Age of war

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

“ไปเลยไนท์แมร์! ”

“ฮี่ร์! ”

ม้าปีศาจสีดำร้องกู่ก้องแล้ววิ่งควบไปข้างหน้า

ที่ข้างหลังของศัตรูมีแอร์บาส์รกับทอมควบม้าเข้ามาตีขนาบข้าง

ศัตรูคือมนุษย์มดที่มีปีกและตัวสูงสองเมตร

มันไม่สวมเกราะ ใช้อาวุธเขี้ยวสัตว์ที่ดูคล้ายง้าวเป็นอาวุธ และพกพามีดเขี้ยวสัตว์เอาไว้ที่เอวเป็นจำนวนมาก

แต่มันจะเป็นตัวอะไรก็ช่าง ที่ฉันต้องทำมีเพียงแค่ปราบมันเท่านั้นพอ

ฉันวาดตะบองเหล็กสีดำเป็นวิถีโค้งโจมตีไปที่ลำตัว

แอร์บาส์รแทงหอกรูปใบไม้เข้ามาจากด้านหลังโดยเล็งไปที่หัว

คุณทอมหวดดาบสองมืออันรุนแรงจากบนลงล่าง

การโจมตีจากหลังม้านั้นจะได้เปรียบเรื่องตำแหน่งที่สูงกว่า และมีความหนักหน่วงเพิ่มจากแรงควบทะยาน

การโจมตีอันหนักหน่วงราวรถบดของทั้งสามได้พุ่งหมายคร่าชีวิตของมนุษย์มดตรงหน้า

“เฮ้ย!? ”

แต่มันกลับรับมือการโจมตีที่หนักหน่วงทั้งสามเอาไว้ได้

มันใช้สองแขนควงง้าวไปรับดาบยาวของคุณทอมที่ฟันลงมาจากด้านบน

ใช้อีกสองมือที่ว่างปามีดใส่ฉันกับแอร์บาส์รอย่างแม่นยำ

ในเสี้ยวเวลาที่ฉันกับแอร์บาส์รหยุดชะงักเพื่อหลบมีด มันก็ใช้พละกำลังอันน่าเหลือเชื่อดันร่างของคุณทอมกระเด็นลงไปจากหลังม้าเพกาซัส

“#$&”

มันคำรามออกมา แล้วใช้เขี้ยวง้าวฟันคอม้าเพกาซัสของคุณทอมจนขาดออก ก่อนจะกางปีกบินถลาเข้าใส่คุณทอมที่ล้มลงอยู่บนพื้นหมายจะซ้ำให้ตายคาที่

คุณทอมที่สวมชุดเกราะอัศวินทั้งตัวไม่อาจลุกขึ้นมาทันทีได้เนื่องจากน้ำหนักของชุดเกราะ

แอร์บาส์รรีบควบม้าสเลปนีร์ของตัวเองเข้าไปช่วยคุณทอม

เดียวนะ สายตามันไม่ได้จ้องไปที่คุณทอม แต่เป็นแอร์บาส์รนี่!

“แอร์บาส์ร ระวัง มันเล็งแกอยู่! ”

“!? ”

แอร์บาส์รรีบยกโล่หนังสัตว์ขึ้นมาตามเสียงเตือน

เจ้ามนุษย์มดแผ่ปีกกว้าง ใช้สองมือพุ่งทะยานไปถีบพื้นดินตรงหน้า แล้วใช้ขาสองข้างจับควงง้าวแทนมือ

ด้วยการใช้ขาแทนมืออย่างทันที ทำให้มันไม่จำเป็นต้องเสียเวลากลับตัวมาเพื่อโจมตีแอร์บาส์ร

ง้าวที่เปลี่ยนตำแหน่งโจมตีอย่างรวดเร็ว ได้ฟันใส่แอร์บอส์รจนโล่ขาดครึ่งไปพร้อมกับม้าของเขา

