้างใน
“แต่ข้าจะไม่ทิ้งใคร…ถ้าข้าเปิดได้”
ลิซาเอลยืนข้างเขา
ไม่พูด
แต่พร้อม
รานเซลกางเงา
บรอมดัลยกค้อน
มีราหยิบขวดยา
ไครอสวางมือบนประตู
ไม่ร่ายคาถาดัง
ไม่อ้อนวอน
เขาแค่กระซิบ
“Lumen—aperi.”
(แสง—เปิด)
แสงบาง ๆ แทรกเข้าไปในร่องเหล็ก
เสียงกลอนเก่าครางเบา ๆ
ประตูเริ่มขยับ
และสิ่งที่อยู่ข้างใน—
กำลังรอ
ปิดตอนเมืองหลวงยังคงสว่าง
วังยังคงสูง
คำสั่งยังคงเดิน
แต่ใต้เมือง—
แสงเล็ก ๆ หนึ่งดวง
กำลังแทรกเข้าไปในที่ที่ไม่ควรมีแสง
และเมื่อแสงเข้าไป
เงาจะไม่เงียบอีกต่อไป
จบตอนที่ 56 : ใต้เมืองที่ไม่ควรมีแสง
787K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)