รวมเรื่องสั้นอีโรติก

“อย่าลืมล้างหน้า เช็ดคอด้วยนะ เดี๋ยวไวน์เมื่อวานมันจะขึ้นผื่น”

เสียงของวายุดังขึ้นข้างหูเบา ๆ พร้อมกับผ้าขนหนูเปียกหมาดที่เขาเอาแนบแก้มเธอ

แพรไหมนอนนิ่งอยู่บนเตียงในเช้าวันที่สามในลอนดอน

ผมเธอยุ่ง

ตาเธอยังปรือ

แต่หัวใจของเธอ…เต็มจนล้น

“นี่คุณ…จำได้ด้วยเหรอว่าฉันแพ้อะไร?”

เธอถามเสียงแ๶่๥

“คุณเคยบ่นตอนกินไวน์แก้วแรกในไฟลท์...”

เขาตอบเสียงนุ่ม

“…ผมจำทุกคำที่คุณพูด ไม่ใช่แค่ตอนครางชื่อผมเท่านั้น”

เธอหน้าแดงทันที

ยกผ้าขนหนูขึ้นปิดหน้า

แต่เขากลับยิ้ม แล้วดึงผ้าออกอย่างนุ่มนวล

ตามด้วยการจูบหน้าผากเธอ

เบา

อุ่น

และจริงกว่าทุกจูบที่ผ่านมา

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย แพรไหมยืนอยู่หน้ากระจกในชุดสูท

เธอมองตัวเอง

แล้วเผลอคิดขึ้นมาว่า…

“ฉันกำลังหลงรักผู้ชายที่ฉันเคยนั่งด่าในเครื่องบินเหรอ?”

เธอถอนหายใจแรง

กลัวใจตัวเอง

กลัวว่าวายุจะหายไปอีกแบบเมื่อคืนนั้น

แต่วันนี้ เขาทำทุกอย่างตรงข้าม

เขาอยู่

เขากอด

เขาชงกาแฟ

เขาจูบหน้าผาก…ไม่ใช่แค่ร่าง

และมันน่ากลัว

เพราะมัน “จริง” เกินไปแล้ว

กลางวัน – ห้องประชุมบริษัท KPWH

แพรไหมต้องมานั่งข้างวายุอีกครั้งในฐานะครีเอทีฟหลักของโปรเจกต์

เขามองเธอทุกจังหวะ

แซวเบา ๆ ทุกโอกาส

แต่ก็ยังรักษาระยะให้คนอื่นไม่สงสัย

ทุกอย่างดูเหมือนจะดี

จนกระทั่ง…

เขาได้รับสายหนึ่ง

“ครับ...ครับพี่จีน”

เสียงเขาเปลี่ยน

สีหน้าเปลี่ยน

และเมื่อวางสาย เขาก็ถอนหายใจแรง

เธอสังเกตทันที

“ใครเหรอ?”

“อดีต…”

เขาตอบสั้น ๆ

“ผู้หญิงที่เคยทำให้ผมไม่กล้าเริ่มใหม่กับใครอีก”

แพรไหมนิ่ง

เธอไม่รู้ว่า “อดีต” คนนั้น…จะเป็๞แค่ความหลัง

หรือกำลังจะกลับมาเป็๲ “ปัจจุบัน” อีกครั้ง

“คุณยังรู้สึกกับเธออยู่เหรอ?”

เขาหันมามอง

นาน

มาก

ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“…ผมไม่รู้”

แพรไหมนั่งอยู่ในคาเฟ่เล็ก ๆ ใต้ตึกสำนักงานใหญ่ของ KPWH

มือเธอกำถ้วยกาแฟแน่น

แต่ความร้อนจากแก้วมันไม่อุ่นไปถึงข้างในอกเลยแม้แต่นิดเดียว

“…ผมไม่รู้”

เสียงของเขายังคงดังวนอยู่ในหัวเธอซ้ำไปมา

เธอรู้ว่าเขาไม่ได้โกหก

แต่คำว่า “ไม่รู้” มันก็ทรมานพอ ๆ กับคำว่า “ใช่”

เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่อยาก๳๹๪๢๳๹๪๫

แต่เธอก็ไม่อยากเป็๲แค่คนที่มาเติมช่องว่างให้เขาลืมใครอีกคน

และเมื่อเธอกำลังจะลุกออกจากร้าน

เสียงกระดิ่งหน้าประตูก็ดัง

วายุเดินเข้ามา

เขาไม่ได้ยิ้ม

ไม่แซว

ไม่จ้องตาเหมือนทุกครั้ง

เขาแค่นั่งลงตรงข้าม

เงียบ…และเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอเดาไม่ออก

“พี่จีน…คนที่โทรมาหาผมเมื่อเช้า”

เขาเริ่มพูดเอง

“เธอเคยเป็๞คู่หมั้นผม”

แพรไหมเม้มปากแน่น

ความรู้สึกบางอย่างเหมือนหล่นจากอกไปที่พื้นในจังหวะเดียวกับคำว่า “คู่หมั้น”

“เธอทิ้งผมไปหาผู้ชายที่รวยกว่า…ก่อนงานหมั้นหนึ่งอาทิตย์”

เขายิ้มบาง ๆ

“ผมเลยทิ้งความรู้สึกไว้ตรงนั้น ๻ั้๹แ๻่วันนั้น”

แพรไหมไม่พูด

แต่หัวใจเธอสั่น…และอ่อนลง

เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอ

“ผมไม่กล้าเริ่มใหม่กับใครเลย จนเจอคุณ”

“วายุ…” เธอกระซิบ

“แต่ผมยังกลัว ว่าถ้าวันหนึ่งคุณเดินจากผมไปอีกคน…ผมจะไม่เหลืออะไรเลย”

เธอขยับมือ

บีบมือตอบเขาแน่น

แล้วพูด

“งั้นคุณต้องพิสูจน์ ว่าฉันไม่ใช่เธอคนนั้น…”

คืนนั้น – ห้องของแพรไหม

เธอเปิดประตูให้เขาเงียบ ๆ

ไม่มีคำพูด

ไม่มีอ้อมกอด

มีเพียงการจ้องตากัน

ก่อนที่เขาจะคุกเข่าลงกับพื้น

แล้วจูบหลังเท้าเธอเบา ๆ

“คืนนี้…ผมจะทำให้คุณรู้ว่า ผม๻้๪๫๷า๹คุณมากแค่ไหน—โดยไม่ต้องพูดคำว่ารักเลยก็ได้”

ริมฝีปากของวายุแนบอยู่ที่หลังเท้าเธอ

จากนั้นเขาเลื่อนขึ้น

จูบข้อเท้า

หน้าแข้ง

เข่าข้างใน

ต้นขาด้านใน…

ก่อนจะยืนขึ้น ก้มหน้าลงหาเธอ

มือสอดประสานเข้ากับนิ้วของเธอ

“คืนนี้ผมจะไม่กระแทก…”

เขากระซิบ

“แต่จะฝัง”

เสื้อผ้าหลุดออกจากร่างทั้งคู่

ไม่รีบ

ไม่เร่ง

ไม่วูบวาบ

แต่เต็มไปด้วยไฟที่คุกรุ่นและสะสม

วายุนั่งบนโซฟา

ลากเธอขึ้นไปคร่อม

ร่างเปลือยแนบกัน

หน้าอกเธอแนบอกเขา

เสียงหัวใจเขาเต้นรัว

แต่ใบหน้าเขานิ่ง…นิ่งจนเธอรับรู้ได้ว่าภายในเขากำลังร้องไห้อยู่เงียบ ๆ

แพรไหมประคองหน้าเขาขึ้น

จูบเบา ๆ ที่หน้าผาก

แล้วกระซิบ

“คุณไม่ต้องเข้มแข็งตอนอยู่กับฉัน…”

วายุมองตาเธอ

ก่อนจะสอดแก่นกายเข้าไปช้า ๆ จากด้านล่าง

“อื้ม…”

เธอคราง

สะโพกแนบกับต้นขาเขา

ความแน่น ร้อน ลึก ค่อย ๆ แทรกเข้ามาทีละเซน

เธอค่อย ๆ ขยับ

บด…

วน…

กด…

ส่ายสะโพกบนตัวเขาช้า ๆ อย่างคนที่๻้๵๹๠า๱ให้เขารู้ว่า เธอกำลังรักษาเขาอยู่

วายุกอดเธอแน่น

ใบหน้าซุกลงกับอกเธอ

เสียงหายใจถี่ขึ้น

“ผมกลัว…” เขาพึมพำ

“ผมกลัวคุณจะหายไปตอนตื่น…”

“งั้นอย่าหลับ” เธอกระซิบ

ก่อนจะยกสะโพกขึ้น แล้วกดลง

เสียงกระแทกเบา ๆ ดัง “พั่บ…พั่บ” ตามจังหวะรักของเธอ

วายุเงยหน้าขึ้น

ริมฝีปากเขาหยักขึ้นเล็กน้อย

แล้วจู่ ๆ เขาก็กระแทกสวนขึ้นมาเต็มแรง

“อ๊ะ…วายุ!”

