ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        เวลาแปดโมงครึ่งอาจารย์และศิษย์เดินทางมาถึงสถานีรถไฟเจียงเป่ยสวี่ฮุ่ยถือตะพาบสองตัวตรงไปยังสำนักงานตำรวจประจำมณฑล

        คนที่เธอรู้จักในเมืองก็มีแต่ลู่ฉี่เสียนเธอจึงคิดจะฝากตะพาบไว้กับเขา

        เฉียนหย่งกำลังปั่นจักรยานมาทำงานเห็นสวี่ฮุ่ยเดินตรงไปยังสถานีตำรวจอย่างรีบร้อน นึกว่าเธอจะแจ้งความจึงรีบปั่นจักรยานไปขวางหน้าเธอแล้วถามด้วยความเป็นห่วงว่า “สหายสวี่ฮุ่ยคุณจะแจ้งความหรือครับ?”

        พอสวี่ฮุ่ยเห็นเฉียนหย่งนึกขึ้นได้ว่าในเมืองเอกเธอยังรู้จักเขาอยู่อีกคน ก็เปลี่ยนใจคิดจะขอให้เขาช่วยดูแลตะพาบให้

        การฝากตะพาบสองตัวไว้กับชายหนุ่มรูปงามสง่าผ่าเผยอย่างลู่ฉี่เสียนทำให้สวี่ฮุ่ยรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้างกลัวลู่ฉี่เสียนเข้าใจผิดว่าเธอใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างตามรังควานเขาแม้ว่าเธอจะอยากทำเช่นนั้นก็ตาม

        ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังกังวลว่าหัวหน้าลู่ผู้เย็นชาสูงส่งดุจเซียนจะไม่อยากทำเรื่องขี้ปะติ๋วแบบนี้เพื่อเธอและปฏิเสธเธอ

        แต่ถ้าขอเฉียนหย่งเธอก็ไม่ต้องรู้สึกหนักใจอีก

        เฉียนหย่งเป็นคนเข้าถึงง่ายคงไม่ปฏิเสธคำขอเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอหรอก

        สวี่ฮุ่ยส่ายหน้าพร้อมกับยิ้ม“ฉันไม่ได้มาแจ้งความค่ะฉันอยากขอให้คุณช่วยดูแลตะพาบให้สักสองสามชั่วโมงได้ไหมคะ?”

        เฉียนหย่งรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งพยักหน้าหงึกหงักราวกับลูกเจี๊ยบจิกกินข้าวสาร “ได้สิได้แน่นอน!”

        สวี่ฮุ่ยกล่าวขอบคุณแล้วส่งตะพาบสองตัวให้เฉียนหย่งก่อนจะไปเข้าร่วมงานประกาศเกียรติคุณกับอาจารย์ใหญ่โจว

        เฉียนหย่งแขวนถังใส่ตะพาบไว้ที่แฮนด์จักรยานแล้วปั่นตรงไปยังสำนักงานตำรวจ

        เมื่อเขาถือถังตะพาบเข้าไปในสำนักงานตำรวจมีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งมองเข้าไปในถัง เห็นว่าเป็นตะพาบก็เอ่ยขอซื้อแต่เฉียนหย่งปฏิเสธทันที

        เฉียนหย่งพูดอย่างภาคภูมิใจ“นี่สหายสวี่ฮุ่ยฝากฉันดูแล ต่อให้จ่ายเงินเท่าไหร่ฉันก็ไม่ขาย”

        ...

