หอสมุดเวทมนตร์

'กรี๊ดดดดดดดด!! ม-แม่! ขอร้อง! พอเถอะ!!!'

เสียงกรีดร้องดังก้องยิ่งกว่าสัตว์ป่าร้องโหยหวน แสดงความเ๽็๤ป๥๪แสบร้อนที่หน้าขา

แม่ของเธอยกเตารีดร้อนๆขึ้น นี่เป็๲เพียงเวลาสั้นๆ ที่หญิงสาวได้พักหายใจ แต่๤า๪แ๶๣จากผู้เป็๲แม่ยังคงแสบร้อนอยู่ ขาของเธอสั่นจนเหมือนว่าจะไม่สามารถเดินได้อีก

ในใจเธอคิด โชคดีที่อยู่ใต้ร่มผ้า

จากนั้นเสียงของหญิงวัยกลางคนอีกคนก็เอ่ย

'แกมันก็มีดีแค่หาเงิน ถ้าหามาไม่ได้ก็ตายๆไปซะ!!!'

เสียงกล่าวจบลงพร้อมกับแนบเหล็กร้อนลงบนหน้าขาอีกครั้งตรงกับรอยเก่า

'กรี๊ดดดดดดดดดดดด!! อุ๊- '

คนเป็๲แม่ได้เอาถุงเท้าที่อยู่บนพื้นยัดเข้าปากลูกสาว เพราะรำคาญเสียง

เธอเจ็บเจียนตาย แต่ก็ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้ เหล็กร้อนที่แนบลงมาบนรอยไหม้ที่เดิม ทวีคูณความเจ็บมากขึ้นกว่าครั้งไหนๆ

หนังหัวที่โดนดึงจนรู้สึกเจ็บ

แววตาที่แตกสลาย 

น้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

แก้มที่ชา

มุมปากแตกๆ กับถุงเท้าที่อยู่ในปาก

ข้อมือที่โดนมัด 

แรงดิ้นที่ทำให้ข้อมือถลอก

หน้าขาที่มีรอยไหม้จากเหล็กร้อน

ทั้งหมดเกิดขึ้นจาก 'แม่' ของเธอ

"กรี๊ดดดดด ฮะ เฮอ ฟืดดด เฮออ ฟืดดด"

หญิงสาวสะดุ้งตื่นด้วยดวงตาที่สั่นไหว ใจที่เต้นแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ตัวสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้

เธอสะอึกและหายใจแรง

ขยับร่างน้อยๆด้วยความเร่งรีบ เปิดดูหน้าขาของตัวเอง ปรากฏว่าหน้าขาของเธอ ไม่มีรอยอะไรที่เหมือนกับในฝันของเธอ ใจเธอตุ้มๆต่อมๆ รวบขาขึ้นมาชันเข่า กอดตัวเองเอาไว้ และปล่อยโฮออกมา

เธอส่งเสียงครวญครางที่แสนเ๽็๤ป๥๪ ใจแตกสลาย ไม่มีคำบรรยายใดที่สามารถแสดงความรู้สึกของเธอได้ แม้แต่น้ำตา

เธอรู้สึกมากกว่านั้น มากกว่าน้ำตา หรือใจที่แตกสลาย

อวยพรขอให้มันเป็๲แค่ 'ฝันร้าย'

เธอเหลือบมองนาฬิกา คิดถึงใครบางคน จึงเร่งรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวและออกไปด้านนอก

เธอวิ่งด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ไม่สนใจใครและอะไรใดๆ เธอแค่อยากไปหาคนที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจ คนที่เธอสามารถไว้วางใจได้

เธอวิ่งจนไปถึงร้านที่พอลอยู่ จังหวะที่เธอกำลังจะดันประตูเข้าไป 

เธอสังเกตเห็นเงาตัวเองที่สะท้อนกลับมาจากกระจก เงาของหญิงสาวที่มีดวงตาที่แตกสลาย แววตาที่เปราะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ทุกอย่างตรงหน้ามันแสดงให้เธอรู้ว่าตัวเธอนั้น 'ไม่ไหวแล้ว'

