บทที่ 1
ผมจำไม่ได้แล้วว่านานแค่ไหนกันที่ผมไม่จำเป็ต้องใช้นาฬิกาปลุกในตอนเช้าเพราะเสียงที่ดังมาก่อนนาฬิกาที่ผมตั้งไว้นั้นก็คือ”นายแม่”คุณแม่สุดที่รักของผมที่มักจะส่งเสียงเรียกผมออกมาจากเตียงทุกเช้าอย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อยและมักจะเช้าขึ้นเรื่อยๆถึงขั้นมาใส่บาตรเช้าร่วมกันยังได้เลย
ผม “รวี หรือ รวีกร”คณะบริหารจัดการบัญชีแห่งมหาวิทยาลัยตะวันออก เป็เด็กเรียนดีและเป็ Top 5ของคณะมาโดยตลอดมีความเกเรบ้างแต่เฉพาะกับคนที่เข้ามาหาเื่เท่านั้นมีโลกส่วนตัวในระดับหนึ่งแต่ไม่มากและยังเข้ากับคนอื่นๆได้ดีชอบคิดว่าตัวเองหล่อที่สุด (ทั้งที่หนาหวานเทียบเท่าดาวคณะ)มีความมั่นใจในตัวเองมากถึงมากที่สุด
“ตื่นแล้วคราบบบ….ตื่นนานแล้ว”ผมพูดขณะป้องปากหาวไปด้วย
“เชื่อจ้า.. แม่เชื่อลูจริงๆว่าตื่นนานแล้วออกจากเตียงแล้วไปอาบน้ำได้แล้ว”เป็ภาพจำในทุกๆเช้าที่ผมมักจะเห็นแม่เปิดประตูเข้ามาเรียกพร้อมกับท่าทางเดิมๆนั่นก็คือเกาะอยู่ที่ขอบของประตูแต่ไม่เข้ามาในห้องและหลังจากพูดจบคุณแม่สุดที่รักก็จะหายเข้าไปอยู่ในครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้กับผม
“ครับ..นายแม่ ไปเดี๋ยวนี้ครับ”พูดจบผมก็ค่อยๆถดลงจากเตียงเพื่อเริ่มเช้าวันใหม่ของผมที่เหมือนเดิมในทุกๆวัน
หลังจากจัดการกับอาหารเช้าที่นายแม่เตรียมไว้ให้จนหมดก่อนออกจากบ้านผมก็ยังไม่ลืมที่จะทำเหมือนทุกครั้งนั้นก็คือขอพรจากแม่หอมแก้มซ้ายแก้มขวาก่อนที่จะเดินออกจากบ้าน หากวันไหนลืมละก็นายแม่ได้งอนตุ๊ปป่องไปสามวันเจ็ดวันแน่ๆผมเดินออกมาจากซอยจนถึงด้านหน้าป้ายรถประจำทางหน้าปากซอยบ้านผมสถานะการณ์ยามเช้าก็ยังคงวุ่นวายเหมือนเดิม เนื่องจาก ณจุดนี้เป็จุดขึ้นรถของบรรดาพวกมนุษย์เงินเดือนทั้งหลายผมวาดภาพของตัวเองในอนาคตคงจะไม่แตกต่างจากนี้เท่าไรนัก
“รวี.. ทำไมวันนี้ออกมาช้าจังวะ”เสียงเรียกพร้อมกันเสียงบ่นที่ดังมาจากทางด้านหลังของผม
“อ่าว.. ท็อป ก็นึกว่านายออกไปก่อนแล้ว”ผมถามออกไปเพราะแปลกใจที่มันยังรอผมทั้งที่สายขนาดนี้
“ก็สัญญาไว้ว่าจะมาด้วยกันนิ ก็ต้องรอดิวะ”มันตอบกับมาพร้อมดึงหน้าใส่ “ว่าแต่.. ทำไมออกมาช้าขนาดนี้ละ”มันถามกลับมาพร้อมสีหน้าสงสัย