        งานประชุมประกาศเกียรติคุณของมณฑลปีนี้มีรางวัลมากกว่าปีที่แล้ว

        ผู้ที่สอบได้ที่หนึ่งไม่เพียงได้รับเงินรางวัลสามพันหยวนและเกียรติบัตรเท่านั้นยังได้รับปากกาหมึกซึมฮีโร่[1] อีกหนึ่งด้ามด้วย

        สวี่ฮุ่ยรู้ว่าปากกาหมึกซึมฮีโร่ราคาไม่ถูกด้ามหนึ่งก็ปาเข้าไปห้าสิบกว่าหยวน เทียบเท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือนของคนงานทั่วไป

        แต่ไม่นึกเลยว่าปากกาที่งานประชุมแจกจะเป็นปากกาหมึกซึมฮีโร่รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นสลักทองคำราคาด้ามละสี่ร้อยกว่าหยวน

        สวี่ฮุ่ยเห็นอาจารย์ใหญ่โจวชอบปากกาหมึกซึมฮีโร่สลักทองคำด้ามนั้นมากก็อยากมอบให้เขา

        แต่อาจารย์ใหญ่โจวไม่ยอมรับไว้บอกว่าปากกาด้ามนี้เป็นตัวแทนเกียรติยศของเธอ

        สวี่ฮุ่ยเลยมอบเงินรางวัลสามพันหยวนที่เพิ่งได้รับให้อาจารย์ใหญ่โจว

        อาจารย์ใหญ่โจวยังเขียนใบรับเงินให้สวี่ฮุ่ยเหมือนเดิม

        หลังจากการประชุมประกาศเกียรติคุณเสร็จสิ้นอาจารย์และศิษย์ก็ไปที่สำนักงานตำรวจด้วยกัน

        ระหว่างทางสวี่ฮุ่ยซื้อแตงโมลูกใหญ่หนึ่งลูก เฉียนหย่งช่วยเธอ เธอต้องตอบแทนเขาบ้าง

        เมื่อมาถึงหน้าสำนักงานตำรวจอาจารย์โจวก็หาที่ร่ม ๆ ยืนรอ ส่วนสวี่ฮุ่ยเข้าไปเอาตะพาบคนเดียว

        ทันทีที่สวี่ฮุ่ยเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของสำนักงานตำรวจเธอก็เจอลู่ฉี่เสียนกำลังเตรียมนำทีมออกไปปฏิบัติภารกิจพอดี

        ลู่ฉี่เสียนมองสวี่ฮุ่ยแล้วถามว่า“มาหาฉันเหรอ?”

        “มาหาผมต่างหาก!”เฉียนหย่งที่อยู่ด้านหลังลู่ฉี่เสียนยิ้มให้สวี่ฮุ่ย “ผมดูแลตะพาบสองตัวของเธออย่างดีเลยนะแถมยังป้อนบิสกิตให้มันกินด้วย”

        พูดจบก็หันหลังกลับไปเอาตะพาบในห้องทำงาน

        ตอนที่รับตะพาบจากเฉียนหย่งสวี่ฮุ่ยกล่าวขอบคุณหลายครั้ง

        เฉียนหย่งยิ้มหน้าบานถูมือพลางพูด “ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับมีอะไรมาหาผมได้เสมอ”

        สวี่ฮุ่ยยิ้มรับคำแล้วยื่นแตงโมให้เขา

        เฉียนหย่งปฏิเสธ“เรื่องแค่นี้เอง ทำไมต้องซื้อแตงโมมาให้ผมด้วย? ผมไม่รับหรอกคุณเอาไปกินเองเถอะครับ”

        ทั้งสองยื้อยุดกันไปมาสุดท้ายเฉียนหย่งก็รับแตงโมลูกนั้นไว้ สวี่ฮุ่ยถึงหันหลังเดินจากไป

        เฉียนหย่งรีบเรียกเธอ“มะรืนว่างไหมครับ?”

