มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

        ราชสีห์หิรัณย์อยู่ระดับทองคำขั้นที่สี่พละกำลังการจู่โจมเทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่ห้าหรือหกนี่เป็นจุดแข็งของพวกมัน แต่ขณะที่มันกำลังพุ่งเข้ามาหาหลงเหยียนเขาระเบิดพลังขั้นที่ห้าออกมาทั้งหมด

        พลังที่มหาศาลระเบิดออกมาพละกำลังอันแข็งแกร่งของเขานั้นไม่น้อยไปกว่ายอดฝีมือระดับชีพมังกรขั้นที่หกเลย

        “เป็นอย่างไร คิดไม่ถึงสินะ... ตกใจมากหรือเจ้านึกว่ามีเจ้าคนเดียวที่แกร่งเกินระดับสินะ ในเมื่อข้าปล่อยเจ้าออกมาข้าก็มีวิธีรับมือกับเจ้าอยู่แล้ว”

        เมื่อหลงเหยียนพูดจบที่ข้อมือปรากฏวงล้อมสมดุล ขณะที่ราชสีห์หิรัณย์ที่ระเบิดโมโหกำลังพุ่งเข้ามาหลงเหยียนก็ปล่อยพลังปราณเข้าสู่วงล้อมสมดุลทันที

        สีทองส่องระยิบระยับฟิ้ว... ลำแสงสีทองผูกเข้าที่คอของมันสำเร็จวงล้อมลำแสงที่แหลมคมกำลังบีบรัดเข้ามา หลงเหยียนส่งพลังปราณอีกครั้ง ทันใดนั้นร่างกะพริบโจมตีมันได้สำเร็จ

        จากนั้นก็ตามมาด้วยหนึ่งฝ่ามือที่ประทับลงหลังของมันวงล้อมสมดุลรับรู้ได้ถึงพลังปราณที่ถูกส่งเข้ามามหาศาลทันใดนั้นวงล้อมบีบเล็กลงอย่างรวดเร็ว

        ราชสีห์หิรัณย์คำรามอย่างอนาถจากนั้นร่างก็ล้มลงพื้น มันมองหลงเหยียนด้วยความตกใจ จะปล่อยมันไปแค่นี้หรือไม่มีทาง หลงเหยียนเหวี่ยงหมัดใส่หน้าผากมัน ระหว่างนิ้วมือปรากฏปลายมีดแหลมมีดเงาโลหิตมาพร้อมรังสีที่เยือกเย็นแล้วแทงตรงลงไปที่มัน

        “ไม่นะ ไม่...” ในที่สุดราชสีห์หิรัณย์ก็คำรามออกมาด้วยความกลัว

        หลงเหยียนเก็บมือแล้วมีดเงาโลหิตก็หายไป

        จากนั้นหลงเหยียนก็จับหูใบใหญ่ของมันแล้วบิดไปมา“บัดซบ อีกหน่อยเจ้าระวังตัวไว้ด้วย สัตว์เทพแล้วจะยังไง!”

        หลงเหยียนปล่อยหูมันแล้วเดินถอยหลังไม่กี่ก้าวทว่ากลับรู้สึกใจหายวูบ เมื่อครู่หากไม่ใช่เพราะมีวงล้อมสมดุลเกรงว่าคงผ่านด่านเจ้าหมอนี่ยากเป็นแน่พลังการต่อสู้เมื่อครู่ทำให้หลงเหยียนตกใจจนกลางฝ่ามือแดงก่ำ

        หากไม่ใช่เพราะมีวิธีควบคุมมันที่โหดพอเกรงว่าอีกหน่อยคงควบคุมได้ยากแน่!

        เขาจ้องมันหยกมังกรที่อยู่ในร่างกายสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่คุ้นเคยบางอย่างทำให้หลงเหยียนดีใจมาก

        “ได้ ในเมื่อตอนนั้นเจ้าถูกเทพมังกรตัวหนึ่งขังไว้คิดว่าเจ้าต้องกลัวเทพมังกรแน่ เช่นนั้นข้าจะสร้างความกลัวให้เจ้าอีกครั้ง”

        เขารวบรวมพลังปราณกายสุริยะปรากฏแสงจางๆ มหาศาลส่วนวิญญาณมังกรส่วนหนึ่งในร่างกายหลงเหยียนยืดตัวตรงคล้ายรอการกลับมาของวิญญาณมังกรอีกเสี้ยวหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

