การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

บทที่ 63 เด็กหนุ่มผู้กวน...?

            ในตอนนี้ เสี่ยวเหอได้พบกับสิ่งแปลกประหลาดอันหนึ่ง เป็นเศษชิ้นส่วนของอะไรสักอย่างที่นางไม่รู้จัก นางจึงกำลังที่จะหยิบมันขึ้นมาดู...

            แต่ทว่า ก็ได้มีเสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้นมา “เจ้าอยากตายนักหรือไง ถึงคิดที่จะไปแตะต้องของสิ่งนั้นเข้า”

            เสี่ยวเหอ สะดุ้งในทันที เนื่องจากจู่ๆก็ได้ยินเสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้นมาเป็นอย่างมากจนทำให้นางถึงกับเกิดอาการตกใจ “นี่เจ้าหนุ่มน้อยอย่ามาพูดจาเช่นนี้กับข้าอีก ถ้ายังไม่อยากถูกกินตอนนี้หละก็”

            แต่ทว่า ก็ยังมีเสียงของเด็กหนุ่มหัวเราะตอบกลับมา“ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่างเจ้าหนะหรือคิดจะกินข้า น่าขำยิ่งนักที่แวมไพร์ไร้เขี้ยวอย่างเจ้าจะกล่าวเช่นนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย...ฮ่าฮ่า ฮ่า”

            เสี่ยวเหอ ที่ได้ยินเช่นนั้นนางถึงกับเงียบปากลงในทันที ‘เขารู้จักกับเผ่าแวมไพร์! ข้าจะต้องรีบหนีแล้ว...อยู่ต่อไปไม่ได้แล้วถ้าไม่อย่างนั้น...’

            แต่เมื่อ เสี่ยวเหอกำลังคิดหนีอยู่นั่นเอง เสียงของ ชิว เหวินเจี้ยน ก็ดังขึ้นมาอีกรอบ “เจ้าไม่จำเป็นต้องหนีไปที่ใดหรอก เพราะถึงอย่างไรเจ้าก็หนีข้าไม่พ้นอยู่ดี แล้วอีกอย่าง แวมไพร์เช่นเจ้าอาจจะโดนไล่ล่าก็เป็นได้...ฮึฮึ ฮึ” เป็นเสียงของ ชิว เหวินเจี้ยน ที่หัวเราะอย่างสนุกสนาน

            เสี่ยวเหอ ได้ลองตรวจสอบพลังของ ชิวเหวินเจี้ยน ดู แต่ผลสรุปก็คือ “นี่เจ้า!...เฮ้อ~ขั้น9เขตแดนนักสู้เองหรือข้าก็คิดว่าจะแข็งแกร่งกว่านี้เสียอีก ข้าผิดเองแหละที่มาเสียเวลาเล่นกับเจ้า”

            เสี่ยวเหอจึงคิดที่จะจับเศษชิ้นส่วนที่เขาเจอมันตกอยู่บนพื้นดินแต่ทว่านางก็เลิกหมดความสนใจมันเสียก่อน เนื่องจากมันเหมือนกับเศษก้อนหินสีดำธรรมดาๆเท่านั้น“ข้าจะกลับละส่วนเจ้าถ้าเกิดอยากได้สิ่งของที่ข้าเจอนักหละก็ เชิญเอาไปได้เลย ข้าให้...”

            ชิว เหวินเจี้ยน โล่งอกในทันทีเนื่องจากสิ่งที่ดูเหมือนเศษก้อนหินอันนั้น มันไม่ใช่เศษชิ้นส่วนของเผ่ามารธรรมดาๆแต่มันคือแก่นแท้ของจิตวิญญาณของพวกเผ่ามารต่างหาก ซึ่งมันเกิดมาจากเผ่ามารที่ได้เสียชีวิตไปแล้วและมันจะไม่ปลดปล่อยพลังอาฆาตออกมาแต่อย่างใด นอกจากจะมีใครไปสัมผัสเข้ากับมันตรงๆแล้วถ้าเกิดพลังจิตสังหารไม่ถึงขั้น อาจจะตกตายภายในเสี้ยววินาทีเลยก็เป็นได้

            ‘เฮ้อ~…ดีนะที่นางไม่สัมผัสกับมันเข้าเพราะดูท่านางจะเป็นคนดีน่าดู และอีกอย่างข้าสามารถสัมผัสได้ถึงพลังของท่านจักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้ามออกมาจากเสื้อผ้าของนางได้’ ชิว เหวินเจี้ยน ที่คิดได้เช่นนั้นเขาจึงตะโกนออกไป

            “นี่แม่นางท่านรู้จักกับ ท่าน หลิน หู่เฉิง หรือไม่...”