แอร์บาส์รกระโดดหนีจากหลังม้าก่อนที่จะล้มลงไปกองกับพื้น

น้ำตาได้ไหลออกมาจากใบหน้าของเขาเนื่องจากม้าของเขาที่ได้เสียชีวิตจากไป

ในเวลานั้นเองที่มีลูกธนูยิงสวนออกมา

แม่ทัพมองโกเลียได้ควบม้าไปในตำแหน่งอับสายตาของศัตรูแล้วยิงออกไป

ฉันรีบควบม้าและควงหอกเพื่อสนับสนุนการโจมตีนั้น

มนุษย์มดใช้แขนทั้งสี่ของมันปามีดสวนกลับไปหาแม่ทัพมองโกเลีย

มีดทั้งสี่วิ่งปะทะสกัดลูกธนูได้อย่างแม่นยำจนน่าเหลือเชื่อ

พลองของฉันได้ถูกฟาดลงมาอีกครั้ง

มันใช้ง้าวรับเอาไว้

อึ๊ก… แรงเยอะไม่เบา มิน่าถึงสามารถดันร่างของแอร์บาส์รกับคุณทอมให้กระเด็นจากหลังม้าได้

แต่ฉันเองก็มั่นใจเรื่องพละกำลังเช่นกัน!

ฉันหวดพลองเหล็กด้วยพลังทั้งหมดที่มีราวพายุไปที่มัน

หากดันพลังกัน ฉันคงเป็นฝ่ายกระเด็นออกจากหลังม้าเหมือนคนอื่น แต่ถ้าฟาดใส่อย่างรวดเร็วมันก็อีกเรื่อง

หลังจากที่พวกเราแลกวิชายุทธไปได้ราวสิบบทเพลง

“โอ๊ย!? ”

ฉันก็ถูกมีดเขี้ยวสัตว์เล่มหนึ่งแทงเข้าให้ที่ช่วงเอวเสียแล้ว

ฉันลืมไปเลยว่ามันมีสี่แขน เลยระวังแค่ง้าวที่มันถือเอาไว้เท่านั้น

ร่างกายของเผ่ามนุษย์มดช่างเอารัดเอาเปรียบเสียจริงนะ

“โอร่าาาา! ”

แม่ทัพสปาตันกรีดร้องวิ่งเข้าใส่จากข้างหลังมัน

แต่ศัตรูมันไหวตัวทัน

มันหมุ่นตัวสามร้อยหกสิบองศาพร้อมกับฟาดง้าวออกไปเป็นวงกว้าง

ฉันรีบชักม้าถอยหลบมาได้ แต่แม่ทัพสปาตันโดนเข้าไปเต็ม ๆ

เลือดสีแดงไหลออกมาเป็นสายจากแผ่นหน้าอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขา

“เบลโลน่า! ”

แม่ทัพมองโกเลียควบม้าเข้าไปหาเขาพร้อมกับยิงธนูสกัดมนุษย์มดเอาไว้

“หน่อย! ”

ผู้นำทอมที่ลุกขึ้นมาได้แล้ว ได้วิ่งเข้าไปวาดลวดลายเพลงดาบกับศัตรู

แสงปะทะจากดาบยาวสองมือ กับเขี้ยวง้าวช่างรวดเร็วและหนักหน่วงยิ่งนัก

ฉันดูไม่ออกว่าระหว่างคุณทอมกับศัตรูใครมีฝีมือมากกว่ากัน

ไม่สิ… ดูเหมือนว่าศัตรูจะเก่งกว่าคุณทอมเสียอีก

เสียงง้าวกรีดชุดเกราะของคุณทอมได้ดังกังวาลไปทั่ว

ชุดเกราะทั้งตัวของคุณทอมเริ่มมีรอยแผลปรากฏขึ้นมาให้เห็นแล้ว

และด้วยพายุของการแลกวิชายุทธทั้งคู่ เลยทำให้พวกเราไม่สามารถหาช่องว่างเข้าไปช่วยสนับสนุนได้

ในตอนนั้นเอง---

*พรึ้ม!? *

“เฮ้ย! เสบียงอาหาร!? ”

ขบวนเสบียงที่พวกเราควรปกป้องก็ได้ถูกเผาทำลาย

ระหว่างที่พวกเราถูกดึงการต่อสู้เอาไว้ตรงนี้ พวกมนุษย์มดตัวอื่นก็กรูเข้าไปโจมตีขบวนรถลากจนล่มสลาย

พวกทหารราบที่เฝ้าดูแลขบวนเสบียงไม่ใช่คู่มือพวกมันเลยแม้แต่น้อย

กองทหารม้ามองโกเลียกับทหารสปาตันไม่สามารถเข้าไปช่วยเหลือได้ทันเช่นกัน เพราะพวกเขาเองก็ติดพันกับกองทัพมนุษย์มดที่ขวางกั้นเส้นทางเอาไว้

“#$&_#...”

