เฟยหลง อันธพาลเเห่งหมู่บ้านตงเป่ย

เฟยหลงกลับมาที่บ้านย่าหลี่ ก็เห็นคนในครอบครัวยังคงพูดคุย

กันอยู่ "ท่านเเม่วันนี้ข้ากับอาเมิงจะไปนอนที่บ้านต้าจิน

นะขอรับ" "มันจะดีรึอาหลงจะรบกวนหัวหน้าหรือเปล่า"

ไม่รบกวนท่านเเม่ ท่านตาท่านยายจะได้ พักผ่อนได้สะดวกขอรับ "ตามใจเจ้า เเล้วเรื่องของน้าเจ้า ตาเจ้าบอกว่าเจ้าไปคุยกับเจ้าหูเหวินมาได้ความว่าเช่นไรอาหลง 

"ไม่มีอะไร ท่านเเม่เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเองนะขอรับ"

ชิงเซียงผยักหน้า ไม่กล่าวอะไรอีก ใจในรู้สึกสงสารน้องสาวตัวเองยิ่งนัก ตัวนางเเม้ชีวิตจะลำบากเเต่สามีของนางก็ไม่เคยตบตีนาง เลยซักครั้ง "อาหลงดีจริงๆที่ตอนที่สร้างบ้านลูกบอกให้ทำห้องไว้หกห้องพอดีเลยเราจะได้ให้ท่านตาท่านยายของเจ้า

"ขอรับท่านเเม่ ข้าคิดเผื่อไว้เเต่เเรกไม่คิดว่าจะเกิดเรื่อง

เเบบนี้หรอกขอรับ "เเม่ขอบใจเจ้ามากอาหลงถ้าลูกไม่ไปที่นั้นเเม่คงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง" "ท่านเเม่นั้นก็ตายายของข้านะขอรับต่อไปนี้เราก็มาช่วยกันดูเเลพวกท่านเถอะขอรับ"

มื้อเย็นทั้ง2ครอบครัวทานอาหารร่วมกัน ตางจงผิงกับยายจาง

เเปลกใจกับอาหารมื้อนี้มาก เพราะเป็นอาหารที่เขาไม่เคยทานมาก่อนเเละมันก็อร่อยมาก ไหนจะเต็มไปด้วยเนื้ออีกนี่มันยิ่งกว่าเทศกาลปีใหม่เสียอีก "ท่านตากินนี่ขอรับเฟยเทียนชี้ไปยังหมูกรอบของโปรดของเขา "โอ้ว เสี่ยวเทียน ปกติเจ้าไม่เเบ่งใครเลยนะ เฟลหลงพูดหยอกล้อ ฮ่าฮ่าฮ่า ทุกคนหัวเราะครืนน

หลังจากมื้ออาหารเฟยหลงกับจินเมิงก็ไปยังบ้านต้าจินเเพื่ออาศัย

นอนชั่วคราว จงผิงจึงเดินมาหาชิงเซียงเพื่อพูดคุย 

"เซียงเซียง เกิดอะไรขึ้นกับอาหลงงั้นหรือนี่มันไม่เหมือนกับ

ข่าวที่พ่อรู้มาสักนิด"จงผิงก็พอรู้มาบ้างว่าเฟยหลงเป็นเช่นไร

ชิงเซียงเมื่อได้ยินก็ยิ้มรับด้วยใบหน้าอ่อนโยน "ท่านพ่อเจ้าคะ

ข้าก็ไม่ต่างจากท่านหรอกเจ้าค่ะอาหลงเพิ่งจะเปลี่ยนไปเมื่อไม่นานนี้เอง ที่ผ่านมาถึงเขาจะทำตัวเข่นไรข้าที่เป็นเเม่ก็ไม่เคยเกลียดหรือโกรธเขาเลยก็ได้เเต่เป็นห่วงว่าวันนึงเขาจะไปมีเรื่อง

ร้ายเเรงเท่านั้นเองเจ้าค่ะ เเต่อยู่ๆมาวันหนึ่งเขาก็โดนทำร้ายจน

บาดเจ็บสาหัสไม่ได้สติ2-3วัน "ท่านพ่อลูกพูดตามตรงตอนนั้น

ลูกไม่รู้สึกเสียใจหรือตกใจอะไรทั้งนั้น เเม้เเต่ตอนที่เขาได้สติฟื้น

ขึ้นมาเจ้าค่ะ เเต่อยู่ๆพอเขาฟื้นขึ้นมาตัวเขาก็เปลี่ยนไปยังกับ

คนล่ะคน คราเเรกข้าเองก็คิดว่าคงเป็นเเค่ช่วงที่เขาพักรักษาตัว

เเต่นี่ผ่านมาจะ2เดือนเเล้วเจ้าค่ะ เขาทำงานตลอดทั้งวันไม่เเม้เเต่

จะหยุดพักเลยเจ้าค่ะ คำพูดคำจาก็เปลี่ยนไปดูเเลน้องๆได้ดี

ขนาดที่ตัวข้ายังไม่เคยทำให้ด้วยซ้ำเจ้าค่ะ'ลูกว่าเขาอาจจะ

กลับตัวกลับใจเเล้วก็ได้เจ้าค่ะ"

