CEO สาวแห่งโลกลมปราณ

        'จวนสกุลจ้าว'

        " ท่านผู้นำตระกูลหยาง.. ข้าขอถามได้หรือไม่ พวกท่านมาพบข้าวันนี้ ต้องการสิ่งใด ??"

        คำกล่าวของจ้าวเว่ยเอ่ยถามขึ้น ทำให้บรรยากาศสบายๆที่ผ่านมา เปลี่ยนไปเป็นเคร่งเครียดทันที

        " เฮ้อ.. ข้าไม่รู้จะพูดอย่างไรดี " 

        หยางห้าวหลินกล่าวด้วยท่าทีลำบากใจ

        " ท่านผู้นำตระกูลหยาง.. ท่านก็พูดออกมาตรงๆเถิด.. " 

        ซิ่วอิงกล่าวเปิดทางขึ้นมา หยางห้าวหลินมองหน้าจ้าวเว่ยคล้ายจะถามบางอย่าง จ้าวเว่ยจึงกล่าวขึ้นว่า

        " บุตรสาวข้าเป็นตัวแทนตระกูลจ้าว.. คำพูดและการตัดสินใจของนาง คือการตัดสินใจของตระกูลจ้าวเช่นกัน"

        สิ้นคำกล่าวของจ้าวเว่ย สร้างความประหลาดใจให้แก่คนตระกูลหยางทุกคน

        'เหตุใดเด็กสาววัยไม่เกิน 15 ปีคนนึง.. ถึงได้มีสิทธิและอำนาจมากเช่นนี้ หรือทุกอย่างจะเริ่มมาจากนางทั้งหมด.. เป็นอย่างข่าวลือจริงๆสินะ'

        " ถ้าเช่นนั้นข้าขอพูดตรงๆแล้วกัน.. เรื่องที่นายน้อยจ้าวเปิดร้านขายโอสถเมื่อสองวันที่ผ่านมา สร้างผลกระทบกับกิจการของตระกูลหยางอย่างใหญ่หลวง.. ข้าคิดว่าท่านคงทราบดีอยู่แล้ว "

        หยางห้าวหลินผู้นำตระกูลหยางกล่าวออกมา ทำให้ทั้งห้องเงียบเสียงอีกครั้ง ซิ่วอิงจิบน้ำชาช้าๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า

        " ข้าค้าขายอย่างเป็นธรรม ไม่ได้ขายตัดราคาพวกท่านแม้แต่น้อย.."

        " เรื่องนั้นข้าทราบดี.. แต่ในราคาเดียวกัน โอสถของท่านกลับมีความบริสุทธิ์เต็มสิบส่วนทุกเม็ด ผู้คนจึงหันไปซื้อจากร้านของท่าน.. ร้านขายโอสถของเราจึงประสบปัญหาอย่างมาก "

        หยางห้าวหลินกล่าวขึ้นอีกครั้ง

        " แล้วจะให้ข้าทำเช่นไร.. "

        สิ้นเสียงของซิ่วอิง คนตระกูลหยางต่างมองหน้ากันไปมา ในที่สุดผู้อาวุโสใหญ่เป็นคนเอ่ยขึ้นว่า

        " ข้าหยางจง.. เป็นหัวหน้าปรุงโอสถของตระกูลหยาง ข้าจะพูดตามตรงเลยก็แล้วกัน.. เรื่องที่นายน้อยจ้าวกล่าวมานั้นข้ายอมรับ พวกเราเคยคิดว่าจะลดราคามาสู้กับท่าน แต่หากท่านลดราคาลงเช่นกันเราคงสู้ท่านไม่ได้อีก.. หากพวกเรายอมลดราคาต่ำกว่าทุน คงจะเป็นการเสียหายทั้งสองฝ่าย.."

        ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวจบจิบน้ำชาแก้คอแห้งไปอึกใหญ่ ซิ่วอิงจึงรินชาใส่ถ้วยให้เขาอีกครั้ง ผู้อาวุโสใหญ่ยิ้มกว้าง แล้วกล่าวว่า

        " ขอบใจเจ้ามาก.. หากมีลูกหลานอย่างเจ้าคงดีไม่น้อย " 

        ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวจบ มองไปยังหยางด้วนเฉิงและน้องสาว ทำเอาทั้งคู่ต้องหลบสายตาด้วยความอาย

        " ท่านผู้อาวุโส.. คิดว่าข้าเป็นลูกหลานของท่านก็แล้วกัน เชิญท่านพูดต่อเลยเจ้าค่ะ.. " 

        ซิ่วอิงกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

        " ฮ่ะๆ.. ได้.. ข้าหยางจงเป็นผู้หลงไหลในการปรุงโอสถมาตลอดชีวิต ที่ผ่านมาได้คิดค้นวิธีการและสูตรปรุงโอสถมากมาย แต่น้อยครั้งที่สามารถปรุงได้สิบส่วนเต็ม.. แต่เจ้ามีอายุเพียงเท่านี้ กลับปรุงได้เต็มสิบส่วนทุกเม็ด.. เจ้าทำได้อย่างไรกัน "

        ผู้อาวุโสหยางจงกล่าวด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว ซิ่วอิงจึงเอ่ยขึ้นว่า

        " ผู้อาวุโส.. นั่นเป็นเพราะวิธีของอาจารย์ข้า แตกต่างจากพวกท่านเล็กน้อย "

        " อาจารย์ของเจ้าที่ผู้คนกล่าวถึง เป็นเรื่องจริงเช่นนั้นรึ.."

        " เจ้าค่ะ"

        ซิ่วอิงกล่าวยอมรับ เรื่องอาจารย์ของเธอนั้นไม่เป็นความลับอีกต่อไป เพราะในวันที่เปิดร้านขายโอสถ เธอได้พบกับศิษย์พี่ผู้ชรา และตั้งใจบอกกล่าวเรื่องราวให้ทุกคนรับรู้ไปหมดแล้ว

        " อืม.. เอาละ.. ข้าจะพูดแบบไม่อ้อมค้อม ที่พวกเรามาวันนึ้ เพื่อขอร่วมมือทางการค้ากับตระกูลจ้าว " 

        ในที่สุดผู้อาวุโสใหญ่หยางจง ตัดสินใจบอกกล่าวถึงจุดประสงค์ของพวกเขา

        " หืม.. ร่วมมือทางการค้าอย่างนั้นหรือ "

        ซิ่วอิงถามด้วยสีหน้าไม่มั่นใจว่าฟังผิดหรือเปล่า จ้าวเว่ยก็มีสีหน้าเช่นเดียวกัน

        " ถูกต้อง.. ร่วมมือทางการค้า โดยให้เจ้าถ่ายทอดความรู้การปรุงโอสถให้พวกเรา.. ส่วนสมุนไพรและทรัพยากรต่างๆ ตระกูลหยางจะเป็นผู้ออกเองทั้งหมด.. ผลกำไรแบ่งกันคนละครึ่ง "

        ผู้อาวุโสหยางจงตัดสินใจพูดออกมาทั้งหมดในคราเดียว

        ซิ่วอิงมองคนตระกูลหยางที่นั่งฟังอย่างเงียบๆ เหมือนกับตกลงกันมาเรียบร้อยแล้ว ภายในใจก็คิดว่า

        ' นี่อะไรกัน.. เรากำลังต้องการผู้ปรุงโอสถมาช่วยงานแท้ๆ แต่ตระกูลหยาง กลับยื่นมือเข้ามาช่วยอย่างไม่ตั้งใจเสียอย่างนั้น.. ตระกูลหยางยอมเฉือนเนื้อตนเอง แสดงว่าหาทางออกไม่ได้จริงๆ..'

        ซิ่วอิงจิบน้ำชาอย่างช้าๆ ภายในใจครุ่นคิดถึงผลได้ผลเสีย หรือเล่ห์เหลี่ยมของตระกูลหยางในการทำเช่นนี้ คนตระกูลหยางก็ไม่เร่งรัด พากันจิบชารอซิ่วอิงตัดสินใจเช่นกัน

        ครู่นึงซิ่วอิงปล่อยกลิ่นอายจอมบงการออกมา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

        " ก่อนอื่น.. ข้ามีสองสามเรื่องจะบอกพวกท่าน หากฟังแล้วไม่ยินยอม ข้าจะไม่กล่าวอันใดอีก.."

