นี้แหละคุณพ่อของพวกเรา

“เพราะแบบนี้เองสินะครับรุ่นพี่ถึงออกจากกองทัพในตอนนั้น” แม็กกล่าวกับเอกในขณะที่ดูเหล่าสาวๆ และลูกๆ ของเอกกำลังชื่นชมชุดที่เอามาให้ลูกของรุ่นพี่ทั้งสองคนใส่
“ใช้แล้วละ ว่าแต่นายเถอะทำไมถึงออกจากกองทัพละ ถึงนายจะทำความผิดมาบ้างแต่ถ้าอยู่กับพี่อารักษ์พวกนายก็น่าจะดำรงในตำแหน่งหน้าที่ที่ดีไปนานแล้วนิ” เอกถามรุ่นน้องของตนอย่างสงสัยเพราะในรุ่งของเขาแต่ละต่างก็ได้ดิบได้ดีเพราะพลโทอารักษ์กันทั้งนั้น
“แฮะๆ มันช่วยไม่ได้นิครับก็เพราะพ่อของผมอยากให้ผมมาดูแลกิจการที่บ้านแทน ไม่งั้นปานนี้ผมคงจะตามพวกพี่พิเภกไปแล้ว” แม็กทำหน้าเศร้าเพราะพ่อของเขาเห็นถึงความสามารถในการบริหารก็เลยอยากจะให้เขามาช่วยที่บ้านดีกว่าที่จะมาอยู่ในกองทัพ ทั้งๆ ที่ในใจเขาอยากจะอยู่ในกองทัพแทบตาย
“ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อบอกว่าจะตัดขาดพ่อลูกกันผมคงคัดค้านจะอยู่ในกองทัพต่อไปนั่นแหละครับ” แม็กถอนหายใจกล่าว
“แย่เลยนะนั้น” เอกกล่าว

“หนูทิพย์ค่ะ หมุนตัวให้หน้าหน่อย” นิ่งกล่าวพร้อมกับทำท่าหมุนตัวให้หลานสาวของเขาดู
“อย่างนี้เหรอคะน่านิ่ง...” น้ำทิพย์กางแขนแล้วหมุนตัวขาอีกข้างยกขึ้นมาเล็กน้อยและอีกข้างเอาไว้ทรงตัว
แฉะๆๆๆๆๆ -!
“กรี๊ดดดดด..ดีมากค่ะหนูทิพย์น่ารักมากเลย” นิ่งที่ได้เห็นความสดใสของน้ำทิพย์ก็ถึงกับกรี๊ดแตกไม่ใช่เพียงเพราะชุดกับหน้าตาน่ารักของน้ำทิพย์เพียงเท่านั้นที่ทำให้ภาพออกมาดีแต่เพราะมันเป็นไปตามธรรมชาติมากกว่าเลยทำให้ภาพออกมาสมบูรณ์
“ถ้าอย่างนั้นต่อไปตาของหนูไมค์ หนูไมค์ลองยิ้มออกแล้วยืนอยู่ในท่าอย่างนี้นะคะ” นิ่งที่เห็นหลานชายไม่ค่อยจะประสีประสากับเรื่องนี้เท่าไรเธอจึงเข้าไปจัดท่าทางให้กับไมค์แทน ทำให้ไมค์ในตอนนี้ดูออกรุกแบดบอยในท่าทางออกแนวเย็นชาที่สามารถทำให้ใจสาวน้อยสาวใหญ่ใจละลายได้เลย
“อย่างนั้นเลยค่ะหนูไมค์ ไหนหนูไมค์ลองยิ้มที่มุมปากให้น้าหน่อยค่ะ” เมื่อได้ยินคำสั่งจากคุณน้า ไมค์ที่อยู่ในรุกแบดบอยแนวเย็นชาก็กลายเป็นแบดบอยออกแนวเจ้าชายเย็นชาที่ยิ้มยากแทนแต่ภาพมันกลับทำให้หลายๆ คนต่างอยากจะถวายตัวเพื่อให้พวกเธอได้เห็นรอยยิ้มของเจ้าชายตลอดไป