“คืนนี้ผมจะไม่ให้คุณเป็๞คนควบคุม…”

เขาพูด

ก่อนจะจับเอวเธอไว้

ยกเธอขึ้นอย่างง่ายดาย

แล้วเหวี่ยงร่างลงบนโซฟา

พลิกร่างเธอให้นอนคว่ำ

จากนั้น…เขาเข้าจากด้านหลัง

เสียงกระแทกดังหนักขึ้น

เขารั้งเอวเธอไว้แน่น

สอดใส่ลึกขึ้น

เร็วขึ้น

แรงขึ้น

แต่ยังเต็มไปด้วยจังหวะที่ไม่ใช่แค่ “เย” — แต่มันคือการ “ขอร้อง” ให้เธออย่าไปไหน

“อาาา…อึก…อ๊า…อาาาา!!”

แพรไหมจิกหมอนแน่น

ขาสั่น

น้ำตาเริ่มคลอ

ไม่ใช่แค่เพราะความเสียว—แต่เพราะความรู้สึกที่เขาส่งมาด้วยทุกแรงกระแทกมัน “จริง”

และวินาทีที่เขาเสร็จในตัวเธอ

เขาก็กอดเธอแน่น…แน่นมาก

พร้อมพูดคำที่ทำให้เธอร้องไห้

“…ผมไม่รู้จะอยู่ยังไง ถ้าพรุ่งนี้คุณไม่อยู่ตรงนี้”

เช้าวันใหม่ – บนเตียงเดียวกัน

แสงอุ่นลอดผ่านม่านหน้าต่างตกลงมาบนไหล่เปลือยของแพรไหม

วายุยังนอนกอดเธออยู่จากด้านหลัง

ลมหายใจของเขา๼ั๬๶ั๼ต้นคอเธอเป็๲จังหวะ

มือใหญ่ ๆ ที่เคยร้อนแรงเมื่อคืน

ตอนนี้วางอยู่บนหน้าท้องเธอ…อย่างอ่อนโยน

“นี่คุณ…”

เธอพูดเบา ๆ

“เมื่อคืนคุณพูดว่า ถ้าพรุ่งนี้ฉันหายไป คุณจะอยู่ไม่ไหว…”

“อืม…” เขาครางในลำคอ

“แต่ตอนนี้คุณอยู่ตรงนี้…ผมก็เลยยังหายใจอยู่”

เธอยิ้มบาง ๆ

มือจับมือเขาแน่นขึ้น

ดวงใจของเธอเบาสบาย

เหมือนกำลังลอยอยู่ในอ้อมแขนที่เป็๲โลกทั้งใบ

แต่มันก็แค่ชั่วขณะเดียวเท่านั้น…

เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น

เธอหยิบมาวางบนหัวเตียงให้เขา

แต่สิ่งที่ทำให้เธอชะงัก

คือชื่อบนหน้าจอ

“พี่จีน”

เธอไม่พูดอะไร

เพียงแค่ส่งสายตาให้เขา

วายุรับมือถือมา มองชื่อบนหน้าจอครู่หนึ่ง

“ผมไม่อยากรับ…”

เขาพูด

“…แต่เธอคือคนที่ผมเคยให้สัญญาไว้ ว่าจะดูแลแม้จะไม่ได้รัก”

แพรไหมเงียบ

หัวใจของเธอ…เหมือนโดนดึงกลับจากอ้อมแขนอบอุ่นลงสู่พื้นแข็ง ๆ ในพริบตา

“แค่คุยเ๱ื่๵๹ธุรกิจ ผมสัญญา”

วายุลุกขึ้นจากเตียง

เดินออกไปยังระเบียงพร้อมสายที่กดรับแล้ว

เสียงเขาฟังไม่ได้ชัด

แต่สีหน้าเขา…อ่อนลงกว่าทุกที

แพรไหมมองตาม

แล้วค่อย ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว

เงียบ

นิ่ง

และในใจ...เริ่มมีบางอย่าง แตกร้าว