ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 170: สู่ขอบฟ้าใหม่ 

ข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ใช่แผนที่หรือลายแทงขุมทรัพย์ แต่มันคือเคล็ดวิชาที่หายสาบสูญไปจากแคว้นเมฆาครามมานานนับพันปี

[เคล็ดวิชาลับ: เหินกระบี่ท่องนภา]

"การใช้อาวุธเป็นพาหนะ... ผสานจิตวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกับศาสตรา ทลายแรงโน้มถ่วงและแหวกว่ายไปในอากาศดุจมังกรท่องเมฆ"

หลิงเซียวหลับตาลง ซึมซับความรู้นั้นอย่างรวดเร็ว ด้วยรากฐานระดับแก่นทองคำรูปกระบี่ที่สมบูรณ์แบบและเจตจำนงกระบี่ที่แก่กล้า การทำความเข้าใจวิชานี้จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา เพียงแค่ชั่วก้านธูป เขาก็ลืมตาขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

"เข้าใจแล้ว"

เขาเดินทางมาจนสุดขอบแผ่นดิน เบื้องหน้าคือหน้าผาสูงชันที่ตัดดิ่งลงสู่ทะเลคลั่ง เบื้องล่างคือคลื่นยักษ์สีดำทมิฬที่ซัดสาดเข้าหากรวดหินเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ลมพายุรุนแรงพัดกระโชกตลอดเวลา ท้องฟ้ามืดครึ้มด้วยเมฆฝนและสายฟ้าที่ผ่าลงมาไม่ขาดสาย

นี่คือ "มหาสมุทรพายุคลั่ง" ปราการธรรมชาติที่กั้นขวางแคว้นเมฆาครามออกจากโลกภายนอก มันคือสุสานของผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนที่หาญกล้าจะข้ามไป

แต่สำหรับหลิงเซียว... มันคือประตูสู่บันไดขั้นต่อไป

"กระบี่... มา!"

หลิงเซียวสะบัดมือ กระบี่วิญญาณวายุทมิฬพุ่งออกจากฝัก ลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้า มันสั่นระริกและขยายขนาดขึ้นเล็กน้อยตามการควบคุมของเขา ประกายแสงสีเขียวดำสว่างวาบห่อหุ้มตัวดาบ ตัดผ่านแรงลมกรรโชกได้อย่างง่ายดาย

หลิงเซียวกระโดดขึ้นไปยืนบนตัวกระบี่อย่างมั่นคง ราวกับยืนอยู่บนพื้นราบ พลังลมปราณจากฝ่าเท้าเชื่อมต่อเข้ากับตัวกระบี่เป็นเนื้อเดียว

"ไป!"

ฟุ่บ!

กระบี่วิญญาณพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง! ร่างของหลิงเซียวแหวกฝ่าม่านอากาศ ทิ้งหน้าผาและแผ่นดินไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางของพายุเหนือมหาสมุทร!

สายลมที่รุนแรงราวกับใบมีดพยายามจะฉีกกระชากร่างของเขา แต่เกราะปราณและคุณสมบัติ "วายุทมิฬ" ของกระบี่ช่วยแหวกทางให้เขาพุ่งผ่านไปได้อย่างราบรื่น

เขามองลงไปเบื้องล่าง เห็นเงาตะคุ่มขนาดมหึมาของสัตว์อสูรทะเลระดับวิญญาณแรกเริ่มกำลังว่ายวนเวียนอยู่ในเกลียวคลื่น รอคอยเหยื่อที่ร่วงหล่นลงมา

"เสียใจด้วยนะเจ้าพวกปลายักษ์... วันนี้ข้าไม่อยู่เล่นด้วย"

หลิงเซียวเร่งความเร็วขึ้นอีก ร่างของเขากลายเป็นเส้นแสงสีดำที่พุ่งทะลุเมฆฝน ขึ้นไปสู่ท้องฟ้าที่อยู่เหนือพายุ

เมื่อทะลุผ่านชั้นเมฆหนาทึบขึ้นมาได้ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือท้องฟ้าสีครามสดใสและแสงตะวันอันเจิดจ้าที่สาดส่องลงมา ทะเลเมฆสีขาวสุดลูกหูลูกตาลอยอยู่เบื้องล่างราวกับปุยฝ้าย

อากาศที่นี่บริสุทธิ์และอัดแน่นไปด้วยพลังปราณที่หนาแน่นยิ่งกว่าในเมืองหลวงเสียอีก!

หลิงเซียวสูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของ "โลกใหม่" ที่กำลังรอเขาอยู่

เขาทอดสายตามองไปยังทิศตะวันออก ที่ซึ่งเส้นขอบฟ้าตัดกับผืนน้ำ... ที่นั่นคือที่ตั้งของ "ทวีปมังกรทะยาน" ดินแดนแห่งเซียนและตำนานบทใหม่

"แคว้นเมฆาคราม... ตระกูลเฉิน... กู่เทียนฉิง... ทั้งหมดกลายเป็นอดีตไปแล้ว"

หลิงเซียวยืนกอดอกอยู่บนกระบี่บิน ผมสีเงินปลิวไสว แววตามุ่งมั่นและเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"โลกเซียน... ข้าหลิงเซียว... กำลังจะไปเยือน!"

ร่างของเขาพุ่งทะยานหายไปในขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงประกายวูบหนึ่งที่สว่างไสวยิ่งกว่าดวงดาว