        ทั้งกลิ่นอายและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ทำให้คนในห้องถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อกด้วยความกดดัน จ้าวเว่ยเองที่เจอภาพนี้บ่อยๆ ยังทำใจให้สงบไม่ได้สักครั้ง

        “ เชิญนายน้อยจ้าวบอกมาได้..”

        ผู้นำตระกูลหยางเอ่ยขึ้น

        " เรื่องแรก.. ข้าต้องการขยายการค้าโอสถ ไปทุกเมืองในแคว้นมังกรศักดิ์สิทธิ์ "

        " หา.."

        คนตระกูลหยางถึงกับอ้าปากค้าง มือไม้สั่นจนจอกชาในมือแทบจะหล่นลงพื้น แต่ละคนต่างคิดในใจ

        'โอสวรรค์.. ใยความคิดของนางถึงยิ่งใหญ่เพียงนี้ พวกเขาแค่ครอบครองการซื้อขายโอสถในเมืองมังกรฟ้า คิดว่าตนเองนั้นยิ่งใหญ่มากแล้ว.. แต่เมื่อเทียบกับนาง พวกเขาเหมือนกบในกะลาชัดๆ'

        " เรื่องที่สอง.. เนื่องจากเมืองมังกรฟ้าอยู่ใกล้กับเขาหมื่นอสูร มีสมุนไพรและทรัพยากรมากมาย ซึ่งเป็นส่วนผสมหลักในการปรุงโอสถ.. ข้าจึงต้องการให้เมืองมังกรฟ้า เป็นฐานการผลิตสมุนไพรและทรัพยากรต่างๆ.. จึงเป็นเรื่องดีที่ตระกูลหยาง ต้องการร่วมมือกับข้า.."

        ซิ่วอิงกล่าวถึงตอนนี้แล้วหยุดลง ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ ปล่อยให้คนตระกูลหยางคิดตามให้ทัน เมื่อเห็นทุกคนพยักคล้ายเข้าใจ จึงเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า

        " เรื่องสุดท้ายซึ่งสำคัญอย่างมาก.. หากพวกเราจะร่วมมือกัน ทุกท่านจะต้องทำพันธสัญญากับข้า.."

        " อะไรนะ.. ทำพันธสัญญา.. บ้าไปแล้ว"

        เป็นหยางรั่วฉินที่มีความคิดน้อยที่สุดในกลุ่ม เอ่ยวาจาโวยวายเสียงดังขึ้นมา หยางจงผู้อาวุโสใหญ่ที่ผ่านโลกมามากกว่า โบกมือให้ทุกคนเงียบเสียง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า

        " พันธสัญญาแบบใดหรือ.."

        " อืม.. ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ไม่เสียทีที่ผ่านร้อนหนาวมามาก ทำให้ข้าเลื่อมใสยิ่งนัก " 

        ซิ่วอิงประสานมือคาวระให้อาวุโสใหญ่ แล้วกล่าว

        " พันธสัญญาที่ข้ากล่าวถึงคือ 'พันธสัญญาครอบครัว'.. เมื่อทำพันธสัญญานี้ ทุกคนจะรู้สึกเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน.. จะไม่ทรยศหักหลังกันอย่างเด็ดขาด.."

        ซิ่วอิงกล่าวจบทั้งห้องเงียบเสียงลงไปอีกครั้ง ทุกคนต่างคิดถึงคำพูดอันหนักแน่นจริงจังของเธอ

        'มีพันธสัญญาแบบนึ้ด้วยเหรอนี่'

        'อืม.. ที่นางพูดมาก็มีเหตุผล'

        'ข้าบอกแล้วว่านางเป็นคนดี'

        คนตระกูลหยางส่งเสียงพูดคุยกันผ่านทางลมปราณ ซึ่งซิ่วอิงรู้ดีแต่ปล่อยให้พวกเขาปรึกษากันไป ในที่สุดหยางห้าวหลินผู้นำตระกูลหยาง เป็นคนกล่าวขึ้นมา

        " พวกเราตกลง.. แล้วใครจะเป็นผู้ทำพันธสัญญาให้พวกเรากัน.."

        " ข้าเอง.." 