“กรี๊ดๆๆๆๆ เจ้าชายของน้า...” โดยเฉพาะนิ่งเมื่อช่างภาพได้ถ่ายภาพเป็นที่เรียบร้อยกับเป็นเธอคนแรกที่วิ่งเข้ามาอุ้มและหอมแก้มไมค์รั่วๆ ทำให้คนโดยรอบต่างอิจฉา เพราะพวกเธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนิ่งได้แถมยิ่งยังเป้นนายของตนอีก
“น้านิ่ง พอเถอะครับ” ไมค์ได้แต่ร่ำร้องในใจอย่างทรมานเมื่อเจอเห็นการณ์อย่างนี้
จึ้งๆ
น้ำทิพย์ที่เห็นน้าคนใหม่ของเธอหอมแก้มแต่พี่ชาย ภายในใจก็เกิดความอิจฉาที่ไร้เดียงสาเธอจึงเดินไปสะกิดขานิ่งแล้วพูดว่า
“น้านิ่งขี้โกง ทำไมน้ำทิพย์ถึงไม่ได้รางวัลเหมือนพี่ไมค์บ้าง” น้ำทิพย์จ้องมองนิ่งดวงตาใสแจ๋วกอดอกพูดกับเธอด้วยความไม่พอใจ
“โอ๋ๆ น้านิ่งขอโทษเดี๋ยวน้านิ่งจะสั่งไอติมเพื่อเป็นการขอโทษหนูทิพย์นะคะ” นิ่งก้มตัวลงแล้วบีบแก้มนุ่มๆ ของน้ำทิพย์อย่างหมั่นเขี้ยว
“ก็ได้ น้ำทิพย์ยกโทษให้ก็ได้แต่น้านิ่งต้องสัญญากับน้ำทิพย์นะคะว่าจะซื้อไอติมให้น้ำทิพย์เยอะ” นิ่งที่เห็นหลานสาวยอมให้อภัยตัวเองแล้วก็ได้แต่อมยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของเด็กๆ
“ได้เลยเดี๋ยวน้านิ่งจะซื้อไอติมให้เราเยอะๆ เลย”
จากนั้นไม่นานนิ่งก็สั่งให้คนของเธอไปซื้อไอติมชื่อดังชื่อหนึ่งเมื่อไอติมที่สั่งไว้เมื่อกี้มาถึงเหล่าสาวๆ ต่างกินกันอย่างเอร็ดอร่อยโดยเฉพาะสองตัวแสบที่ตักใส่ปากอย่างรวดเร็วกลัวว่ามันจะหายไป เพราะปกติแล้วเอกจะไม่ต่อยให้ทั้งสองกินมากเท่าไรเพราะมันอาจจะทำให้เด็กฟันผุรวมถึงอาการท้องเสียที่ตามมาถ้าเขาปล่อยให้สองแสบนี้กินมากเกิดไป ไม่ใช่ว่าเหตุการณ์พวกนี้ไม่เคยเกิดแต่มันเป็นแบบนี้มาหลายครั้งแล้วนั้นเอง
“น้ำทิพย์ ไมค์ พ่อบอกเราแล้วใช่ไหมว่าอย่ากินเยอะเดี๋ยวก็ท้องเสียอีกหรอกเรา” เอกทำเสียงเข้มมองทั้งสองอย่างคาดโทษ ทำให้ทั้งสองหยุดกินทันที
“ครับ/ค่ะ”
“โถ่ พี่เอกปล่อยๆ ให้เด็กกินไปเถอะค่ะ มันไม่เป็นอะไรหรอก” นิ่งที่เห็นหลานของเธอทำหน้าเศร้าเมื่อเห็นพ่อของเธอดุ
“ไม่ได้หรอกนิ่ง เรานะยังไม่รู้อะไรว่าสองแสบนี้กินมากแค่ไหนรู้ไหมว่าทั้งสองต้องท้องเสียกับมันมาไม่รู้ต่อกี่ครั้งแล้วไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากให้ทั้งสองกินนะแต่เป็นเพราะร่างกายของเด็กมันยังไม่แข็งแรงแต่ถ้าพวกเธอโตหน่อยพี่จะไม่ว่าเลย” เอกกล่าวเสียงดุ