มนุษย์มดตรงหน้าพูดบางอย่างออกมา

สีหน้าของมันช่างดูคล้ายกับเด็กน้อยที่หมดเวลาสนุกลง

มันถอนหายใจยาวทีหนึ่งก่อนจะบินกลับลงไปในหลุ่มที่พวกมันปรากฏตัว

พวกมนุษย์มดได้ถอยทัพกลับลงไปอย่างเป็นระเบียบและงดงาม

“อย่าให้พวกมันหนี! ฆ่าพวก---”

“ไม่ต้อง! รีบตรวจสอบความเสียหาย จัดแนวขบวนรบใหม่เดียวนี้! ”

แม่ทัพสปาตันคิดที่จะไล่ตามต่อแต่ทอมสั่งการห้ามพวกเขาเอาไว้

ความจริงฉันเองก็อยากไล่ตามไปเหมือนกันนะ

“วันนี้หยุดทัพกันก่อน หากสรุปความเสียหายได้แล้ว ค่อยเคลื่อนทัพต่อจะดีกว่านะเบลโลน่า เจ้าเองก็บาดเจ็บไม่เบาเลยนี่? ”

“... ครับท่าน”

หนุ่มสปาตั้นโค้งหัวรับคำสั่ง

และด้วยเหตุนี้ กองทัพมนุษย์จึงต้องหยุดทัพลงชั่วคราวก่อน

แน่นอนว่าพวกมนุษย์นกที่เห็นพวกเราหยุดเดินทัพก็หยุดเคลื่อนไหวด้วยเช่นกัน

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

“ต้องตั้งค่ายแบบนี้อีกกี่วันเนี่ย? ”

“ถามข้าแล้วข้าจะไปถามใครต่อละแครอท? ”

“ขุนนางแอปเปิ้ลคิดมากไปแล้วมั้ง? สู้บุกถล่มให้ยับเลยดีกว่านะ”

“เอาเถอะน่า…”

พวกเราเผ่ายักษาหยุดเคลื่อนทัพมาเป็นเวลาเกือบสองวันแล้ว

พวกศัตรูเองก็ตั้งแนบรับโดยที่ไม่บุกเข้ามาหาเช่นกัน

สรุปจากแผนการประชุมเมื่อวันก่อนนั้น พวกจะแบ่งทัพแปดแสนออกเป็นสองส่วน

กองทัพจำนวนหนึ่งแสนคนต้องอยู่ตั้งค่ายประจันหน้ากองทัพศัตรูอยู่ที่นี่ เพื่อหลอกกองทัพศัตรูให้ตรึงอยู่ตรงนี้

จากรายงานหน่วยรบ [ยักษาแห่งนภาอากาศ] ของมาเรียมพลัม พวกเราพบว่าศัตรูน่าจะแบ่งทัพมาถึงเกือบสามแสนเพื่อถ่วงเวลาพวกเรา

ขุนนางแอปเปิ้ลจึงซ้อนแผนกลับ ด้วยการให้กองทัพของข้าอยู่ดึงศัตรูเอาไว้ตรงนี้

และด้วยจ้อมูลของหน่วยสอดแนม ทำให้พวกเราพบว่าเส้นทางข้างหน้านี้มีสิ่งก่อสร้างรูปแบบเขาวงกตรออยู่

ยังดีที่ว่ามันยังสร้างไม่เสร็จ เลยพอมีเส้นทางปลอดภัยอยู่บ้าง

กองทัพเจ็ดแสนที่เหลือจึงจะเดินทัพอ้อมไปยังเส้นทางที่ว่านั้น

แน่นอนว่ายัยแครอทจะต้องไปคุมทัพอสูรอีกหนึ่งแสนตามไปด้วย แต่ยัยนี่กลับให้ลูกน้องคุมแล้วแอบมาอยู่เคียงข้างข้าแทน

ข้าประทับใจใน [มิตรภาพ] ของหล่อนอยู่หรอก แต่เดียวได้โดนขุนนางแอปเปิ้ลด่าทีหลังหรอกนะ