        ซิ่วอิงกล่าวจบยกถ้วยชาขึ้นจิบชาด้วยท่าทีสบายๆ

        " อะไร .. เจ้าเป็นผู้ใช้อักขระด้วยรึ " 

        ผู้อาวุโสใหญ่หยางจงเอ่ยขึ้น ท่ามกลางอาการตื่นตลึงของคนตระกูลหยาง จ้าวเว่ยจึงถือโอกาศคุยโวทันที

        " หึๆ.. บุตรสาวข้า ยังเป็นอะไรที่พวกท่านไม่รู้อีกมากเชียวล่ะ.."

        ซิ่วอิงอมยิ้มกับท่าทางภูมิใจของบิดา ก่อนจะยกมือวาดวงเวทย์ขึ้นกลางอากาศ แล้วเขียนอักขระสีทองใส่เข้าไปในวงเวทย์ พลันวงเวทย์ก็ขยายใหญ่ขึ้น จนครอบคลุมไปทั่วทั้งห้อง ก่อนจะกลายเป็นแสงวาบสีทอง พุ่งตรงเข้าระหว่างคิ้วของทุกคน

        ' ว๊าบบบ'

        ' วู้บบบบ'

        เมื่อแสงสีทองหายไป ภายในห้องรับแขกกลับเป็นปกติอีกครั้ง แต่ที่เปลี่ยนไปคือความรู้สึกของทุกคน

        " ด้วยพันธสัญญานี้.. หากพวกท่านคิดร้ายต่อข้าและครอบครัว จิตวิญญาณของท่านจะต้องเจ็บปวดจนตาย และหากข้าคิดร้ายต่อพวกท่าน ก็จะเป็นเช่นเดียวกัน.."

        ซิ่วอิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม ท่ามกลางสายตาที่เปลี่ยนไปของคนตระกูลหยาง พวกเขาต่างคิดว่าตนคิดถูกแล้วที่ไม่ใช้กำลังกับตระกูลจ้าว เพราะหากต้องต่อสู้กันจริงๆ เพียงนายน้อยจ้าวคนนึ้คนเดียว อาจจะล้มล้างตระกูลพวกเขาได้เลย

        " ในเมื่อพวกเราทำพันธสัญญากันแล้ว.. ต่อไปพวกเราก็เปรียบเสมือนครอบครัวเดียวกัน.. น้องจ้าวเว่ย หลานซิ่วอิง ต่อไปพวกเราเรียกหากันเช่นนึ้เถอะ.."

        หยางห้าวหลินผู้นำตระกูลหยางเป็นผู้เอ่ยขึ้น ซึ่งจ้าวเว่ยก็ตอบรับทันที การค้าขายมีมิตรมากขึ้นย่อมเป็นผลดี ซิ่วอิงเผยรอยยิ้มของความดีใจออกมาเช่นกัน เพราะเธอนั้นต้องการคนมาช่วยปรุงโอสถอยู่แล้ว ไม่นึกฝันว่าจะได้มาทั้งตระกูลเช่นนี้

        " แน่นอนพี่ชายหยาง.."

        " ท่านลุงหยาง ท่านปู่หยาง.. เชิญรับน้ำชาเจ้าค่ะ " 

        ซิ่วอิงกล่าวขึ้นพร้อมกับรินน้ำชาให้กับทั้งคู่

        ฝ่ายอาวุโสใหญ่หยางจงลูบหนวดขาวโพลน พร้อมกับหัวเราะร่าด้วยความชอบใจ เนื่องจากเขาถูกใจซิ่วอิงมากอยู่แล้วนั่นเอง

        " ฮ่ะๆๆ ดี ดี ดี.. มีหลานสาวเช่นเจ้าถูกใจข้าจริงๆนังหนู.."

        " ท่านอาจ้าว น้องซิ่วอิง.." 

        หยางต้วนเฉิงคุณชายใหญ่ตระกูลหยาง เอ่ยคำเรียกหาด้วยความดีใจเช่นกัน คุณหนูใหญ่หยางรั่วฉิน หันซ้ายหันขวามองทุกคน ก่อนจะเอ่ยขึ้น

        " ท่านอาจ้าว น้องซิ่วอิง.."

        ซิ่วอิงอมยิ้มเมื่อเห็นท่าทีแปลกๆของหยางรั่วฉิน จึงเอ่ยขึ้นว่า

        " เอาละ.. ในเมื่อตกลงกันได้เช่นนี้ ข้าจะถ่ายทอดทักษะการปรุงโอสถ ให้แก่ท่านปู่และพี่สาวหยาง.."