“ไม่มีอะไรหรอก.. เื่เดิมๆน่ะ”ผมตอบออกไปเพราะมันเป็เื่ที่เรารู้กันอยู่แล้ว
“อะไรนะ..มึงก็โตขนาดนี้แล้วยังต้องทำแบบนั้นอยู่อีกหรอวะ” มันถามผมแบบนี้เป็ครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้
“ทำไงได้ละ แม่กูมีความสุขกูก็จะทำไม่ได้เสียหายอะไรสักหน่อย” ผมตอบออกไป ด้วยว่าชินแล้วกับเื่นี้ผมกับแม่แสดงความรักกันแบบนี้มาั้แ่เด็กแล้วครับ “รถมาแล้ว ไปกันเถอะ”ระหว่างที่เรายืนคุยกันรถประจำทางคันที่เราต้องขึ้นก็มาพอดี
ระหว่างที่อยู่บนรถผมมักจะเผลออยู่ในโลกของตัวเองนึกย้อนไปถึงวัยเด็กของตัวเองที่พ่อยังอยู่ เราเป็ครอบครัวที่สมบูรณ์จนกระทั่งผมเสียพ่อไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนนั้นเรียกได้เลยว่าบ้านของเราเสียเสาหลักไปทำให้มีความลำบากและอุปปสรรคต่างๆเข้ามา แม่ของผมจะต้องเข้ามาเป็เสาหลักแทนคนที่เป็แม่บ้านมาตั้งนานอยู่ๆต้องมาเป็เสาหลักของครอบครัว ไม่รู้ว่าตอนนั้นแม่จะต้องปรับตัวขนาดไหนจนมั่นคงมาได้ขนาดนี้มรดกที่พ่อทิ้งไว้ให้ก็มีอยู่มาก แต่แม่ก็เตือนเราตรงที่ว่า“เราใช้ไปเรื่อยๆมันก็จะหมด” ผมเลยค่อนข้างเป็คนขี้งกทั้งที่มีอยู่มาก
“สวัสดียามเช้านะครับ…เจอกันอีกแล้ว”คำทักทายที่แสนจะยียวนมาจากทางด้านหลัง ผมรีบหันไปมองจนได้พบกับ “กฤษ”คู่ปรับที่ตายยากของผมกับเพื่อนๆของมันอีกสามคนผมไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเพื่อนของมันเว้นแต่มัน “กฤษณุ”
“ไง..แผลหายแล้วนิ”ผมทักทายกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ยียวนไม่แพ้กัน ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆไม่รู้ว่าวันนี้ก้าวขาข้างไหนออกจากบ้านถึงได้มาเจอมันบนรถได้ทั้งที่ไม่มีทางที่จะเจอมันได้เลยเพราะว่าบ้านของมันนั้นคนละทางกับบ้านของผม
“มึงก็ใช่ย่อยนะทั้นที่โดนขนาดนั้นกลับไม่เหลือรอยแผลให้เห็นเลย”มันไม่พูดเปล่าแต่กลับใช้มือของมันมาจับที่คางของผมพร้อมหันซ้ายหหันขวาสำรวจใบหน้าของผม
“เอามือมึงออกไป” ผมปัดมือมันออกและหันหน้าหนี
“ทำไม… มึงเขินกูหรือไง”มันพูดพร้อมกระหยิ่มยิ้มมาที่ผมเพื่อนๆมันที่มาข้างหลังก็โห่แซวจนคนทั้งรถหันมามอง ผมภาวนาให้รถถึงที่หมายเร็วๆ
“กูจะเขินมึงทำไม…เอาชนะกูให้ได้ก่อนเถอะไม่มีน้ำยาวะ” ผมมองพร้อมกับยิ้มเหยียดออกไป