“ถึงจะเป็นแผนที่ดี แต่น่าเบื่อเป็นบ้าเลย---”

“ศัตรูบุก! พวกมันโจมตีเต็นท์เก็บเสบียงครับ! ”

อยู่ ๆ ก็มีงานให้ทำซะงั้น

“แล้วมัวรออะไรอยู่! มา ไปบี้พวกแม่งทิ้งกันเถอะ! ”

“โอ้ววว! ”

แน่นนอนว่าหลังจากนั้นไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พวกที่มาบุกทำลายเสบียงของข้าก็ถูกพวกข้าบี้ทิ้งจนตายราบหมดไม่เหลือ

คิดจะลอบโจมตีข้านะ ฝันกลางวันไปเถอะพวกเอ็ง

***ปักษาผู้เป็นไท [เปอร์ไซด์]

“งั่ม ๆ ”

หนูกำลังกินขนมอยู่

ตอนนี้เป็นช่วงเวลายามบ่ายแก่ ๆ ค่ะ

ขนมหวานของพวกเผ่าปีกแสงอร่อยม้าก~มัก~เลยค่ะ

ทั้งไอที่เย็น ๆ ราดด้วยซอสหวานสีแดง

ทั้งขนมนุ่ม ๆ ที่เป็นแป้งสีขาวห่อไส้อันหวานฉ่ำ

แถมผลไม้แปลกตาที่ไม่เคยเห็นพวกนี้อีก

พวกเขาบอกว่าให้หนูกินได้ตามใจชอบเลย ดังนั้นหนูจึงอร่อยฟินเวอร์อยู่ที่ขบวนเสบียงของพวกเขาในเวลานี้ค่ะ

ว่าแล้วก็ [งั่ม ๆ] ต่อ

“ปี้! ”

เจ้าหนูออกไซด์ส่งสายตาตำหนิมาทางหนู

กินนิดกินหน่อยแม่ไม่อ้วนหรอกนะ

ว่าไงนะพุงยื่นแล้ว?

“...”

เอาไว้ค่อยลดวันหลัง วันนี้มีให้กินก็กินไปก่อนสิ~

ใครจะไปรู้ละว่าจะมีโอกาสได้กินของอร่อยแบบนี้ในวันข้างหน้าอีกหรือเปล่านะ?

“จะว่าไป การเฝ้ายามหละหลวมเวอร์”

ขบวนเสบียงของพวกปีกแสงเป็นตระกร้าสีขาวเนียนขนาดใหญ่ที่บินบนฟ้าได้

มันทำจากวัสดุที่หนูไม่รู้จักละ

เห็นว่าต้องคอยเอาลงมาสะสมพลังงานสี่ชั่วโมงต่อวัน ถึงจะให้มันบินต่อได้

แล้วช่วงเวลาที่วางเอาไว้บนพื้นเพื่อสะสมพลัง พวกเขาก็จะไปพักผ่อนกัน

พักผ่อนตามที่พูดเลยค่ะ ไม่มีแม้แต่ยามจะมาเฝ้าอาหารเลยละ

จะชิวไปหน่อยมั้ยนั้น?

“เอ๊~ นั่นใครนะ? ”

ในตอนนั้นเองที่มีหลุมนูนสูงปรากฏขึ้นมาทางด้านข้าง

พวกเผ่าสี่แขนจำนวนมากต่างกรูกันออกมา

เผ่าเดียวกับคุณสเลบที่เคยจับมัดหนูเป็นตัวประกันเอาไว้

“เสบียง! เป้าหมายคือเสบียง! ”

พวกเขาพูดด้วยภาษาของเขาเองว่า [เสบียง ๆ]

คงหิวกันสินะคะ?