        กล่าวจบซิ่วอิงส่งมอบทักษะปรุงโอสถทางจิตวิญญาณ ให้กับอาวุโสใหญ่และหยางรั่วฉินจนเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองคนหลับตาทำความเข้าใจความรู้ที่ได้รับ ครู่นึงก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความยินดี ทุกคนพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ก่อนที่คนตระกูลหยางจะกลับออกไป พร้อมกับเริ่มดำเนินการตามแผนการที่ซิ่วอิงวางเอาไว้

        ตระกูลหยางจากไปไม่นาน ตระกูลหลี่ก็มาถึงจวนตระกูลจ้าว หลี่เจิ้นสงผู้นำตระกูลหลี่ มาพร้อมกับอาวุโสของตระกูลอีกสองคน ส่วนคุณชายหลี่และผู้อาวุโส ที่มีเรื่องขัดแย้งกับชิ่วอิงไม่ได้มาด้วย ซึ่งเป็นเรื่องที่ซิ่วอิงคิดไว้อยู่แล้ว

        ผู้นำตระกูลหลี่บอกเหตุผลที่มาเยี่ยมเยียนครั้งนี้ นอกจากจะมาขอโทษเรื่องที่เกิดกลางตลาด พวกเขายังนำเงินมามอบให้พ่อบ้านเหลียนและยายลี่ เป็นการชดใช้ค่าเสียหายเรื่องที่คุณชายหลี่ขายพวกเขาไปเป็นทาส และเรื่องที่ลูกน้องปลายแถวปล้นเงินและทำร้ายยายลี่ ซิ่วอิงให้บิดาเป็นคนออกหน้ารับคำขอโทษและเงินชดเชยไว้ เมื่อตกลงกันได้จนพอใจทั้งสองฝ่ายตระกูลหลี่ก็อำลาจากไป

        หลังจากนั้นไม่นาน พ่อบ้านเหลียนมารายงานว่ามีอีกตระกูลนึงมาขอพบ ซิ่วอิงเห็นว่าหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ตนเองคงไม่ได้ไปไหนแน่ จึงบอกบิดาว่า

        " ท่านพ่ออยู่รับแขกนะเจ้าคะ.. ลูกยังมีงานต้องทำ ขอตัวไปก่อน.."

        กล่าวจบซิ่วอิงใช้ทักษะทะลุมิติหายวับไปทันที ทิ้งให้จ้าวเว่ยนั่งพิงเก้าอี้หน้าทมึนด้วยความเบื่อหน่าย

        ‘จวนเจ้าเมืองมังกรฟ้า’

        'วู้บบบบ'

        ซิ่วอิงหนีจากจวนตนเอง ทะลุมิติมาโผล่ที่ข้างจวนเจ้าเมือง ก่อนจะเดินอ้อมไปด้านหน้าประตูจวน ทหารยามเห็นซิ่วอิงก็จำได้ในทันที สาวสวยที่ชอบแต่งชุดจอมยุทธชายผู้มีชื่อที่สุดในเมือง ตอนนี้คงไม่มีใครไม่รู้จักนายน้อยจ้าวอีกแล้ว

        ทหารยามทั้งสี่คนกุมมือคำนับ แล้วเอ่ยขึ้นแทบจะพร้อมกัน

        " คารวะนายน้อยจ้าว ไม่ทราบมีอะไรให้พวกเรารับใช้ขอรับ.."

        " ข้ามาขอพบท่านเจ้าเมือง.. ช่วยเรียนให้ทราบด้วย"

        ซิ่วอิงกล่าวอย่างเป็นกันเอง

        " เชิญขอรับ.. ข้าจะไปเรียนท่านเจ้าเมืองให้ทราบ" 

        ทหารยามกล่าวจบก็นำซิ่วอิงไปยังห้องรับแขก ส่วนตนเองก็ขอตัวไปแจ้งเจ้าเมือง

        ซิ่วอิงนำชามังกรแดงออกมาจากแหวนมิติ แล้วส่งให้สาวใช้นำไปชงมาให้ นั่งรออยู่ครู่นึง เจ้าเมืองชินกับฮูหยินก็เข้ามา ซิ่วอิงจึงลุกขึ้นประสานมือคำนับ

        " ซิ่วอิงคารวะท่านลุง ท่านป้าเจ้าค่ะ.."