“งั้นมึงเตรียมตัวรับจดหมายจากกูได้เลยครั้งนี้กูต้องชนะมึงได้แน่” มันพูดพร้อมกดเสียงเหี้ยมใส่ผม นึกว่าผมจะกลัวงั้นหรอเปล่าเลย ผมกลับนึกสนุกเข้ามาอีกขั้น
“หึหึ.. กูจะรอนะ”ผมพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหามันเรื่อยๆ และจ้องเข้าไปที่นัยตาของมัน ถึงแม้ว่ามันจะสูงกว่าผมก็เถอะ
ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่ผมจ้องตามันอยู่แบบนั้นจนได้ยินเสียงของใอท็อปเรียก“ไอ้วี ถึงแล้ว ปะเร็ว”มันรีบลากผมออกมาจากตรงนั้นเพราะเกรงว่าจะมีเื่ใช้ความรุนแรงเกิดขึ้นด้วยความที่ผมรีบหันกลับมามองทางเดินที่ใอท็อปมันลากผมออกมาเลยไม่ไดด้เห็นสายตาครั้งสุดท้ายของคนที่จะส่งจดหมายท้ารบให้ผมเลย
อีกด้านหนึ่งบนรถ “กฤษ”ที่ยืนมองร่างบางเดินลงจากรถไปด้วยสายตานึกสนุกผมคงจะมองมันมากไปมั้งรู้ตัวอีกทีคือรถไปเคลือนผ่านจากจุดนั้นมาไกลมากแล้ว
“ไอ้กฤษมึงจะส่งจดหมายเมื่อไหร่วะกูจะได้เตรียมให้” ไอ้โน๊ต เพื่อผมมันถามกลับมา
“ยังหรอก รอไปก่อน ตอนนี้กูยังไม่พร้อมวะ่นี้โจทย์กูมันยิ่งจะหาโอกาสอยู่ด้วย ให้กูเคลียร์ไอ้พวกนี้ให้หมดก่อนเดี๋ยวมันจะเจอลูกกหลงไปด้วย” ผมตอบเพื่อนกลับไป
“มึงพูดอย่างกับว่ามึงเป็ห่วงมันอย่างงั้นเลย ”คำถามนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่มันถามผม แต่ผมก็จะตอบมันกลับไปแบบเดิมๆ
“กูจะห่วงมันทำไม นั่นศัตรูกูเลยนะเว่ย”คำตอบเดิมๆ ที่ผมมักจะตอบมันไปอันที่จริงผมก็ไม่รู้ว่า่นี้ความรู้สึกของผมมันแปลกๆั้แ่ที่เจอศัตรูเก่าของผมในวันนั้น
ผม”กฤษ หรือ กฤษณุ” เป็ชื่อที่หลายๆคนรู้จักส่วนมากจะไปในทางลบเสียมากกว่า เื่ของผมหลายๆอย่างเป็ที่ประจักษ์ต่อใครหลายๆคนนักเลงหัวไม้อย่างผมก็ไม่ได้สนใจอะไรนักและเนื่องจากชื่อเสียงอย่างผมมันดัดดึงดูดปัญหามากมายเข้ามาหาทั้งๆที่ปัญหาบางอย่างนั้นผมไม่ได้เป็คนก่อขึ้นด้วยซ้ำยังไม่รวมถึงอริที่เพิ่มขึ้นในทุกๆวันในวันนั้นก็เป็วันธรรมดาๆวันหนึ่งที่ผมได้ส่งจดหมายเที่ยบไปให้คู่ปรับตลอดการของผมมันเป็การท้ากันดวนกันตัวต่อตัวโดยที่คนอื่นแค่มาร่วมกันเป็พยานเฉยๆโดยที่ไม่เกี่ยวข้องกับการดวนกันในครั้งนี้และนี้ก็ไม่ใช่การส่งจดหมายเทียบเชิญเป็ครั้งแรกกฏการส่งจดหมายนี้ผมไม่ใช่คนตันคิดเพราะเห็นว่าเป็เื่ไม่จำเป็และออกจะเสียเวลาแต่ที่ผมต้องทำเพราะผมดันแพ้การตะลุมบอนครั้งนั้นตอนนั้นผมกำลังได้เปรียบแต่ก็ไม่รู้ว่ามันโผล่มาจากไหนสามารถประเคนบาทาเข้าที่ยอดอกของผมทำให้ผมหงายหลังล้มกลิ้งไม่เป็ท่ามันมาพร้อมกับเพื่อนมันอีกสองคนซึ่งแต่ละคนนั้นมีฝีมือพอตัวรวมทั้งมันด้วย
“พวกมึงกล้ามากที่เข้ามาเหยียบถึงถิ่นกู”เสียงมันประกาศปาว แต่น้ำเสียงนั้นออกจะอ่อนไปสักหน่อยสำหรับนักเลงน้ำเสียงนั้นยังคงติดหู “โดนแค่ตีนกู ก็ไม่มีน้ำยาแล้ว กูว่ามึงกลับบ้านไปนอนปะ”คำพูดเสียดสีที่มันพูดมาทำให้ผมแทบอยากจะลุกเข้าไปซัดหน้ามันให้หายแค้นแต่ทันที่ที่ผมตั้งตัวได้ภาพที่ผมเห็นตรงหน้าแทบจเป็ภาพสโลว์ท่วงท่าและศาสตร์การต่อสู้ที่ผมเห็นนั้นแทบจะถอดแบบมาจากในภาพยนต์จีนหลายๆเื่มันทั้งดูงดงามและแข็งแกร่งมันเป็สิ่งที่ผมไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิตนักเลงอย่างผมและผมไม่อยากจะบอกว่านั่นคือภาพสุดท้ายที่ผมเห็นก่อนที่จะน็อคเอาท์ไป
“พร้อมเมื่อไหร่ก็ส่งจดหมายเทียบมาให้กูก็แล้วกัน…กูจะรอ”เป็แผ่นกระดาษที่ผมเจออยู่ในกระเป๋าเสื้อตัวเองนึกถึงกกี่ครั้งผมก็แค้นในไม่หายที่แพ้ให้กับไอ้หน้าหวานนั่น
ผมคิดว่ามันคงได้ออ่านจดหมายเทียบของผมแล้วในวันนี้ผมนัดมันที่เก่าเวลาเดิมแต่วันนี้ผมดันเลือกที่จะไปถึงที่นัดก่อนเวลาและหลบดูมันอยู่มุมๆหนึ่งผมพาไอ้โน๊ตมาด้วยเพื่อที่จะเป็พยานให้ผมในครั้งนี้ เราดักรออยู่สักพักก็เห็ไอ้หน้าหวานนั่นมาแต่มันมาคนเดียวมันใส่ชุดสำหรับการต่อสู้แขนงหนึ่งมาด้วยซึ่งดูแล้วก็เข้ากับมันดีผมยังไม่ออกจากที่ซ่อน ผมแอบดูมันอยู่พักหนึ่งนาฬิกาที่ข้อมือมันนั้นถูกยกขึ้นมาดูแล้วดูอีกและภาพที่ผมเห็นอยู่นี้มันอยากทำให้ผมยกเลิกการดวนกันในวันนี้ไปเลยแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าบวกกับอีกคนที่กำลังหลับตาพริ้มหันหน้าสู้แสงเป็ภาพที่น่าดูอย่างยิ่งลมที่พัดอ่อนๆเสียงคลื่นในทะเลสาปและภาพที่ผกำลังมองอยู่ตรงนี้ทำให้ใจของผมเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
“พวกมึงจะมุดหัวอยู่อีกนานมั้ย…ยกเลิกการท้าประลองเลยมั้ยถือว่ากูชนะไปเลยนะ”เสียงหวานที่แทรกขึ้นมาในขณะที่ผมกำลังเคลิ้ม