“นี่ ๆ ถ้าหิวละก็เชิญหยิบไปกินได้ตามสบายเลยน้า~ พวกเขาบอกหนูว่าเสบียงพวกนี้ทานได้ตามสบายเลยละ~”

“... เธอคือ? ”

เผ่าสี่แขนสูงร้อยห้าสิบเซนติเมตรที่ดูเป็นหัวหน้าเดินเข้ามาถาม

“หนูชื่อเปอร์ไซด์ เป็นเผ่าปักษาที่พูดได้ทุกภาษา ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ อาหารของพวกปีกแสงอร่อยมากเลยละ~ มาทานด้วยกันเถอะค่ะ~”

“เออ… พวกเราไม่ได้…”

หนูไม่สนคำประท้วงแล้วเอาขนมที่เรียกว่า [เค้ก] ยัดเข้าปากของเขาไปเลย~

“อุ๊ป!? ทำอะไร--- เออ อร่อยดีแฮะ”

“ใช่ม้า~ มาจัดปาร์ตี้ขนมหวานกันเถอะ! ”

“...เออ”

คุณสี่แขนตรงหน้าดูสับสนเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปพึมพำบางอย่างกับตัวเอง

“งั้นเดียวพวกเราจะขนอาหารพวกนี้เอาไปกินกันใต้ดิน…”

“อือ! ถ้าไม่พอบอกนะ หนูรู้สถานที่เก็บเสบียงจุดอื่นที่มีขนาดใหญ่กว่านี้ด้วยละ! ”

“...งั้นรบกวนช่วยนำทางให้ที พวกข้ามีกันเยอะมากเลยละ”

“ได้เลยค่ะ! ”

พอหนูบอกตำแหน่งของเสบียงให้พวกเขาอย่างไม่ลังเล

เพียงพริบตาเดียวกองภูเขาขนมก็หายลงไปในดินแล้ว

คงหิวโซกันน่าดู น่าสงสารจัง

“ขอบคุณมากเปอร์ไซด์ ฮะ ฮะ ฮะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

พอเห็นรอยยิ้มที่เปียมสุขของพวกเขา หนูก็พลอยมีความสุขขึ้นมาด้วย

การทำความดีนี่มันดีจริง ๆ เลยค่ะ

“ปี้…”

อือ? ทำไมเจ้าหนูน้อยออกไซด์จ้องมองแม่ด้วยสายตาแบบนั้นกันละ?

***ราชินีแห่งความหยาบคาย [แฟต]

“มืดแล้วหรือ? ”

วันที่สี่สิบเอ็ดกำลังจะจบลงแล้ว

สามวัน… ช่างเป็นสามวันที่ชวนปวดหัวยิ่งนัก

กองทัพซึ่งกระจายไปสามทิศเพื่อทำลายเสบียงของศัตรูนั้น ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำหน้าที่ได้ลุล่วงหรือไม่

“ (รายงานท่านราชินีแฟต พบสัตว์ยักษ์บินได้ที่ทางเหนือสองตัวครับ!) ”

“ (รับทราบ เจ้าจงส่งหน่วยสอดแนมเฝ้าระวังภัยต่อไป และถึงทุกหน่วย คงได้ยินกันแล้วสินะ? พวกเจ้าจงรีบเร่งสร้างทางวงกตให้เสร็จภายในวันนี้ ถ้าไม่เสร็จ ห้ามพักเด็ดขาด!) ”

มีเสียงบ่นอิดออดดังแทรกตามมา แต่ฉันคงอ่อนข้อให้พวกมดระดับสูงไม่ได้

ทิศเหนือคือทิศของพวกปีศาจยักษ์ที่สามารถใช้งานสัตว์ยักษ์ในสงคราม

พวกมันคงส่งสัตว์บินได้มาสอดแนมสภาพของฝั่งเรา

และมีเพียงแค่กองทัพทิศเหนือ ที่ไม่ค่อยมีทหารถูกส่งมาเกิดใหม่

อาจตีความได้ว่าพวกมันเลี่ยงการปะทะ แล้วกำลังวางแผนหาจุดอ่อนเพื่อเข้าตีพวกเราทีเดียวก็ว่าได้

บางทีคงต้องส่งคนไปเรียกกองทัพสามแสนพวกนั้นกลับมา…

แต่ถ้าหากว่านั่นเป็นการซ้อนแผนของศัตรูเพื่อดึงให้ฉันดึงกองทัพกลับมาละ? แล้วพวกมันก็ใช้เวลานั้นเดินทัพบุกประชิดเมืองได้ละ?

ปวดหัวจริงน้อ...