        " อิงเอ๋อร์.. ป้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก" 

        ฮูหยินชินกล่าวด้วยความดีใจ พร้อมกับเข้าไปกอดซิ่วอิงแน่นอย่างรักใคร่

        " อิงเอ๋อร์.. วันนี้เจ้าว่างหรือ ถึงมาเยี่ยมลุงกับป้าได้” 

        เจ้าเมืองชินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        ก่อนที่จะได้พูดอันใดกันต่อ สาวใช้เดินเข้ามาพร้อมรินน้ำชาแก่ทุกคน เจ้าเมืองและฮูหยินเห็นน้ำชาในจอกตนเอง รู้สึกแปลกใจไม่น้อย เพราะชาแบบนี้ที่จวนไม่มี ฮูหยินจึงเอ่ยถามสาวใช้

        “ เจ้าเอาชาแบบนี้มาจากที่ใด ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน..”

        “ เรียนฮูหยิน เป็นชาที่คุณหนูจ้าวนำมาเจ้าค่ะ” 

        สาวใช้เอ่ยตอบ

        “ ท่านลุง ท่านป้า ลองดื่มสิเจ้าคะ.. นี่เรียกว่าชามังกรแดง เป็นชาที่ท่านอาจารย์ข้าปลูกไว้เอง ” 

        ซิ่วอิงกล่าวยิ้มๆ ก่อนจะจิบชาอย่างสบายใจ

        เจ้าเมืองชินกับฮูหยินยกถ้วยชาขึ้นดื่ม ครู่นึงก็เป็นเช่นเดียวกับผู้ได้ชิมรสชามังกรแดงเป็นครั้งแรก ทั้งสองต่างก็เบิกตากว้าง เผยรอยยิ้มอย่างมีความสุข ซิ่วอิงมองอาการของคนทั้งคู่แล้วกล่าวว่า

        “ ชามังกรแดง.. เป็นหนึ่งในใบชาที่วางขายในร้านน้ำชาของข้า ซึ่งจะเปิดอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้.. หากท่านลุงท่านป้า หากมีเวลาก็เชิญที่ร้านได้นะเจ้าคะ.. ข้ายังมีชาดอกไม้อีกหลายชนิดไว้บริการทุกคน ”

        “ อิงเอ๋อร์.. นี่เจ้าจะเปิดร้านน้ำชาด้วยหรือ เจ้านี่ช่างมีหัวการค้าเสียจริง ”

        ฮูหยินชินกล่าวอย่างชื่นชม เด็กสาวคนนี้ช่างถูกใจเธอเหลือเกิน

        “ วันพรุ่งนี้.. ข้าจะไปเป็นประธานเปิดร้านให้เจ้าด้วยตนเอง.. ” 

        เจ้าเมืองกล่าวพร้อมกับจิบชาจนหมดจอก สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างรินชาให้อีกครั้ง การกระทำของเจ้านายทั้งสอง สร้างความแปลกใจให้กับสาวใช้เป็นอย่างยิ่ง นางไม่เคยเห็นเจ้านายทั้งสอง ปล่อยตัวตามสบายเช่นนี้มาก่อน

        “ ขอบคุณเจ้าค่ะท่านลุง..”

        ซิ่วอิงกล่าวตอบด้วยความพอใจ นำชามังกรแดงออกมาจากแหวนมิติอีกสองกล่อง ยื่นให้สาวใช้แล้วเอ่ยว่า

        “ ชามังกรแดง 2 กล่องนี้ เก็บไว้ให้ท่านลุงกับท่านป้าหนึ่งกล่อง.. อีกกล่องนึงเจ้าเอาไปดื่มกับคนอื่นๆในจวน..”

