มารดาผู้ทรงเสน่ห์กับจอมเจ้าเล่ห์ผู้เป็นตัวร้ายทั้งสาม

เสิ่นไทเฮาทรงประชวรจนหมดสติไป แม้ว่าจะมีเรื่องที่เคยขัดแย้งกันแต่ถึงอย่างไรพระนางก็คือพระมารดาผู้ให้กำเนิด เซียวฉีฮ่องเต้จึงทรงเสด็จไปที่ตำหนักโซ่วหัวด้วยพระองค์เอง เมื่อได้ทอดพระเนตรเห็นว่าพระราชมารดาทรงทุกข์พระทัยจนสุขภาพทรุดโทรม เซียวฉีฮ่องเต้ก็พระทัยอ่อนยกเลิกคำสั่งกักบริเวณพระราชมารดาในทันที

“หม่อมฉันชรามากแล้วต่อให้ฝ่าบาททรงยกเลิกโทษกักบริเวณหม่อมฉันก็ไปที่ไหนไม่ได้หรอกเพคะ” เสิ่นไทเฮาทรงตรัสออกมาด้วยพระสุรเสียงอ่อนแอ แต่ถ้อยคำของพระนางก็ทำให้ในพระทัยของเซียวฉีฮ่องเต้พลันมืดครึ้มขึ้นมาอีกครั้ง

“แล้วเสด็จแม่อยากให้ลูกทำเช่นไร หรือจะให้ลูกยกเลิกเรื่องการเนรเทศสกุลเสิ่นออกจากเมืองหลวง” เซียวฉีฮ่องเต้ทรงตรัสออกมาด้วยสีพระพักตร์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก ในฐานะที่เป็นพระราชมารดามีหรือที่เสิ่นไทเฮาจะทรงคาดเดาสีพระพักตร์ของเซียวฉีฮ่องเต้ไม่ได้ พระนางจึงรีบปฏิเสธในทันที

“หม่อมฉันจะไปขอความเมตตาให้พวกเขาทำไมกันเล่าเพคะ พวกเขาทำให้ฝ่าบาททรงขุ่นเคืองพระทัยย่อมจะต้องได้รับโทษ เพียงแต่ยามนี้หญิงชราเช่นหม่อมฉันรู้สึกว้าเหว่อยู่บ้าง ในใจก็ย่อมจะคิดถึงลูกหลานที่เคยมาเยี่ยมเยียน” เมื่อพระนางตรัสออกมาเช่นนี้เซียวฉีฮ่องเต้ก็ทรงตรัสออกมาในทันที

“เช่นนั้นลูกจะบอกให้แต่ละตำหนักมาถวายความกตัญญูต่อเสด็จแม่”

“หม่อมฉันไม่อาจเอื้อมต่อความกตัญญูของพวกเขาหรอกเพคะ ตั้งแต่มีราชโองการกักบริเวณหม่อมฉันไม่มีเลยสักคนที่คิดจะมาเยี่ยมเยียน มีเพียงอวิ๋นเอ๋อร์ที่แม้ว่าจะได้รับโทษกักบริเวณเช่นเดียวกัน แต่เขาก็ยังส่งคนมาคอยถามข่าวคราวและส่งรังนกบำรุงร่างกายมาให้ ส่วนคนอื่นๆ นั่นช่างพวกเขาเถิด” เสิ่นไทเฮาทรงตรัสออกมาด้วยพระสุรเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยพระทัย ทำให้เซียวฉีฮ่องเต้ทรงมีสีพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนอีกครั้ง

“เช่นนั้นลูกก็จะยกเลิกการกักบริเวณของเขา เขาจะได้มาแสดงความกตัญญูต่อเสด็จแม่ได้อย่างเต็มที่ ลูกทำเช่นนี้ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อเซียวฉีฮ่องเต้ทรงตรัสออกมาเช่นนี้เสิ่นไทเฮาก็พลันมีสีพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความคาดไม่ถึงแล้วก็ตามมาด้วยสีพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความพึงพอพระทัย

“ในบรรดาองค์ชายและองค์หญิง มีเพียงองค์ชายหกที่ยังทรงคำนึงถึงหม่อมฉัน หากฝ่าบาทจะทรงมีพระเมตตายกเลิกโทษกักบริเวณองค์ชายหกได้ถือเป็นเรื่องดีเพคะ” เมื่อเสิ่นไทเฮาทรงตรัสเช่นนี้เซียวฉีฮ่องเต้จึงได้ยกเลิกการกักบริเวณองค์ชายหก ทำให้ตำหนักขององค์ชายหกกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง ฉินซิงเหยาจึงได้ฉวยโอกาสนี้กลับเข้าวังหลวงอีกครั้งด้วยเช่นกัน