เธอปล่อยที่จับประตูออก มือน้อยๆยกขึ้นแตะใต้ตาที่มีน้ำตาเปราะเปื้อน และเป็๲อีกครั้งที่น้ำตาเธอไหลออกมา 

เธอเอามือปิดหน้าและเดินไปที่มุมตึก เพื่อสงบสติอารมณ์ เธอไม่อยากให้คนที่เธอรักเห็นเธอในสภาพแบบนี้ แต่คราวนี้เธอใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะสงบจิตใจได้

เธอลุกขึ้นและเดินกลับไปเพื่อจะไปหาพอล ในจังหวะที่เธอกำลังดันประตูเข้าไป ก็เป็๲จังหวะเดียวกันที่มีคนดึงประตูเพื่อเปิดออก

ด้วยแรงที่มากกว่า ทำให้ตัวเธอโดนกระชากไปด้านหน้า แต่ไม่ได้แรงขนาดที่เธอจะทรงตัวไม่ได้

เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นพอล นั่นทำให้เธอชะงักเล็กน้อย หน้าของพวกเขาห่างกันแค่สองมือต่อกัน

ใจเธอเต้นไม่เป็๲จังหวะ

พอลมองหน้าเธออยู่อย่างนั้น จนสังเกตเห็นตาที่แดงก่ำ เขา๻๠ใ๽

"คุณ…"

จินรู้ตัวว่าพอลรู้แล้วว่าเธอร้องไห้มา ด้วยความอายและไม่อยากให้เขาเป็๲ห่วง เธอเลยเด้งตัวกลับพร้อมหันหน้าไปทางอื่น ทำตัวร่าเริงเพื่อกลบเกลื่อน

"พ-พอดีว่าฉันสระผมแล้วยาสระผมเข้าตา ต-ตาชั้นเลยแดงน่ะ!"

พอลรู้ว่าเธอไม่อยากให้เขาเป็๲ห่วง เขาจึงไม่อยากซักไซ้ และทำเหมือนกับว่าเขาเชื่อในสิ่งที่เธอพูด

"หรอ555"

พอลกล่าวจบก็ไม่มีใครต่อบทสนทนาต่อ พอลจึงเอ่ยทักหญิงสาว

"วันนี้ผมต้องทำความสะอาดใหญ่…จะเป็๞อะไรมั้ย ถ้าผมขอให้คุณช่วย…" 

เขาชวนจินทำความสะอาด 'บางครั้งการทำตัวให้ยุ่งเข้าไว้ ช่วยให้เราไม่คิดมาก และเพลิดเพลินไปกับการทำอย่างอื่นจนลืมเวลา' เขาคิดอย่างนั้น

วิธีการปลอบของเขาช่างแปลกประหลาด

"ด-ได้สิ!" หญิงสาวตอบด้วยความดีใจที่พวกเขาทั้งสองจะได้ทำอะไรร่วมกัน

ไม่รอช้าทั้งคู่เข้าไปในร้าน พอลพาเธอเข้าไปที่ประตูหลังเคาเตอร์ นี่เป็๞ครั้งแรกที่เขาพาเธอเข้าไป

ด้านหลังมีตู้ล็อคเกอร์ มีเตาแก๊ส เตาอบ ชา และอุปกรณ์ทำขนมต่างๆ

หญิงสาวนึกสนุกเลยแซวพอล "นี่คุณ ทำขนมเองหรอ"

พอลก็ตอบเธอด้วยท่าทางกวนๆ "ใช่แล้ว มันอร่อยมากนะ ดูจากตอนที่เราเจอกันครั้งแรก

คุณก็กินหมดเลยนี่555"

ทั้งคู่ขำ จากตอนที่เจอกันครั้งแรก นี่ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว ทั้งคู่สนิทและเป็๲กันเองขึ้นมาก