        “ เอ่อ คุณหนู..พวกบ่าวเป็นคนรับใช้ ไม่กล้าดื่มชาดีๆแบบนี้หรอกเจ้าค่ะ” 

        สาวใช้พูดเสียงสั่นๆ ส่งสายตาเลิกลั่กมองเจ้านายของตนเอง

        ซิ่วอิงมองเจ้าเมืองกับฮูหยินที่นั่งมองนิ่งๆด้วยรอยยิ้ม จึงเอ่ยกับสาวใช้ว่า

        ” เจ้านายคนอื่นข้าไม่รู้.. แต่สำหรับข้า พ่อบ้าน สาวใช้ คนงาน คนของข้าทุกคนต่างมีความสำคัญ.. หากไม่มีพวกเจ้าดูแล เจ้านายจะกินอยู่กันอย่างไร หากเจ้านายกินแต่ของดีๆ คนรับใช้กลับกินอยู่อย่างอดๆอยากๆ แล้วจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาคอยรับใช้เจ้านาย.. ท่านลุงท่านป้าว่าจริงหรือไม่..”

        “ อืมมม..อิงเอ๋อร์ ความคิดของเจ้าช่างไม่เหมือนผู้ใดจริงๆ.. ป้าเห็นด้วยกับเจ้า ถิงถิงเจ้าก็เอาส่วนของพวกเจ้าไปแบ่งกันกินเถิด.. ” 

        ฮูหยินชินกล่าวด้วยสีหน้าถูกใจเป็นอย่างยิ่ง เจ้าเมืองชินยิ้มให้ซิ่วอิง พลางพยักหน้าเบาๆ อย่างพอใจเช่นกัน

        “ ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู..” 

        ถิงถิงสาวใช้ส่วนตัวของฮูหยินชิน กล่าวพร้อมย่อตัวคำนับด้วยความตื้นตันใจ ซิ่วอิงเห็นว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่ต้องการ จึงเอ่ยกับเจ้าเมืองว่า

        " ท่านลุง.. เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าไปเจอที่ดินว่างเปล่าหลังตลาดกลางเมือง ทราบมาว่าเป็นของท่านลุง "

        " หือ.. ที่หลังตลาดกลางเมือง.. อ้อ ถูกต้องที่ตรงนั้นเป็นของข้าเอง เจ้ามีอันใดหรือ.."

        " เรียนท่านลุง.. ข้ามีความคิดที่จะสร้างตลาด ให้ชาวเมืองได้ค้าขายกันอย่างเป็นระเบียบ ไม่ต้องมายืนขายข้างถนน กีดขวางการเดินทางสัญจรในเมือง.. จึงอยากถามท่านลุงว่า ที่แห่งนี้จะเอามาทำตลาดได้หรือไม่เจ้าคะ.."

        จากนั้นซิ่วอิงก็เสนอแผนการของตน ให้เจ้าเมืองชินและฮูหยินรับฟังจนหมด เจ้าเมืองชินมองซิ่วอิงด้วยความแปลกใจ ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า

        " อิงเอ๋อร์.. เจ้านี่ช่างมีความคิดไม่เหมือนผู้ใดจริงๆ.. หากเจ้าจะทำตลาดข้าก็ไม่ขัดข้อง ดีเสียอีกชาวบ้านจะได้มีที่ค้าขายเป็นที่เป็นทาง.. แล้วเจ้าจะจัดการเยี่ยงไร.."

        " ข้าคิดว่า.. ให้ชาวบ้านมาขายสินค้าแล้วเก็บค่าเช่ารายเดือน เดือนนึงก็ไม่มากมายอะไร.. คิดว่าพวกเขาต้องพอใจแน่นอนเจ้าค่ะ"

        ซิ่วอิงบอกกล่าวถึงวิธีดำเนินการ กับตลาดกลางที่ตนเองต้องการสร้างขึ้นมา

        " อืม.. ถ้าเช่นนั้นข้ามอบให้เจ้าเป็นคนจัดการ ติดขัดเรื่องใดก็มาบอก.."

        " ขอบคุณท่านลุงเจ้าค่ะ.."