ฉินซิงเหยากลับเข้าวังหลวงโดยไม่รู้เลยว่าตนเองกลายเป็นเป้าหมายขององค์ไทเฮา ยามนี้องค์ชายหกทรงพ้นโทษกักบริเวณแล้วนางที่ยามนี้กำลังวางแผนที่จะทำร้ายจวนแม่ทัพสกุลจ้าวและจวนรองแม่ทัพสกุลลู่ย่อมจะต้องรีบฉวยโอกาสกลับมาอยู่ข้างพระวรกายขององค์ชายหกอีกครั้ง เพื่อวันหน้านางจะได้อาศัยหยิบยืมอำนาจขององค์ชายหกไปสร้างความลำบากให้แก่ทั้งสองจวนได้ในอนาคต

“องค์ชาย เครื่องหอมชุดใหม่ที่หม่อมฉันปรุงออกมา หากนำไปวางขายน่าจะสามารถดึงดูดความสนใจของลูกค้าได้มากกว่าเครื่องหอมที่วางขายในร้านฮวาเซียงแน่เพคะ” ฉินซิงเหยาเอ่ยพลางส่งมอบเครื่องหอมชุดใหม่ที่นางพึ่งจะคิดค้นได้ให้องค์ชายหกทอดพระเนตร

“ขอให้เป็นจริงอย่างที่เจ้าเอ่ยมาเถิด อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าเจ้าหลอกลวงข้าเรื่องผลกำไรของร้านฮวาฝูของพวกเรา” เมื่อองค์ชายหกตรัสเช่นนี้ฉินซิงเหยาก็รีบคุกเข่าลงแล้วเอ่ยออกมาในทันที

“หม่อมฉันหาได้หลอกลวง เพียงแต่หม่อมฉันไม่รู้ว่าต้นทุนการผลิตในช่วงหลังจะสูงมากถึงเพียงนี้ ที่ผ่านมาเพื่อให้ร้านฮวาฝูสามารถแย่งชิงลูกค้าจากร้านฮวาเซียงได้ นอกจากจะพยายามทำสินค้าเลียนแบบแล้วยังต้องวางขายในราคาที่ถูกกว่า แม้ว่าจะมียอดขายที่ดีขึ้นแต่ร้านฮวาฝูก็ต้องแบกรับต้นทุนการผลิตที่สูงมากเอาไว้ ดังนั้นผลกำไรในช่วงนี้จึงยังไม่ดีนัก แต่หม่อมฉันเชื่อว่าหากหม่อมฉันวางขายเครื่องหอมที่มีสรรพคุณที่ดีต่อสุขภาพในราคาที่สมเหตุสมผล น่าจะสามารถสร้างผลกำไรให้กับร้านฮวาฝูได้แน่เพคะ” ฉินซิงเหยาเอ่ยออกมาด้วยดวงตาที่เปล่งประกายอันสดใส สีหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของนางทำให้องค์ชายหกทอดถอนพระทัยออกมา

“ข้าไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดข้าจึงได้เชื่อมั่นในตัวเจ้าได้มากถึงเพียงนี้ ฉินซิงเหยาเจ้าอย่าได้ทำให้ความเชื่อมั่นที่ข้ามีต่อเจ้าต้องสั่นคลอนอย่างเด็ดขาด” องค์ชายหกตรัสออกมาตามตรงทำให้ฉินซิงเหยารีบตอบรับในทันที

“ขอองค์ชายโปรดวางพระทัยเถิดเพคะ หม่อมฉันจะไม่ทำให้ความเชื่อมั่นขององค์ชายต้องสูญเปล่าแน่เพคะ” ฉินซิงเหยาเอ่ยออกมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นทำให้องค์ชายหกยิ่งรู้สึกเชื่อมั่นในตัวนางอย่างเต็มที่ แม้ว่าฉินซิงเหยาจะยังเยาว์วัยแต่ก็มีลางสังหรณ์บางอย่างที่ทำให้องค์ชายหกรู้สึกว่าฉินซิงเหยาผู้นี้คือคนที่จะทำให้เขาสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดที่เขาเคยฝันถึง

แต่แล้วในยามค่ำคืนตอนที่องค์ชายหกนำเครื่องหอมที่ฉินซิงเหยามอบให้มาทดลองจุด กลิ่นหอมที่ออกจากเตากำยานก็ทำให้องค์ชายหกรู้สึกมึนเมาแล้วหลังจากนั้นก็หมดสติไป เมื่อได้สติขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าดวงตาทั้งสองขององค์ชายมืดบอดเพราะพิษจากกำยานไปเสียแล้ว ความรู้สึกในยามนั้นขององค์ชายหกทั้งโกรธแค้นและรู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรง

“ฉินซิงเหยาเล่า” คำถามขององค์ชายหกทำให้เสี่ยวซุนจื่อที่กำลังอกสั่นขวัญหายกับเรื่องราวที่กำลังเผชิญในยามนี้รีบขานตอบในทันที