“บางทีพวกปีศาจยักษ์อาจจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด…”

การโจมตีทางบกไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร เพราะตอนนี้เส้นทางวงกตถูกสร้างเสร็จไปถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นแล้ว

จะมีก็แค่การระวังภัยทางอากาศเท่านั้น

“ (ราชินีบอส [หญ้าเมา] ที่ฉันสั่งเอาไว้เมื่อวันก่อนได้เตรียมพร้อมเอาไว้แล้วหรือยัง?) ”

“ (เจ้าหญ้าประหลาดที่ใช้สูบแทนยาสูบของโลกเราพวกนั้นนะหรือ? เตรียมเอาไว้พร้อมแล้ว แต่มันจะได้ผลจริงนะหรือ?) ”

“ (ไม่ลองไม่รู้ ให้พวกเขาขนไปวางในตำแหน่งได้ ส่วนราชินีฟรีด้า อาวุธใหม่ของเจ้านะ ถ้าปรับแต่งบางอย่างออก มันจะช่วยให้สร้างได้เร็วขึ้นไหม? เอาแค่โจมตีภาคพื้นอากาศได้ก็พอ) ”

อาวุธลับชิ้นใหม่ที่ราชินีฟรีด้าเคยพูดถึงนั้น ฉันได้เห็นตัวรุ่นต้นแบบแล้ว

มันเป็นอาวุธที่วิเศษมาก เป็นเทคโนโลยีล้ำสมัยซึ่งรวบรวมมาจากอาวุธของปีศาจน้อยกับปีศาจแสงเอาไว้เข้าด้วยกัน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันคือกุญแจนำสู่ชัยชนะ

แต่การผลิตมันช้า ช้ามาก ฉันจึงอยากให้เธอปรับแต่งบางอย่างออกเพื่อใช้งานได้ทันเวลาที่ถูกบุก

“ (ได้สิ แต่ความทนทานกับประสิทธิภาพจะลดลงนะ) ”

“ (... เอาแบบนี้ โมเดลตัวใหม่ที่ปรับปรุงให้ผลิตมาก่อนหนึ่งหมื่นชิ้น ส่วนตัวสมบูรณ์ให้แยกไลน์การผลิตออกไปต่างหาก แบบนี้ว่ายังไง?) ”

“ (แบบนั้นน่าจะได้ ฉันเห็นด้วย ราชินีโอเปอร์ว่ายังไง?) ”

“ (ถ้าตามโมเดลใหม่ สามารถทำเสร็จได้ภายในห้าวันข้างหน้า) ”

“ (ดี งั้นเริ่มดำเนินการได้เลย) ”

หลังจากปรับเปลี่ยนแผนการตามสถานการณ์เสร็จ ฉันก็นั่งพักลงบนเตียงดินพร้อมกับยกน้ำชาขึ้นมาดื่ม

เหนื่อย… พอไม่มีขุนพลสเลบอยู่ข้างกายแล้วฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัยเลย

แต่เขายังมีภารกิจอยู่ ถ้าเป็นไปตามที่ฉันเดาเอาไว้ แผนการของเขาจะต้องเป็นกุญแจสู่ชัยชนะแน่นอน

“หวังว่าชุดเกราะนั้นจะส่งไปถึงสเลบแล้วนะ…”

ฉันพึมพำเช่นนั้นพร้อมกับมองลอดผ่านหน้าต่างออกไปยังท้องฟ้ายามราตรีในทิศตะวันตก

***ตัวประกอบเผ่าอาร์โธร์โพดา

ปมคือมดทาสงับ

เกิดมามีฐานะต่ำต้อยที่สุด แถมยังไม่มีใครสนใจปมด้วยงับ

เคยคิดเล่น ๆ ว่าสักวันอยากทำภารกิจที่ยิ่งใหญ่ให้สมกับคุณค่าที่เกิดมา

แล้ววันนั้นก็มาถึง

ท่านราชินีแฟตให้ปมเอาชุดเกราะที่เป็นอาวุธใหม่รุ่นต้นแบบ ไปส่งให้ถึงมือสเลบที่น่าจะอยู่ในแดนศัตรูทางทิศตะวันตก

เป็นภารกิจลับที่ต้องใช้ปมผู้จืดจางเพียงคนเดียวในการเอาของชิ้นนี้ไปส่งให้ถึงมือเขา

