ตอนที่3 น้อยใจ
เช้าวันเสาร์ติณภพกลับมาที่บ้านจันทร์ประดับอีกครั้งในรอบหลายเดือน หอบหิวเอาขนมมากมายมาฝากคนในบ้านรวมถึงธนวินท์ด้วย หากแต่ชายหนุ่มก็ใช้เวลาไปกับการนั่งทำงานอยู่ในห้องนอนตัวเองเสียมากกว่าจะออกมาข้างนอก
สองมือบิดี้เีพรางเอี่ยวตัวจากความเมื่อยล้าในการทำงาน สองขาพาร่างตัวเองเดินออกไปริมระเบียงห้อง
ห้องของชายหนุ่มมีระเบียงที่ยื่นออกไปทางสวนหลังบ้าน ซึ่งเมื่อก่อนตอนเด็กๆเขามักจะออกมายืนรับลมอยู่ริมระเบียงบ่อยๆ มองออกไปไม่ไกลศาลาริมน้ำตอนนี้มีร่างเล็กของใครบางคนที่ทำให้ติณภพรู้สึกขัดใจไม่น้อย
“น้องวิน” ชายหนุ่มเผลอเรียกชื่อธนวินท์ออกมาเสียงเบาหวิวพรางขบคิดถึงเื่ราวในวันนั่น
“เด็กโง่” ส่วนเด็กหนุ่มที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าโดนพูดถึงลับหลัง กลับกำลังนั่งทานขนมที่เขาเป็คนซื้อมาฝากจนแก้มตุย เห็นแบบนั่นบนใบหน้าหล่อจุดรอยยิ้มขึ้นมุมปาก เขายืนมองเด็กหนุ่มเพลินจนธนวินท์เงยหน้าขึ้นมามองสบสายตากัน เห็นแบบนั่นเ้าตัวรีบเปลี่ยนสีหน้านิ่งขรึมเหมือนที่ชอบทำเวลาเจอหน้ากัน มือกอดอกแล้วเดินกลับเข้าห้องไปแทนปล่อยเด็กหนุ่มให้ยืนเคว้งคว้างมองเขาจนลับตา
“อาภพ~” เด็กหนุ่มเผลอลุกขึ้นยืนมองติณภพอย่างลืมตัว หัวใจเขาเต้นแรงเมื่อได้เจอติณภพอีกครั้งในรอบหลายเดือนที่จริงเขาเห็นรถของติณภพที่จอดอยู่ในโรงรถั้แ่ตอนเที่ยงแล้ว แต่กลับไม่เจอเ้าของรถเลยตลอดจน่เย็น ฟันคมกัดปากตัวเองกลั่นเสียงสอื่นเมื่อเจอหน้ากันแล้วแต่ติณภพกลับเมินมองแถมยังเดินหลบเข้าไปข้างในแทน
“ที่แท้อาภพก็หลบหน้ากัน ฮึก~ ไหนบอกจะกลับมาหากันบ่อยๆไง คนโกหก” เด็กหนุ่มพรึมพรำออกมาทั้งน้ำตา
ธนวินท์นั่งอยู่ในศาลาริมน้ำหลังบ้านจนเกือบค่ำ แต่แล้วก็มีป้าน้อยเดินออกมาตามไปทานข้าวเย็นด้วยความเป็ห่วง
“คุณหนูวินค่ะเข้าไปนั่งในบ้านเถอะค่ะ นั่งตรงนี้นานๆ ยุงจะกัดเอาได้นะค่ะ แล้วอีกอย่างจะได้เวลาอาหารเย็นแล้วด้วยค่ะปล่อยผู้ใหญ่รอไม่ดีนะค่ะคุณหนูวิน” แต่เด็กหนุ่มก็ยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ แถมยังเหมอลอยเอาแต่ฟุบหน้าลงบนโต๊ะหลับตาลงเพราะเขาเ็ปกับเื่ราวที่เกิดขึ้น
"คุณหนูเป็อะไรไปค่ะ เป็แบบนี้คุณท่านเป็ห่วงนะค่ะ” ‘น้องวินรักอาภพ รักอาภพมาตลอด’ เป็คำตอบที่บอกใครออกไปไม่ได้ มีเพียงมุกรวีกับชิณวุฒเพื่อนสนิทสองคนเท่านั่นที่ได้รับรู้เื่ราวบางส่วนของเขา เพราะเขาอึดอันเกินจะเก็บไว้คนเดียวอีกแล้ว
“คุณหนูเข้าบ้านกันเถอะนะค่ะ ป้าขอล่ะนะค่ะ”
“ป้าน้อยเข้าไปก่อนเถอะคับ น้องวินยังอยากนั่งต่ออีกสักหน่อย”
“ดื้อ”ชายหนุ่มที่ยืนฟังสองคนคุยกันมาสักพักแล้ว เอยด้วยน้ำเสียงแข็งกระด่างพร้อมกับเดินเข้ามาจนใกล้เด็กหนุ่ม
“อาภพ!” เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองติณภพหากแต่เมื่อเห็นสายตาเฉยชาที่มองสบมาผ่านเลนส์แว่นสายตาพาลทำให้น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ธนวินท์รีบเช็ดมันออกลวกๆ ไม่อยากให้ใครเห็น แต่ทุกอย่างตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่มทั้งหมดติณภพถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายพอให้ธนวินท์หันกลับมามองด้วยสายตาเ็ป
“ป้าน้อยครับ ขอผมคุยกับน้องวินเองแล้วเดี่ยวจะพาน้องตามเข้าไปครับ”
“ค่ะคุณภพ ป้าฝากคุณหนูด้วยนะค่ะ”
“ครับป้า”ธนวินท์กัดปากตัวเองกลั่นเสียงสอื่นเขาฟังน้ำเสียงนุ่มสุภาพที่ติณภพใช้คุยกับคนอื่นแล้ว ช่างต่างกับน้ำเสียงที่ใช้คุยกับเขาโดยสิ้นเชิง ความน้อยใจที่สั่งสมมานานหลายเดือนยิ่งทำให้เขาไม่อาจกลั่นน้ำตาไม่ให้ไหลได้อีกต่อไป
“กลับเข้าบ้าน!”