        เพราะหลงเหยียนสัมผัสได้ว่าวิญญาณมังกรเสี้ยวหนึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่

        “โฮก!” เสียงมังกรคำราม

        ห้วงอากาศสั่นสะเทือนฟ้าดินแปรปรวน มังกรขนาดใหญ่ที่อยู่บนท้องนภากำลังพุ่งลงสู่พื้นดินครั้งนี้ร่างของมังกรตนนั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียว รังสีแผ่กระจายออกมาก้มลงมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

        เมื่อสายตาคู่นั้นหันมาเจอหลงเหยียนที่เห็นเพียงจุดสีดำเท่านั้นคล้ายมันตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก ร่างพุ่งลงมาทางหลงเหยียนอย่างรวดเร็ว

        ราชสีห์หิรัณย์มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความตกใจจนอึ้งงันทรุดลงทันที เพราะมังกรที่มันเห็นนั้นเข้าไปในร่างกายของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า

        พลังปราณของหลงเหยียนเพิ่มขึ้นดวงตาเปล่งแสงสีทอง จากนั้นเขาก็มองไปทางราชสีห์หิรัณย์ที่กำลังคุกเข่าให้ตนเอง

        หลงเหยียนในตอนนี้สร้างความตกใจให้มันเป็นอย่างมากร่างกายสั่นอย่างไม่อาจห้ามกลิ่นคาวเลือดที่มีกลิ่นอายโบราณสร้างความหวาดกลัวให้มันเป็นอย่างมาก

        นี่เป็นกลิ่นอายของผู้เป็นราชามาพร้อมพลังที่อันตราย มีรังสีที่น่าเกรงขาม ทำให้มันกลัวจนแทบปัสสาวะราด

        ทันใดนั้นธาตุหินที่อยู่ในตัวหลงเหยียนก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นกันก่อนหน้านี้ที่ธาตุหินดูดเลือดเข้าไปนั้นทำให้หลงเหยียนจมเข้าสู่ทะเลโลหิตขนาดใหญ่อีกครั้ง

        แต่ไม่นานหลงเหยียนก็พบว่าท่ามกลางวิญญาณมังกรที่เพิ่งดูดเข้ามาเมื่อครู่มองแล้วดูอ่อนโยนกว่าเดิมมาก ร่างขนาดใหญ่แหวกว่ายอยู่กลางโลหิตทะเลส่วนร่างกายหลงเหยียนกำลังผสานเข้ากับวิญญาณมังกรอย่างช้าๆวิญญาณยุทธ์เองก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า

        วิญญาณมังกรที่สลัดความสับสนทิ้งในที่สุดร่างกายกับวิญญาณมังกรก็ผสานเข้ากัน หลงเหยียนลืมตาขึ้นพลังมหาศาลถูกส่งไปทั่วร่างกาย

        เมื่อหลงเหยียนหันกลับมามองราชสีห์หิรัณย์อีกครั้งรังสีสังหารกระจายออกไปรอบตัว เพียงแค่นั้นก็ทำให้ราชสีห์หิรัณย์กลัวจนตัวสั่นหลงเหยียนมองมันด้วยสายตาดุดัน จากนั้นก็เดินเข้าไปหามัน

        ที่นิ้วมือของหลงเหยียนระเบิดพลังปราณที่มหาศาลพลังระเบิดเพิ่มขึ้นหลายเท่าสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดมาจากพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งมากขึ้น

        แม้กระทั่งตัวหลงเหยียนเองยังควบคุมการกระทำของตนไม่ได้เลย...

        “อย่า อย่าทำร้ายข้า อย่าเข้ามา...”

        ราชสีห์หิรัณย์เตรียมตัวหนีเอาชีวิตรอดอย่างผวารังสีราชาที่น่ากลัวได้เลื่อนขึ้น ทันใดนั้นหลงเหยียนขับเคลื่อนพลังปราณทะเลโลหิตที่แข็งแกร่งอยู่กลางธาตุหินในกายกำลังจะปะทุออกมาแล้วห่อหุ้มราชสีห์หิรัณย์เอาไว้

        กลิ่นอายน่าเกรงขามที่มีกลิ่นอายโบราณส่งมาถึงจิตของหลงเหยียน

        “กลืนธาตุพลังเพื่อหลอมกายให้แกร่งขึ้นกายที่หลอมมาจากธาตุพลังสามารถแปลงเป็นกายวิญญาณสัตว์ระดับเดียวกันได้...”