        หลังจากนั้น ทั้งสามคนดื่มชาพูดคุยกันอยู่อีกนาน ก่อนที่ซิ่วอิงจะขอตัวกลับ

        ‘ที่ทำการใหญ่สมาคมทหารรับจ้าง’

        ภายในห้องประชุมใหญ่สมาคมทหารรับจ้าง มีทหารรับจ้างระดับสูงหลายสิบคนยืนอย่างเป็นระเบียบ สายตาทุกคนมองตรงไปข้างหน้าด้วยอาการหวั่นเกรง เพราะบนเก้าอี้ในตำแหน่งผู้นำมีร่างใหญ่โตของชายคนนึง สวมชุดเกราะดำทมึนนั่งกอดอก มองทุกคนที่ยืนอยู่ด้านล่างด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอันดังและดุดันออกมา

        “ ข้าไม่อยู่หลายวัน มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง รายงานมา”

        “ เรียนท่านหัวหน้าใหญ่ เรื่องอื่นๆไม่มีอันใดน่าสนใจ เพียงแต่..” ชายคนนึงกล่าวแล้วก็หยุดลง ด้วยความไม่มั่นใจว่าสมควรรายงานหรือไม่

        กังโหย่วหัวหน้าใหญ่สมาคมทหารรับจ้างเมืองมังกรฟ้า เป็นชายวัยกลางคนร่างกายสูงใหญ่กว่า 2 เมตร มีพลังปราณระดับนภาขั้นกลาง นิสัยโหดเหี้ยมอำมหิต ปกครองลูกน้องด้วยความรุนแรงป่าเถื่อน จึงมิใคร่มีใครชมชอบเขานัก แต่ทหารรับจ้างทุกคนต้องยอมสวามิภักดิ์ ตระกูลใหญ่หรือกลุ่มอิทธิพลต่างๆ ไม่อยากคบค้า ด้วยเกรงกลัวในความโหดเหี้ยมของเขา

        หลายวันที่ผ่านมา เขาไปยังเมืองหลวงมังกรศักดิ์สิทธิ์ จึงไม่รู้ความเป็นไปในเมือง เมื่อกลับมาถึงเมืองมังกรฟ้า จึงเรียกลูกน้องมาประชุมทันที

        “ เพียงแต่อะไร.. อย่าอ้ำอึ้งบอกข้ามาเดี่ยวนี้” 

        กังโหย่วหัวหน้าใหญ่เอ่ยเสียงดังด้วยความไม่พอใจ

        “ เอ่อ.. ขอรับ.. เมื่อไม่กี่วันมานี้มีตระกูลนึงเข้ามาอยู่ในเมือง และสามารถทำให้เจ้ามืองหนุนหลังพวกเขา อีกทั้งกลุ่มของตงห่าว ซุ่นจิน และกลุ่มของเว่ยฉางโจว ต่างเข้าร่วมกับพวกเขาขอรับ..” 

        ชายคนนั้นรายงานเสียงสั่นด้วยความกลัว

        “ ตงห่าว เว่ยฉางโจว ซุ่นจิน และกลุ่มของพวกมัน.. เป็นตระกูลใดกันถึงทำให้พวกมันเข้าร่วมได้..”

        “ เป็นตระกูลจ้าวขอรับ ผู้นำตระกูลเคยเป็นทหารรับจ้างเช่นพวกเรา ชื่อจ้าวเว่ย..” 

        ชายอีกคนนึงกล่าวรายงานแทนชายคนแรก

        “ ตระกูลจ้าว จ้าวเว่ย.. หือ.. จ้าวเว่ยที่เคยอยู่กลุ่มของตงห่าว แต่ต้องออกไปเพราะบาดเจ็บใช่หรือไม่” 

        กังโหย่วหัวหน้าใหญ่เอ่ยถามขึ้นมา

        “ ขอรับ.. เป็นจ้าวเว่ยคนนั้น.. ข้าได้ข่าวมาว่า วันพรุ่งนี้ตระกูลจ้าวจะเปิดร้านน้ำชาในเมืองขอรับ”

        “ หึๆ.. ทหารรับจ้างตัวเล็กๆคนนึง จะตั้งตัวเป็นใหญ่ในเมืองนี้ ทั้งยังเอาคนของข้าไปเข้าร่วมกับมัน.. ถามข้ารึยัง" 

        หัวหน้าใหญ่กล่าวเสียงดังลั่นไปทั้งห้องประชุม จากนั้นเอ่ยวาจาสั่งการอีกครั้ง

        " พวกเจ้ารายงานมาให้หมด.. แล้วไปเตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้ข้าจะไปดูสิว่า พวกมันจะเก่งกาจสักแค่ไหนกัน..” 

        “ รับทราบ..”

        ………………………………