            หลังจากที่ เสี่ยวเหอ ได้ยินชื่อนี้มีหรือที่นางจะจำไม่ได้ “ข้านั้นรู้จักอย่างแน่นอน แต่ว่าเขาแข็งแกร่งกว่าเจ้ามากนักอย่าบอกข้าเชียวนะว่าเขาเป็นคนรู้จักของเจ้า...ฮ่า ฮ่า ฮ่าอย่าหวังว่าข้าจะเชื่อถ้าเจ้ากล่าวออกมาเช่นนั้น”

            ชิว เหวินเจี้ยนราวกับเหมือนโดนนางเล่นตลกเข้าให้แล้ว เขาจึงยิ้มอย่างเจ้าเล่ และกล่าวตอบกลับไป “นี่...หมายความว่าอย่างไร ถ้าเกิดเขาแข็งแกร่งกว่าข้าแล้วทำไมเขาถึงไม่มีวันเป็นคนรู้จักของข้าได้กันหละ หืม...แม่สาวน้อยแวมไพร์”

            นางถึงกับทำหน้าบุ้ยในทันทีเนื่องจากโดนเด็กหนุ่มที่อ่อนแอเช่น ชิว เหวินเจี้ยน หยอกล้อนางเล่นราวกับลูกไก่ในกำมือ“นี่เจ้า!...ถ้ายังไม่อยากโดนข้ากินขึ้นมาจริงๆจงกลับไปซะ เพราะถ้าหากข้าโกรธขึ้นมาแล้วหละก็ ต่อให้เป็นโลกแห่งนี้ข้าก็สามารถลบมันออกไปได้อย่างง่ายดาย!!”

            แต่ทว่า ชิว เหวินเจี้ยน ได้ยินเช่นนั้นเขาก็ยังกล่าวต่ออีก “โอ้ววว ถ้าเจ้าทำได้ แล้วทำไมไม่ทำตอนนี้ซะเลยหละข้าก็เบื่อแล้วเหมือนกันไอ้โลกที่มีแต่ปัญหาเช่นนี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

            เสี่ยวเหอ กระทืบเท้าลงดินอย่างแรงแต่นางไม่ได้ใช้พลังยุทธ์เลย เนื่องจากแค่แสดงท่าทางว่ากำลังโกรธอยู่ “เจ้านี่มัน...กวนโมโหข้าอยู่ได้ ข้าจะกลับแล้ว ไม่ต้องตามมาด้วยแต่ถึงจะตามก็คงไม่ทันหรอก ...ฮุ ฮุ ฮุ”

            เสี่ยวเหอได้พุ่งหายวับไปโผล่ในถ้ำแห่งหนึ่งในทันที

            “เจ้าหายดีหรือยังข้าเตรียมของอร่อยๆมาให้เพรียบเลย...”เสี่ยวเหอ ได้กล่าวกับ จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้าม

            แต่ทว่า จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้าม กลับมีท่าทางตกตะลึงอยู่ในขณะนี้“อ...เอ่อ...ท...ท่าน พาใครมาด้วยรู้ตัวหรือไม่!!!”

            เมื่อ เสี่ยวเหอ ได้ยินเช่นนั้นนางจึงหันกลับไปมองทางเดียวกับที่ จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้ามมองไป “นี่เจ้าอีกแล้วหรือ!...ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้กันเจ้าตามข้ามาได้อย่างไร”

            ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงอยู่นั่นเอง ชิว เหวินเจี้ยน ก็ได้กล่าวขึ้นมา “ฮ่า ฮ่าฮ่า...ก็เจ้ามั่นใจในฝีเท้าของตนเองมากเกินไป จึงทำให้เกิดความประมาทอย่างนี้ไงข้าหละสงสารเจ้าซะจริงๆ เพราะถ้าเกิดข้าเป็นสายลับของพวกแวมไพร์แล้วหละก็เจ้าคงจะถูกฆ่าไปแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง...ฮึ ฮึ ฮึ” หน้าตาของ ชิว เหวินเจี้ยนดูชั่วร้ายจนถึงที่สุด