        “ว่างค่ะมีอะไรรึเปล่าคะ?” สวี่ฮุ่ยหันกลับมาถามพลางกะพริบตาโตปริบๆ”

        เฉียนหย่งเกาหัวด้วยความเขินอาย“มะรืนผมอยากชวนคุณไปดูหนัง”

        “…” สวี่ฮุ่ยกล่าว“เดินทางจากตำบลเถาฮวามาเมืองหลวงมณฑลเพื่อดูหนังเรื่องเดียวมันไกลเกินไปฉันว่าอย่าเลยดีกว่าค่ะ”

        “ไม่ต้องมาเมืองเอกหรอกผมจะชวนคุณไปดูหนังที่ตัวอำเภอ”

        สวี่ฮุ่ยจำต้องปฏิเสธอีกครั้ง“ฉันไม่ชอบดูหนังค่ะ” พูดจบก็กล่าวขอบคุณเฉียนหย่งอีกครั้งแล้วเดินจากไป

        ก่อนไปสวี่ฮุ่ยอยากทักทายลู่ฉี่เสียนก่อนแต่เห็นเขากำลังคุยงานกับเพื่อนร่วมงานด้วยสีหน้าจริงจัง เธอจึงไม่กล้ารบกวน

        ลู่ฉี่เสียนเงยหน้าขึ้นมองตามแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไป

        เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเดินไปหาเฉียนหย่งกระซิบข้างหูเขาว่า “นายซวยแล้วไปแย่งผู้หญิงคนเดียวกับลูกพี่”

        เฉียนหย่งตกใจ“ไม่จริงน่า ลูกพี่ไม่ยุ่งกับผู้หญิงไม่ใช่เหรอ?”

        “มันขึ้นอยู่กับว่าผู้หญิงคนนั้นสวยสะกดหรือเปล่า”

        เฉียนหย่งใจคอไม่ค่อยดีรีบเข้าไปหาลู่ฉี่เสียน “ลูกพี่นี่ลูกพี่ชอบสวี่ฮุ่ยเหรอครับ?”

        ลู่ฉี่เสียนขมวดคิ้ว“ออกเดินทาง ทำงาน! เวลาทำงาน ห้ามพูดเรื่องไร้สาระ!”

        สิ้นเสียงก็ก้าวฉับๆ ออกจากสถานีตำรวจ เฉียนหย่งกับลูกน้องคนอื่น ๆ รีบตามไป

        ครั้งก่อนนัดกับเถ้าแก่แซ่เฉาที่ตลาดต้าตงเหมินไว้ว่าหากมีตะพาบก็ให้นำไปขายที่ร้านเขาโดยตรง

        สวี่ฮุ่ยรักษาคำพูดเดินทางมาถึงหน้าโรงแรมอู่เยว่ฮวาตามที่ที่เขาบอกพร้อมกับอาจารย์โจวแล้วมองเข้าไปด้านใน

        พนักงานต้อนรับหญิงมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า“เธอมาสมัครงานเหรอ?”

        สวี่ฮุ่ยเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีป้ายประกาศรับสมัครงานติดอยู่หน้าโรงแรม

        เธอส่ายหน้า“เปล่าค่ะ ฉันนัดกับเถ้าแก่เฉาไว้ว่าจะมาขายตะพาบ เถ้าแก่เฉาอยู่ไหมคะ?”

        พนักงานต้อนรับพยักหน้า“อยู่ค่ะ” ว่าแล้วเธอก็เดินไปเรียกเถ้าแก่เฉา

        เถ้าแก่เฉาเดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเห็นสวี่ฮุ่ยไม่ได้มาคนเดียว ด้านหลังยังมีชายวัยกลางคนตามมาอีกคนสีหน้าของเขาชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

        เถ้าแก่เฉาเดินเข้ามาใกล้มองตะพาบสองตัวในถังของสวี่ฮุ่ยแล้วส่ายหน้า “ตะพาบพวกนี้ตัวเล็กเกินไปฉันต้องการสองชั่งขึ้นไป”

        สวี่ฮุ่ยรู้สึกผิดหวังรู้แบบนี้แต่แรกเธอคงไม่เสียเวลาเดินทางไกลจากเจียงเป่ยมาเจียงหนานหรอกเสียเวลาเปล่า ๆ

        อาจารย์และศิษย์เดินออกมาจากโรงแรมฺอู่เยว่ฮวาสุดท้ายก็ต้องไปที่ตลาดต้าตงเหมินอยู่ดี

        สวี่ฮุ่ยเพิ่งวางถังลงยังไม่ทันได้ตะโกนก็มีลูกค้าหลายคนมารุมล้อมขอซื้อตะพาบ

        ลูกค้าเหล่านี้ต่างกดราคากันสุดๆ

        สวี่ฮุ่ยไม่ขายพวกเขาก็แย่งซื้อ เอื้อมมือไปคว้าตะพาบในถัง

        สวี่ฮุ่ยร้อนใจ“นี่! พวกคุณมาแย่งกันได้ยังไง?”