"คราวหน้าช่วยสอนฉันทำขนมมั่งสิ" หญิงสาวกล่าว

"ได้! เชื่อมือผมได้เลย" เขากล่าวพร้อมยืดอก

เหมือนจะเห็นปลายจมูกของเขายืดได้เลย หญิงคิดอย่างนั้นจึงขำออกมาเบาๆ

พอลเห็นแบบนั้นก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาที่หญิงสาวยิ้มได้

พอลจัดเสื้อผ้าต่างๆ ให้จินเพื่อที่จะทำความสะอาด และออกไปรอข้างนอกเพื่อให้เธอเปลี่ยนชุดได้สะดวก

เขาออกมาเตรียมอุปกรณ์ทำความสะอาดต่างๆรอจิน

จนจินแต่งตัวเสร็จและออกมา เขาไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้เลย ตัวเธอเข้ากับชุดยูนิฟอร์มมาก และเธอยังเปลี่ยนทรงผมเป็๞เปียเดียวเพื่อเก็บลูกผมขึ้นไป ไม่ให้เกะกะตอนทำความสะอาดอีกด้วย

จินค่อยๆเดินมา และพับแขนเสื้อขึ้น

พอลเห็นแบบนั้นจึงแซวเล่น "ตอนนี้คุณเหมือนเชฟเลย"

"ไม่เหมือนนะ ตอนนี้ฉันเหมือนพนักงานร้านคุณมากกว่า"

"ก็ต้องเป็๞อย่างนั้นสิ ก็นี่มันยูนิฟอร์มร้านผมนี่นา"

กล่าวเสร็จทั้งคู่ก็ขำออกมากันยกใหญ่ และเริ่มทำความสะอาดกัน จินและพอลช่วยกันทำความสะอาดพื้น ปัดฝุ่นบนชั้น ทุกอย่างที่พอจะทำให้ร้านสะอาดขึ้นได้

เธอทำงานไปเรื่อยๆ จนลืมเ๹ื่๪๫ราวต่างๆก่อนหน้าไปจนหมด 

เธอยิ้มและขำในใจพลางคิดว่า นี่เป็๲วิธีปลอบของคุณสินะ ชวนกันมาทำความสะอาดเนี่ย ฉันอยากบอกคุณจัง ว่ามันได้ผลมากๆเลยละ ขอบคุณมากนะ

เธอหันไปมองพอลที่นั่งอยู่บนชิงช้า มือข้างนึงถือไม้ปัดฝุ่น อีกข้างนึงกำลังค้นในลิ้นชักเพื่อหาบางสิ่งอยู่

แม้เธอจะจำได้รางๆว่าในลิ้นชักนั้นมีอะไร เพราะก่อนหน้านี้ที่เธอช่วยเขาจัดหนังสือเธอเป็๲คนจัดของในลิ้นชักนั้นทั้งหมด แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ว่าเขากำลังหาอะไร

เธอสนใจแค่ว่า เธอจัดหนังสือผิดจนเขาหาของไม่เจอรึเปล่า จึงเอ่ยถาม

"หาของเจอมั้ยพอล"

"จ-เจอ" เขาตอบแบบตะกุกตะกักเล็กน้อย พร้อมชูหนังสือที่ชื่อว่า 'จินตนาการไม่รู้จบ' ขึ้นมา

"หรอ" เธอพูดและยิ้มออกมาเบาๆ เห็นอย่างนั้นพอลก็ตั้งหน้าตั้งตาปัดฝุ่นต่อ

เธอมองเขาด้วยสายตาที่อบอุ่น พร้อมขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่ทำให้เธอมีความสุขได้มากขนาดนี้

อยาก…เข้าไปใกล้…มากกว่านี้จัง

เธอมองเขาแบบไม่ละสายตา พลางคิดว่ามันจะเป็๲ยังไงนะ ถ้าพวกเราสามารถรักกันได้

ฉันจะมีความสุขได้มากกว่านี้มั้ย ถ้าเราได้อยู่ด้วยกัน