“ได้ไงวะ พวกกูมารอมึงตั้งนานแล้วนะเว้ยถ้ามึงยกเลิกมึงต้องเป็ฝ่ายแพ้นะเว่ย..” ไอ้ท็อปเพื่อนผมเถียงออกไปแต่ในใจผมตอนนี้จะยังไงก็ได้
“งั้นก็มาเริ่มกันเลย แต่กฏเหมือนเดิมนะเว้ยตัวต่อตัวเท่านั้น บอกเพื่อนมึงด้วยว่าอย่างสอดมือเข้ามายุ่ง”ร่างบางเอ็ดขึ้นมาก่อนที่จะเริ่มการดวนกันแต่ที่ผมเห็นมันอยู่ตอนนี้นั้นมันไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด ออกจะน่ารักเหมือนแมวขู่ตัวเล็กๆพองขนหางฟูๆ
“จ้าๆ ได้ …. กลัวแล้วไม่เห็นต้องขู่เลยอะเอาไงใครเริ่มก่อน” ผมทำท่าตั้งรับ มันเองก็ตั้งท่าเตรียมพร้อมเป็ท่วงท่าที่สวยงามและสง่าในเวลาเดียวกัน
“งั้นกูเอง” ทันทีที่พูดจบร่างบางก็บุกเข้ามาทั้งรวดเร็วและหนักแน่นแตกต่างจากเดิมชนิดที่เรียกได้เลยว่ามวยคนละสายกับที่ผมเคยเจอมาตลอดการโจมตีเน้นไปที่ทางซ้ายและ้า ซึ่งเป็ทางที่ผมเองนั้นตั้งรับไม่ค่อยถนัด
“เฮ้ยๆ ช้าๆดิวะ มึงขี้โกงนิมึงไม่ใช้มวยเดิมเหมือนทุกครั้งวะ” ผมะโออกไปพร้อมกับพยายามหลบหลีกไปด้วยทั้งหมัดทั้งเท้าที่ฝาดลงมาแต่ละครั้งไม่มีอ่อนกำลังลงเลย
“หึ ถ้าคิดจะเล่นมวยตลาด ก็ต้องรับให้ได้ …อย่าคิดว่ากูมีอาจารย์มวยแค่คนเดียวนะ” มันยืนพูดห่างจากผมไม่มาก แต่หลังจากพูดจบมันก็ตั้งท่าการโจมตีใหม่ ครั้งนี้ต่างจากเดิมอีกแล้วโจมตีจากด้านล่างไม่ว่าจะหมดเสยหรือลูกเตะเน้นไปที่จุดตายของผม“หลบเป็หมาอย่างเดียวเลยนะมึง… กูเหนื่อยแล้วนะ” มันยืนหอบและจ้องเขม่งมาที่ผม
“เสร็จกู..มีช่องโหว่”จังหวะที่มันหลบสายตาจากผมไปก้มลงมองที่พื้นผมใช้โอกาสนั้นเตะตัดขาจนมันล้มหงายหลัง “เห้ย..” มันพยายามกลิ้งหลบผมแต่ว่าไม่ทันเพราะว่าตอนนี้ผมได้คล่อมอยู่บนตัวของมันแล้ว
“ปล่อยกูดิวะ แบบนี้มันขี้โกงนะเว้ย… ปล่อยกู”มันร้องโวยวาย
“เบาๆสิ เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก”ผมบอกมันพร้อมกับเอาหน้าเข้าไปใกล้เรื่อยๆ“หรืออยากให้มีคนมาเห็นเราอยู่ในท่านี้กันอย่างงั้นหรอ” มันนิ่งแล้วมองมาที่ผม
“ปล่อยกูสิ.. จะได้สู้กันต่อ”มันพยายามทำเสียงนิ่งๆแต่ผมรู้ว่ามันกลัวอะไร
“บังเอิญว่ากูไม่อยากสู้แล้วสิมาหาอะไรทำกันดีกว่า….. เฮ้ยไอ้ท็อปจัดการ” เพื่อนมันก็เดินออกมาจากพุ่มไม้
“ได้เลย…ไหนยิ้มสวยๆหน่อยซิ”…………….