"ดีเเล้ว ดีเเล้ว เเล้วเจ้าชอบที่เป็นเเบบนี้รึเปล่าเซียงเซียง"

"ท่านพ่อ บางวันข้าคิดว่ามันเป็นความฝันด้วยซ้ำเจ้าค่ะ ข้ากลัว

กลัวว่าวันนึงเขาจะกลับไปเป็นคนเดิม"

"ไม่หรอก เซียงเซียง อาหลงจากที่ข้าเห็นเเละได้พูดคุยกับเขา

หลานเป็นคนมีเหตุผลมาก จากนี้เจ้าใช้ชีวิตให้มีความสุขเถอะ"

"เจ้าค่ะ ท่านพ่อ"

ทางด้านเฟยหลงเองก็มาถึงบ้านต้าจินก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมด

ให้ลุงต้าเถียนฟัง "เฮ้อ อาหลงข้าล่ะเห็นใจตาเเละน้าของเจ้าจริงๆ เเล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไปเล่า "ข้าจะดูเเลพวกเขาเอง

ท่านลุง ท่านช่วยเพิ่มชื่อพวกเขาในทะเบียนด้วยนะขอรับ"

"ดีดี ได้เลยอาหลง ข้าจัดการให้ ไหนไหนเจ้าก็มาเเล้ว ข้ามีเรื่องจะปรึกษาเจ้าอยู่พอดี "ปรึกษาข้า..?เรื่องใดขอรับ

"ก็เรื่องข้าวโพดของเจ้าไง ข้าอยากให้เจ้าช่วยเเบ่งปันวิธีปลูกให้ชาวบ้านด้วยได้ไหมข้าเห็นผลผลิตของเจ้าเเล้ว หน้าจะได้

หลายพันชั่งเเน่นอน "ได้ขอรับท่านลุง ไม่ยากเลยข้าไม่คิดจะปกปิดอยู่เเล้วขอรับ "ขอบใจเจ้ามาก หมู่บ้านของเราจะได้มีผล

ผลิตเเบ่งจ่ายค่าภาษีเสียที 

"ภาษีรึ ท่านลุง เเล้วปกติหมู่บ้านไม่จ่ายหรือ ขอรับ

เฟยหลงคิดในใจ ยุคนี้หน้าจะเป็นยุคที่การเก็บภาษีโหดร้ายมากถ้าหมู่บ้านไหน ไม่มีจ่ายก็ต้องโดนเกณฑ์คนไปใช้เเรงงาน 

"จ่ายอาหลง หมู่บ้านเราจ่ายทุกปีนั่นเเหละ เเต่มันน้อยกว่า

เกณฑ์ก็เท่านั้น เพราะหมู่บ้านเรามีคนน้อยที่สุดในบรรดา

รอบๆอำเภอซีเป่ย นั้นเเหละ ดีที่นายอำเภอท่านเป็นคนดีไม่งั้น

หมู่บ้านเราคงโดนเกณฑ์ไปใช้เเรงงานเเล้วล่ะ

"นายอำเภอซีเป่ย รึ เฟยหลงนึกไม่ออกว่าเป็นใคร เเล้วนอกจากจ่ายเป็นผลผลิตล่ะท่านลุง เราจ่ายเป็นเงินได้หรือไม่ขอรับ

"ได้ได้ เเต่หมู่บ้านเราใครจะมีกำลังใช้เงินจ่ายเล่า ยิ่งปีนี้ยิ่งหนัก

เเห้งเเล้งมาก พืชไร่ของชาวบ้านได้ไม่ค่อยดีเท่าไร"

"เเล้วส่วนที่ขาด ของหมู่บ้านเราเยอะหรือไม่ ท่านลุง"

"ประมาณ4ส่วน อาหลง 

"มากถึงเพียงนั้นเลย หรือเท่าลุง "ใช่ อาหลง"

"งั้นท่านเอาส่วนของข้า เติมเข้าไปได้หรือไม่ ท่านลุง"

!!จะได้อย่างไร อาหลง "พี่หลงไม่ได้นะ 2พ่อลูกตกใจในคำ

พูดของเฟยหลง"

"เหตุใด จะไม่ได้เราเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน ตอนนี้บ้านข้า

ได้ผลผลิตเยอะ ก็เติมไปก่อน ปีหน้าค่อยว่ากันใหม่บอกตามตรง

ท่านลุง ข้าวโพดเอาไปขาย ราคาก็ไม่สูงนัก สู้เอาไปจ่ายเป็นภาษีดีกว่า ถ้าหากเราส่งไม่ครบบ่อยๆ ซักวันอาจเกิดปัญหาได้ขอรับ อย่างเช่นวันหนึ่งเกิดภัยพิบัติขึ้นมา ทางหลวงส่ง