แต่ถึงอย่างนั้นนิ่งก็ไม่ยอมแพ้เพราะเธอเอ็นดูหลานแล้วไม่ใช่ว่าเธอไม่คำนึ่งถึงเรื่องนี้เช่นกัน
“โถ่ พี่ปล่อยให้เด็กๆ กินไปเถอะ การที่ทั้งสองท้องเสียเพราะกินเยอะมันไม่ได้มาจากไอติมอย่างเดียวสักหน่อยพี่ก็รู้อีกอย่างพี่ไม่ต้องกลัวนะเพราะไอติมที่หนูไอคนไปสั่งมามันเป็นไอติมสำหรับเด็กทานได้และอีกอย่างนานๆ ที่ก็ให้เด็กๆ กินตามใจตัวเองเถอะค่ะ”
เอกที่เห็นว่านิ่งยังไม่ยอมแพ้ก็ได้แต่ถอนหายใจถึงเธอจะพูดอย่างมีเหตุผลก็ตามและอีกอย่างใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าไอติมพวกนี้ทำมาเพื่อเด็กๆ โดยเฉพาะแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นห่วงมากอยู่ดี
“ก็ได้ๆ ถ้าอย่างนั้นน้ำทิพย์กับไมค์ต้องกินพอเหมาะอย่ากินเยอะเกินไปรู้ไหม” เอกได้แต่ยอมแพ้กับความดื้อดึงของน้องสาวตัวเองและอีกอย่างเธอก็พูดถูกนานๆ ที่ให้สองแสบกินได้อย่างเต็มที่ มันจะเป็นอะไรไปและถ้าเกิดท้องเสียอีกขึ้นมาจริงๆ เราจะได้สั่งสอนในการกินของเด็กๆ อีกด้วย
“เย้x3” เมื่อเห็นว่าพี่ชายของเธอใจอ่อนยอมให้กับตนก็ดีใจกับพวกเด็กๆ ยกใหญ่
“น้ำทิพย์รักน้านิ่งที่สุดเลย จุ๊บๆ” โดยเฉพาะน้ำทิพย์ที่ดีใจมากกว่าเพื่อนกระโดดขึ้นมาบนตักของนิ่งแล้วหอมแก้มเธอเป็นรางวัล เมื่อไมค์เห็นน้องสาวหอมแก้มน้าของตนแล้วเห็นเธอมีความสุขก็ได้แต่คิดในใจว่าเขาจะทำแบบน้องสาวดีหรือไม่แต่เมื่อเห็นสายตาของน้าสาวที่ส่งมาให้ตนก็ได้แต่เขินอายแล้วเดินเข้ามาหาเธอc] h;r^f;jk
“เออๆ ขอบคุณน้านิ่งมากเลยนะคะ..ครับ ฟอดดด” หลังจากที่ไมค์หอมแก้มน้านิ่งเสร็จก็รีบวิ่งไปนั่งก้มหน้ากินไอติมคนเดียวเงียบๆ เพราะความเขินอาย
ฮ่าๆๆๆๆๆ -!
เอกและคนอื่นๆ ต่างเห็นท่าทางเขินอายของไมค์ทุกคนต่างก็หัวเราะออกมา เพราะเด็กส่วนมากการหอมแก้มผู้เป็นญาติหรือผู้ใหญ่แล้วพวกเขาจะไม่มีอาการแบบไมค์เด็ดขาดแต่การที่ไมค์รู้จักอายตั้งแต่ เด็กๆ พฤติกรรมอย่างนี้มันออกจะทำให้ผู้ใหญ่อย่างพวกเขาขบขันกันมากกว่า
ส่วนนิ่งที่ได้ตามที่ใจสมหวังก็ได้แต่ทำหน้าฟินอยู่คนเดียว

“อ่า ฟิน...”