ใช้เส้นทางสายมรณะใต้ดินมาครึ่งเส้นทาง แล้ววิ่งอ้อมกองทัพศัตรูเพื่อหาทางข้ามแม่น้ำไปหาท่านขุนพลสเลบ

หลังจากเดินมาได้สามวัน ในที่สุดปมก็มาถึงแม่น้ำเสียที

แม่น้ำที่กว้างหลายกิโลเมตรตรงหน้านั้น มีกระแสที่เชี่ยวกรากมาก

ปมจึงเดินข้ามสะพานมางับ

โชคดีที่บนสะพานไม่มีใครเลย ปมจึงข้ามมาได้แบบง่าย ๆ

แต่ว่ารางเหล็กคู่บนสะพานนี้มันคืออะไรกันงับ?

ด้วยความสงสัย ปมเลยเดินคร่อมรางมาโดยไม่รู้ตัว

“เสียง? ”

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงดัง [กะฉึกกะฉักปู้น ๆ] มาแต่ไกล

เสียงอะไรกันงับ?

ปมยืนมองบางสิ่งที่วิ่งมาบนราง

แรงสั่นน่ากลัวได้สะเทือนมาถึงหนวดรับสัมผัสตรงหัว

“เหวอ? ”

บางสิ่งที่เป็นโลหะขนาดยักษ์ได้วิ่งพุ่งตรงเข้ามา

มันส่งควันสีดำพวยพุ่งขึ้นท้องฟ้าพร้อมเสียงดังกังวาล

มันเร็วมากจนปมหลบไม่ทัน

แล้วร่างของปมก็แหลกเป็นชิ้น ๆ ไปบนรางพร้อมกับสัมภาระที่ปลิวกระจาย

แง~ ขอโทษด้วยงับท่านราชินีแฟต

***นักรบไร้นินทรา [สเลบ]

“เป็นยังไงบ้าง? ”

“เส้นทางใต้ดินถูกสร้างเชื่อมไปถึงเมืองหลวงพวกปีศาจน้อยแล้ว กองทัพมดทหารเลวหนึ่งพันนาย พร้อมลงมือปฎิบัติการแล้วครับ”

“ดีมาก”

หลังจากที่ฝ่ายแพ้ในศึกตั้งรับอย่างหมดท่าที่ป้อมปราการแฟต ผมก็รีบดำดินหนีออกมาจากสนามรบในทันที

ผู้โชคดีที่รอดชีวิตกลับมาจากวันนั้นมีเพียงหนึ่งพันคนเท่านั้น

คำถามคือกองทัพแค่นี้จะเอาไปทำอะไรได้?

หากฆ่าตัวตายกลับไปเมืองหลวง มันก็แค่เป็นการเพิ่มกองทัพป้องกันหนึ่งพันคนเท่านั้น

ดังนั้นผมจึงใช้กองทัพนี้เล่นแผนกองโจรในดินแดนของศัตรูแทน

ผมให้ลูกน้องกระจายตัวสร้างเส้นทางใต้ดินจนกระทั้งพบกับเมืองหลวงของพวกปีศาจน้อย

และในคืนนี้ผมคิดว่าจะเริ่มแผนการโจมตีศูนย์หลักของพวกมัน

ความจริงสามารถลงมือทำได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่ผมคิดว่าอย่างท่านราชินีแฟตคงรู้ว่าผมจะทำอะไร เลยรอเวลามาอีกหนึ่งวัน เพื่อว่าจะมีความช่วยเหลือสักอย่างมาจากท่าน

แต่กลายเป็นว่าไม่มีเลย

ผมคงมองโลกในแง่ดีไปหน่อย

“แขนด้วยข้างหนึ่งที่ด้วยไป จะไปได้ไกลแค่ไหนกันนะ? ”

ผมรู้ว่ากองทัพที่ใหญ่ล้นขอบฟ้าเมื่อหลายวันก่อน มีเป้าหมายที่เมืองหลวงของพวกผม

ในช่วงวิกฤติเช่นนี้ อาจเป็นโอกาสอันดี ที่จะหาทางลอบเข้าฐานของศัตรู

ผมต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์พวกเรา!

“เอาละ ทุกหน่วย เริ่มลงมือปฏิบัติการลอบโจมตีได้! ”

“โอ้! ”