ของมาช่วย เเต่อาจจะไม่มีของหมู่บ้านเราก็ได้ขอรับ เรื่องเเบบนี้

มันไม่มีทางปกปิดกันได้เเน่นอน เเสดงว่าที่ผ่านมา นายอำเภอ

คนนี้ต้องเป็นคนที่จ่าย ส่วนที่ต่างออกไปเเน่ๆ ช่างเป็นคนดีจริงๆ

"เป็นเช่นนั้นหรือ อาหลงข้าเองก็ลืมคิดถึงข้อนี้ไปเลย ถ้าเช่นนั้น

ลุงขอบใจเจ้ามากๆ พรุ่งนี้ข้าจะไปบอกชาวบ้านว่าถ้าปีไหนได้

ผลผลิตดี ก็เอาส่วนนั่นมาชดใช้เจ้า เป็นอย่างไร"

"ตามเเต่ ท่านลุงเถิด ข้าไม่รีบ ช่วยๆกันขอรับ เเล้วก็

อีกอย่างนะขอรับ อีกสองวันข้าวโพดจะเก็บเกี่ยวได้เเล้ว 

ถ้าชาวบ้าน

คนไหนว่างไปช่วย ข้าจะให้เมล็ดพันธุ์เป็นการตอบเเทน ท่านลุง

ช่วยบอกชาวบ้านด้วยนะขอรับ"

"ดียิ่ง อาหลงข้าจะบอกให้เอง"

ตกดึก ในระหว่างที่ เฟยหลง ต้าจินเเละจินเมิงนอนกันอยู่ในห้องขอบต้าจินนั้น เฟยหลงสังเกตุเห็นท่าทีเเปลกๆของต้าจินจึงเอ่ยถาม

"มีอะไรก็พูดมา จะมาทำเป็นถอนหายใจอะไร"

"พี่หลง ท่านไม่ไว้ใจข้าหรือ "

"หมายถึงสิ่งใดข้าไม่เข้าใจ" ก็ท่านไงช่วงนี้ข้าเห็นท่านร่ำรวย

ผิดปกติ ไหนจะเงินที่ใช้หนี้เเทนข้าอีก ทั้งเกวียนวัว บ้านใหม่

ข้าสงสัยมานานเเล้ว เเต่ข้าไม่ได้เอ่ยถาม คิดว่าเดี๋ยว

พี่คงบอกข้าเเต่นี้มันก็ซักพักเเล้ว เมื่อไรพี่จะบอกข้าเล่า

ท่านทำอะไรอยู่กันเเน่ 

เจ้าจินเมิง ตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับคนในอำเภอเลย ข้าได้ข่าว

ว่าเจ้านั่นก็เตรียมจะสร้างบ้านใหม่ต้องเป็นเพราะพี่เเน่นอน

ใช่หรือไม่"จินเมิงได้ยินดังนั้นจีงเเกล้งหลับหนีไปก่อนเเล้ว

"ท่านไม่เห็นข้าเป็นน้องเเล้วหรือ ไม่ว่าท่านทำอะไร ข้าก็อยากจะร่วมด้วย พี่หลง"

"ข้าก็นึกว่ามีเรื่องอะไร ข้าไม่ได้ลืมเจ้าหรอก เเต่ช่วงนี้เจ้าก็เห็น

ว่ามีปัญหามากมาย รอให้จบปัญหาก่อนทั้งเจ้าเเล้วก็ จงจือ สือจือด้วย ข้าไม่ลืมเเน่นอน "จริงจริงนะพี่"

"อืม นอนได้เเล้ว พรุ่งนี้มีเรื่องต้องทำอีกมาก"

เช้าวันต่อมา ทั้งครอบครัวเฟยหลงก็เริ่มย้ายข้าวของไปที่บ้าน

หลังใหม่เเล้ว "งดงามจริงเอาหลงช่างเฉินเก่งมากจริงจริง"

ชิงเซียงเอ่ยชม "ท่านเเม่ห้องใหญ่ให้ท่านตาท่านยายท่านคิดว่า

เช่นไร "อืม เเม่จะบอกเจ้าอยู่เหมือนกัน" เสี่ยวไป๋ดูจะชอบบ้านใหม่เช่นกันมันวิ่งเล่นทั่วบ้านเเล้ว 

เฟยเทียน เฟยเซียนต่างตื่นเต้นที่จะได้มีห้องของตัวเองเเล้ว

ถึงพวกเด็กๆจะชอบนอนกับท่านเเม่ก็ตาม 

ในขณะที่กำลังย้ายของอยู่ ก็มีเสียงเรียกจากหน้าบ้าน

!!อาหลง !!อาหลง 

ขอรับ ขอรับ มีอะไรขอรับท่านลุง ลุงคนนี้บ้านอยู่ด้านหน้าของ

หมู่บ้านเหตุใด ถึงม

าเรียกเขากันนะ 

"อาหลง มีคนมาถามหาเจ้านะ" เป็นผู้ใดขอรับ

"ข้าเองก็ไม่ทราบ ไม่

คุ้นหน้าเช่นสหายเจ้าเช่นกัน"รออยู่หน้าหมู่บ้านเจ้าไปดูเถอะ "ขอบคุณขอรับท่านลุง"