ให้ตายสินี่ผมพลาดท่าได้ยังไง ไอ้นี่มันตั้งใจเล่นไม่ซื่ออยู่แล้วผมโดนถ่ายรูปทั้งที่อยู่ในท่าพิศดารนั่นและ ไอ้กฤษ มันก็เอาจมูกของมันมาดมซะทั่วใบหน้าอย่าให้กูหลุดออกไปได้นะมึง รับรองตายทั้งคู่
“พวกมึงมันขี้โกง” ผมพยายามดิ้นสุดแรงเกิด เอาวะ“อ๊ากกกกก” ผมกัดไปที่แก้มของมันและผมก็ได้หลุดจากพันธนาการของมันทันที
“เจ็บบ ไอ้ท็อปจับมันไว้” มีหรอผมจะพลาดท่าอีกรอบผมจัดการใช้เท้าตบลงบนที่หัวด้วยทักษะเทควันโด้ แรงพอๆกับความโกรธของผมในตอนนี้มันสลบทันทีที่หน้ามันฟาดลงถึงพื้น
“ทีนี้ก็มึง..” ผมเตะไปที่ชายโครงแต่โดนแค่เฉียดๆเพราะว่ามันกลิ้งหลบ
“หมดเวลาแล้วๆ ห้ามลงมือ ไม่งั้นมึงผิดกฏนะ” ไอ้กฤษมันพูดกันผม
“หน้าด้านจริงๆเลยมึงที่ยังกล้าเอ่ยถึงเื่กฏกับกูนะ”ผมหยุดก่อนจะด่ามันออกไป ความโกรธผมยังอยู่ครบไม่ลดลงเลยแม้แต่นิดเดียว
“กูไม่ได้ทำผิดกฏนิกฏไม่ได้ระบุไว้ว่าไม่ให้หอมผู้ต่อสู้”มันยืดตัวตรงพร้อมกับชี้แจ้งเื่กฏให้ผมฟัง “งั้นวันนี้ถือว่าเสมอ” มันพูดต่อ
“เออ…ไอ้หน้าด้าน” ผมโมโหมากเร่งเก็บข้าวของให้ออกจากตรงนั้นเร็วที่สุดจะได้สงบสติอารมณ์โดยที่ไม่ลืมถอดเมมโมรีการ์ดออกมาจากกล้องที่ไอ้ท็อปถือออกมาด้วย
“เฮ้ยย อันนี้นสินา มึงห้ามเอาไปนะ”มันพยายามจะมาแย่งจากมือผม แต่ไม่ทันผมหักทิ้งต่อหน้ามันเลย “ทำได้ยังไงวะ…รูปดีๆแบบนี้หายากนะเว้ย”
“เื่ของพวกมึงไม่ต้องส่งจดหมายมาหากูอีกนะ”……….
ร่างบางค่อยๆเดินหายออกไปจากสายตาผมผมคิดว่าคงโกรธผมไม่น้อยที่ไปทำเื่แบบนั้นกับมัน รูปนั้นมันถูกโอนถ่ายผ่าน NFC มาที่มือถือผมตั้งนานแล้วโดยที่ใอท็อปเองก็ไม่รู้….และวันนี้ผมก็แน่ใจแล้วว่า ผมชอบมันจดหมายที่ผมจะส่งให้มันหลังจากนี้คงจะเหลือแค่…”จดหมายรัก”…คำว่าคู่อริมันสลายหายไม่หมดั้แ่ที่ผมแน่ใจว่า..รักมันเข้าให้แล้ว
1K