        “แย่งอะไรกัน?พวกเราก็ให้เงินเถอะ!” ลูกค้าคนหนึ่งพูดอย่างชอบธรรม

        “แต่ฉันไม่ขายให้พวกคุณ!”สวี่ฮุ่ยพยายามปกป้องตะพาบของตัวเองสุดชีวิต

        อาจารย์ใหญ่โจวกล่าว“ฉันจะไปตามผู้ดูแล!”

        ลูกค้าคนหนึ่งขวางเขาไว้“นี่ ตาแก่ แกมายุ่งอะไรเรื่องชาวบ้านเขา!”

        สวี่ฮุ่ยเห็นดังนั้นก็รู้ว่าเจอคนไม่ดีเข้าแล้วเพื่อความปลอดภัยของตัวเองและอาจารย์ใหญ่โจว เธอจึงจำใจขายตะพาบในราคาถูก

        “ไสหัวไปให้หมด!”เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น

        ทุกคนหันไปมองเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามาดดูผู้ดี

        พวกคนที่คิดจะซื้อตะพาบของสวี่ฮุ่ยด้วยกำลังพอเห็นว่าผู้มาใหม่ไม่ธรรมดาและดูมีภูมิหลัง ก็ไม่กล้าหาเรื่อง พากันวิ่งหนีไป

        สวี่ฮุ่ยจำชายหนุ่มคนนั้นได้นั่นไม่ใช่เด็กหนุ่มที่ชะโงกหน้าออกมามองเธอตอนลู่ฉี่เสียนให้เกี๊ยวจีกวนเธอที่โรงพยาบาลหรอกเหรอ!

        เด็กหนุ่มผู้นั้นคือลู่ฉี่โหย่วเขาชี้นิ้วไปที่ตะพาบสองตัวในถังของสวี่ฮุ่ย “ฉันเหมาทั้งหมดนั่น!”

        ตะพาบสองตัวหนักสามจินแปดเหลี่ยง สวี่ฮุ่ยตั้งใจจะคิดเงินเขาแค่สามจินครึ่ง

        ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กหนุ่มคนนี้เธอกับอาจารย์ใหญ่โจวคงโดนเอาเปรียบไปแล้ว ลดน้ำหนักให้เขานิดหน่อยถือว่าสมควร

        แต่เด็กหนุ่มกลับให้เงินเธอสามจินแปดเหลี่ยงตามน้ำหนักจริง“ไม่ต้องลดให้ฉัน ฉันไม่สนใจเงินแค่นี้หรอก”

        สวี่ฮุ่ยรับเงินด้วยใบหน้าแดงก่ำกำลังจะยกถังเดินจากไป

        ลู่ฉี่โหย่วเรียกเธอไว้“ต่อไปถ้าตกตะพาบได้อีก เอามาส่งที่บ้านฉันเลยนะ ฉันอยู่บ้านเลขที่ 18ถนนชางเซิ่ง อำเภอชางเซิ่ง”

        สวี่ฮุ่ยตอบรับ

        ขายให้เขาโดยตรงต่อไปก็ไม่ต้องมาเมืองหลวงแล้ว คนเมืองซื้อตะพาบยังเม็ดเยอะขนาดนี้

        [1] ปากกาหมึกซึมฮีโร่หมายถึง แบรนด์ปากกาจากประเทศจีนรายหนึ่งที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1931 เป็นยี่ห้อปากกาหมึกซึมยอดนิยมของจีนในยุค80