ตอนที่สิบหก Beyond the journey end 16
วันเวลาต่างๆต่อให้เราไม่อยากมันก็จะหมุนเวียนไปของมัน
หลังจากที่ทดลองทุกอย่างว่าผมไม่มีระบบนิ้วทองคำหรือระบบโต้ตอบของตัวร้ายและรวบรวมทรัพยากรที่จำเป็และวางแผนทุกอย่างเท่าที่จะทำได้แล้วสุดท้ายวันเดินทางจากนครหลวงของราชวงศ์ถังที่ตระการตาก็มาถึง
หนึ่งคุกเข่า
สองคุกเข่า
สามคุกเข่า
สามคุกเข่าเก้ากราบ
ปึก
ปึก
ปึก
โป๊ก โป๊ก โป๊ก
โป๊ก โป๊ก โป๊ก
โป๊ก โป๊ก โป๊ก
“ท่านพ่อ ท่านแม่บุตรอกตัญญูจะไปเยี่ยมเยือนท่านแล้ว”
หนึ่งคุกเข่า
สองคุกเข่า
สามคุกเข่า
สามคุกเข่าเก้ากราบ
ปึก
ปึก
ปึก
โป๊ก โป๊ก โป๊ก
โป๊ก โป๊ก โป๊ก
โป๊ก โป๊ก โป๊ก
“ท่านพ่อ ท่านแม่บุตรอกตัญญูจะไปเยี่ยมเยือนท่านแล้ว”
ผมทำอย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับเื่ฮารุฮิตอนEndless eight เพื่อที่จะออกผ่านให้พ้นประตูเมืองหลวงไปได้
สามคุกเข่าเก้ากราบคือการแสดงความเคารพขั้นสูงสุด
ที่เป็การกระทำที่ประสบความสำเร็จอย่างหนึ่งของนางเอกอย่างอวิ๋นซวงที่สามคุกเข่าเก้ากราบท่านนักพรตตรงบันไดไต่์ขอร้องท่านนักพรตเอาบัวหิมะพันปีมาช่วยพระเอกได้สำเร็จ
หนึ่งคุกเข่า
สองคุกเข่า
สามคุกเข่า
สามคุกเข่าเก้ากราบ
ปึก
ปึก
ปึก
โป๊ก โป๊ก โป๊ก
โป๊ก โป๊ก โป๊ก
โป๊ก โป๊ก โป๊ก
“ท่านพ่อ ท่านแม่ บุตรอกตัญญูจะไปเยี่ยมเยือนท่านแล้ว”
ซึ่งเป็อะไรที่น่ารำคาญมากกว่าเราจะเดินทางไปให้พ้นประตูต้องวนลูปอย่างนี้ไปเรื่อยๆ
แต่มันคือการกระทำเพียงอย่างเดียวที่จะทำให้ทั้งนางเอกอวิ๋นซวงและพระเอกหลี่เค่อจ้องตาปริบๆ
เพราะเป็ประเพณีที่นางเอกอย่างอวิ๋นซวงทำและช่วยให้ฮ่องเต้อย่างหลี่เค่อรอดชีวิตมาได้
ซึ่งผมไม่ได้คดโกงโดยการเอาผ้านวมหรือผ้าโพกศีรษะมารองหัวเข่าหรือหัวใดใดทั้งสิ้น
ผมแค่กินยาโด๊ปเอ๊ยพวกโสมร้อยปีสิบปีต่างๆมาก่อนหน้านี้หลังจากที่เล่นกล้ามมาพักหนึ่งแบบนักซูโม่หรือนักมวยปล้ำ
ที่เน้นการทนทานปะทะและการฉีกขาด
ลุกนั่ง คุกเข่าโขกศีรษะอย่างจริงจัง
ไม่ได้มองว่าคือความยากลำบาก
มองว่าคือการฝึกวิชาอย่างหนึ่ง
เคลื่อนไหวซ้ำกันไปมาตามหลักของการฝึกฝนวิชา
ผมยังค่อนข้างงงว่าที่นางเอกลำบากเวลาเดินขึ้นเขาน่าจะเพราะไม่ค่อยมีพลังปราณตามสไตล์นางเอกที่เน้นความร่ำรวยไม่ค่อยสนใจวิชาบู๊เสียเท่าไร
ทั้งที่แค่บันได้พันขั้นนั้นคนมีพลังปราณสักหน่อยก็ขึ้นได้ไม่ยากนักไม่ใช่เื่ลำบากอะไร
“เรือน้อยล่องลอยออกจากฝั่งสายัณห์ล่วงลับขอบฟ้า ผู้บุตรกลับใจสู่ฟากฝั่ง เคารพบิดามารดาผู้การุณย์”
ท่านนักพรตที่ผมต่างมาทำท่าเคร่งขรึมกล่าวบทกลอนตอนที่ขบวนของผมออกจากกำแพงประตูเมืองได้สำเร็จ
แม้แต่ทหารองครักษ์ต่างๆที่แฝงตัวกับประชาชนก็ทำได้แค่จับตาดูเพราะหาเหตุจับผิดผมไม่ได้
เพราะผมถือคติของนักมวยปล้ำเล่นจริงเจ็บจริง
ไม่ใช้ตัวแสดงแทน
นี่อาจจะเป็เื่ที่บรรดานางเอกไม่เข้าใจ
ผู้ชายนั้นทนความเ็ปสารพัดมากนักกว่าเราจะเติบโตมาได้
“น้อมส่งบุตรกตัญญูสู่อ้อมกอดของบุพการี”
ท่านนักพรตทำท่าคำนับ
ที่ทำให้ฝูงชนที่มาดูจำนวนมากต้องเคารพตามไปด้วยแม้แต่บรรดาสายสืบราชองครักษ์ที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชนก็ตาม
เอ๊ย
ง่ายจริงเนอะ
แค่สามคุกเข่าเก้ากราบทำเื่น่าเบื่อซ้ำๆกันได้ก็แสดงความนับถือกันได้แล้วล่ะ
แต่อย่างว่าถ้าคนในโลกนี้ไม่ศรัทธาวิธีนี้นางเอกคงเอาบัวหิมะพันปีมารักษาพระเอกไม่ได้นั่นล่ะ
ผมไม่คิดจะบ่นอะไรที่ทำให้ผมได้ประโยชน์หรอก
3K