“ไม่ ฮึก~ อาภพไม่ต้องมาสนใจน้องวินหร่อก!”
“ก็ไม่ได้อยากจะสนใจนักหร่อกถ้าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่มันไม่ได้ทำให้คนอื่นเดือนร้อน” ชายหนุ่มพูดสวนขึ้นทันควัน ทำเอาเด็กหนุ่มหน้าถอดสี
“น้องวินจะทำอะไรมันก็เื่ของน้องวิน แล้วอาภพจะมายุ่งด้วยทำไมละ~”
“คิดจะทำอะไร หัดนึกถึงความรู้สึกของคนในบ้านซ๊ะบ้าง อย่างน้อยถ้าไม่นึกถึงตัวเองก็ให้นึกถึงยายเธอบ้าง ตามฉันมาคุณท่านรอทานข้าวเย็นอยู่” ชายหนุ่มพูดบอกยืดยาวหากแค่น้ำเสียงยังคงกระด้างจนเด็กหนุ่มกลั้นน้ำตาไม่อยู่
“แล้วทีอาภพละไม่เห็นเคยนึกถึงใจน้องวินเลยสักนิดเดียวอ่า ฮึก~” เด็กหนุ่มเงยหน้าพูดทั้งน้ำตา ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมานี้เขาเฝ้าคิดถึงติณภพจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ โทรไปหาส่งความไปก็ไม่เคยจะตอบกลับมาเลยสักครั้ง แบบนี้ใครกันที่ไม่นึกถึงใจคนอื่น มือเล็กยกขึ้นมาปาดเช็ดน้ำตาอย่างน่าสงสาร แต่คนใจหินอย่างติณภพนะเหรอจะมารู้สึกอะไรกับแค่น้ำตาของเด็กคนหนึ่งที่เขาเกลียด
“เลิกดื้อ เลิกเอาแต่ใจตัวเองได้แล้ว หยุดสร้างเื่ปวดหัวให้คุณท่านสักที” ชายหนุ่มกระชากแขนเล็กเข้าหาตัวพรางเค้นเสียงพูดลอดไรฟัน ตอนนี้เขากำลังโกรธเด็กดื้อเอาแต่ใจ สองมือบีบขย่ำแขนธนวินท์อย่างไม่ออมแรงเมื่อเขาหมดความอดทนที่จะพูดจาดีด้วยแล้ว ร่างเล็กถูกพลักให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม ตามด้วยร่างหนาของชายหนุ่มที่โน้มตัวเข้าหา
“น้องวินเจ็บ~” มือเล็กดันแผ่นอกติณภพให้ถ่อยห่าง แต่สองมือเล็กหรือจะต้านแรงคนตัวโตไหว
“อาจะทำอะไร หลีกไปนะ!” ใบหน้าหล่อเหล่าของชายหนุ่มก้มลงมาจนเกือบชิดซอกคอขาว กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายกลิ่นกุหลาบในยามเช้าจากเด็กหนุ่มทำติณภพเผลอไผล่สูดหอมดอมดมเต็มปอด
“อยากให้ฉันทำอะไร อยากได้แบบไหนเธอถึงจะเลิกดื้อ”
“อื้อ ไม่ได้อยากได้อะไรทั้งนั่น ขอแค่อาภพคนเดิมได้ไหมคับ เป็อาภพคนเดิมของน้องวิน” มือเล็กสองข้างจากที่ดันแผ่นอกไว้กลับวาดกอดไปรอบลำคอหนาแทน จนติณภพถอนหายใจเสียงดังแต่เด็กหนุ่มก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ มือใหญ่พยายามดึงข้อมือเล็กของธนวินท์ออก็ไม่เป็ผล
“ปล่อยฉัน!”
“ไม่เอาไม่ปล่อย จนกว่าอาภพจะบอกมาว่า ทำไมต้องพูดจาร้ายๆใส่กันด้วยฮึก~” คำถามของธนวินท์ยังคงเป็คำถามเดิมทำไม ทำไม และทำไม เขาถึงเป็แบบนี้ หากแต่ติณภพกลับไม่มีคำตอบอะไรให้ธนวินท์ เขาเพียงลูบแผ่นหลังบางเบามือปลอบคนตัวเล็กให้หยุดร้องอย่างเผลอลืมตัว
2K