        “กายที่หลอมจากธาตุพลัง! มันหมายความว่าอย่างไร?” ทันใดนั้นหลงเหยียนก็นึกถึงตอนที่อยู่ในถ้ำธาตุหินนี้ก็เป็นตัวดูดธาตุพลังมาเช่นกัน

        “ไม่นะ ไม่นะ ขอร้องละ ปล่อยข้าไปเถิด...”ราชสีห์หิรัณย์พูดด้วยเสียงน่าสงสารมันไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรคนที่ดูธรรมดาถึงน่ากลัวเช่นนี้

        โลหิตที่ปกคลุมทั่วห้วงอากาศทันใดนั้นมันก็เริ่มดูดโลหิตของราชสีห์หิรัณย์เลือดจำนวนมหาศาลไหลเข้าสู่ร่างกายหลงเหยียน

        หลงเหยียนคำราม

        “เก็บ!” เลือดที่แข็งแกร่ง บัดนี้มันหลอมเข้าสู่ร่างกายหลงเหยียนแล้ว

        หลงเหยียนรู้สึกตกตะลึงอย่างมากมากใช้พลังปราณควบคุมธาตุพลังหิน สามารถขับเคลื่อนโลหิตเหล่านั้นได้ด้วย

        ไม่นานโลหิตเหล่านั้นก็ก่อตัวกลายเป็นลำแสงสีทองบนผิวหลงเหยียนหนึ่งชั้นหลงเหยียนมีเหงื่อไหลเพราะเหตุนี้เขาจึงมองเห็นขนสีทองจำนวนนับไม่ถ้วนในเส้นเลือดใต้รูขุมขนของตัวเอง

        “นี่... นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? กายที่หลอมจากธาตุพลังงั้นหรือ?”

        กลิ่นอายที่โบราณปรากฏในสมองของหลงเหยียนอีกครั้ง

        “หรือว่าการดูดธาตุพลังของคนอื่น สามารถช่วยเปลี่ยนกายธาตุพลังงั้นหรือ?”

        ตอนนี้ในใจของเขากำลังแปรปรวนมากเมื่อครู่หลงเหยียนแค่ควบคุมธาตุพลังหินดูดธาตุพลังเพียงเสี้ยวหนึ่งของราชสีห์หิรัณย์ตัวนี้เท่านั้นทำให้ปรากฏขนสีทองเหล่านี้

        เวลานี้ราชสีห์หิรัณย์นอนอยู่ตรงหน้าด้วยสภาพอ่อนแรง แววตามันแลดูตื่นตกใจมองการเปลี่ยนแปลงของหลงเหยียนด้วยความกลัว

        ทันใดนั้นขนที่ปรากฏก็ลุกชันอย่างอธิบายไม่ได้ด้านหลังหลงเหยียนปรากฏเงาของราชสีห์หิรัณย์จางๆ ...

        “อ๊าก!” หลงเหยียนระเบิดเสียงคำรามด้วยความโมโห

        พยายามทนกับความเจ็บปวดของการเปลี่ยนแปลงภายในกายเลือดเสี้ยวหนึ่งของราชสีห์หิรัณย์ทำให้ร่างกายเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงมหาศาลเช่นนี้พลังปราณหลอมที่ฝ่ามือหลงเหยียน ทันใดนั้นเขาก็ส่งเสียงคำราม

        อากาศสั่นสะเทือนหลงเหยียนพบโดยบังเอิญ พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นกว่าเดิมเป็นสิบเท่าเพียงแค่ไม่กี่อึดใจในทะเลลมปราณ หลงเหยียนรู้สึกถึงพลังปราณที่มหาศาลกลับลดลงอย่างรวดเร็ว

        “อะไรกัน?” หลงเหยียนเปล่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจก่อนจะรีบใช้พลังปราณควบคุมพลังหิน ทำให้ขนสีทองเหล่านั้นถอยกลับไปพลังปราณในร่างกายคงอยู่บางส่วน แต่พลังปราณส่วนมากก็ลดลงไปแล้ว

        “มีทั้งข้อดีและข้อเสียอย่างที่คิด...” ขณะที่พูดหลงเหยียนก็มองไปทางราชสีห์หิรัณย์ที่เวลานี้อ่อนกำลังอย่างที่สุด

        --------------------