“นางถูกจับตัวไปไต่สวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ พวกกระหม่อมเองก็ถูกโบยตีและถูกหักเบี้ยเลี้ยงตลอดปีจนหมด องค์ชายพวกกระหม่อมไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้กับองค์ชายจริงๆ นะพ่ะย่ะค่ะ” เสี่ยวซุนจื่อเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย เขาลอบส่งข่าวเกี่ยวกับองค์ชายหกให้คนนอกกำแพงวังจริงๆ แต่เขาไม่เคยมีความคิดที่จะทำร้ายองค์ชายหกและไม่เคยคิดว่าองค์ชายหกจะต้องประสบกับเคราะห์กรรมเช่นนี้

“ตาของข้ามีโอกาสที่จะหายหรือไม่” เมื่อองค์ชายหกตรัสถามออกมาเช่นนี้เสี่ยวซุนจื่อก็พลันมีน้ำเสียงสั่นเครือในทันที

“สำนักแพทย์หลวงแจ้งว่าไม่มีทางหายแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อได้ฟังคำตอบของเสี่ยวซุนจื่อองค์ชายหกก็ไม่สนพระทัยอาการปวดศีรษะของตนเองอีกต่อไป ขยับกายลุกขึ้นจากแท่นพระบรรทมฉวยสิ่งของที่อยู่ใกล้ขว้างปาลงไปบนพื้นเพื่อระบายโทสะในทันที

“ไม่จริง! ข้าไม่มีทางตาบอดได้ ไม่จริง!” องค์ชายหกตะโกนออกมาด้วยความเสียพระทัย ทั้งอาหารการกินข้าวของเครื่องใช้รวมไปถึงเครื่องหอมภายในตำหนักล้วนได้รับการตรวจสอบอย่างดี ด้วยฐานะองค์ชายลำดับที่หกแม้ว่าจะมีพระมารดาที่มีฐานะต่ำต้อยแต่ก็ยังต้องระมัดระวังตัว ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาแม้จะถูกกลั่นแกล้ง ถูกเหยียดหยามจากองค์ชายพระองค์อื่นแต่องค์ชายหกก็ไม่เคยน้อยเนื้อต่ำใจ พยายามอดทนแสวงหาความมั่นคงให้แก่พระองค์เองอย่างเต็มที่ แต่ยามนี้เมื่อรู้ว่าต่อไปจะไม่มีโอกาสทาจะได้มองเห็นแสงสว่างอีกต่อไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาทั้งความพยายามและความอดทนล้วนพังทลายลงไปอย่างไม่คาดคิด ในพระทัยขององค์ชายหกก็พลันเจ็บปวดและเคียดแค้น

“ทำให้นางตาย โทษของนางมีแค่เพียงความตายเพียงเท่านั้น ในเมื่อนางกล้าทำลายความไว้วางใจของข้า เช่นนั้นนางก็อย่าได้มีชีวิตต่อไปเลย” องค์ชายหกตรัสออกมาแม้ว่ายามนี้สายพระเนตรจะมืดบอดแต่เส้นสายที่ทรงวางเอาไว้ก็ยังคงสามารถใช้การได้อยู่ องค์ชายหกจึงต้องรีบใช้ก่อนที่เส้นสายในมือจะควบคุมไม่ได้ยามที่ทุกคนได้รู้ว่าองค์ชายลำดับที่หกได้กลายเป็นคนพิการไปเสียแล้ว

“ข้าไม่ได้ทำ! ข้าถูกใส่ร้าย!” ฉินซิงเหยาเอ่ยพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง เมื่อคืนนี้ในขณะที่นางกำลังนั่งวางแผนว่าจะเล่นงานคนในจวนสกุลจ้าวอย่างไรดี นางก็ถูกจับตัวมาไต่สวนในข้อหาวางยาพิษองค์ชายหก นางถูกทรมานสารพัดเพื่อให้รับสารภาพความผิดจนยามนี้ร่างกายของนางแทบจะทนรับทัณฑ์ทรมานไม่ไหวแล้ว

“องค์ชาย ข้าขอเข้าเฝ้าองค์ชายหก” ฉินซิงเหยาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน ในใจของนางเชื่อมั่นมาโดยตลอดว่าองค์ชายผู้นี้คือคนที่จะสามารถมอบอำนาจและฐานะอันสูงส่งให้นางได้ แม้แต่ในยามนี้นางก็ยังเชื่อมั่นในความรู้สึกของตนเองอยู่ดี

“องค์ชายหกทรงมีพระเมตตาสั่งให้ข้ามามอบความตายให้แก่เจ้า” เสียงของหมัวมัวผู้คุมกฎในวังทำให้จิตใจของฉินซิงเหยาพลันดำดิ่งลงไป แต่เมื่อคิดว่าหลังจากนี้ร่างกายของนางจะไม่ต้องทนรับทัณฑ์ทรมานอีกต่อไปแล้วนางก็หลับตาลงและยินยอมรับความตายที่จะช่วยปลดปล่อยนางออกจากคุกหลวงอันมืดมิดนี้ไปได้เสียที...