กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

“แข็งแกร่งมาก!” โจโฉประหลาดใจยิ่ง ดาบเมื่อครู่แม้ว่าจะไม่ใช้กำลังทั้งหมดแต่มันกลับสร้างความสะเทือนขวัญให้เขาไม่น้อย แขนยังรู้สึกชา โซ่เหล็กได้ปิดกั้นคมดาบ ประหนึ่งเป็นป้อมปราการไร้พ่ายขวางกั้นเขาไว้

เนี่ยฝานไม่ได้หยุดโจมตี โซ่เบี่ยงวิถีราวกับงูจำนวนนับไม่ถ้วนเข้าไปรัดพันร่างกายของโจโฉ แม่ทัพวัยกลางคนระเบิดกำลังภายในทั้งหมดเพื่อต่อต้าน เป็นผลให้เวทีประลองถูกทำลายแต่ถึงอย่างนั้นโซ่เบียงวิถียังอยู่ดี เพียงปะมือไม่ถึงสิบกระบวนท่าอำนาจของโจโฉก็แทบจะแหลกสลาย ชุดเกราะขาดสะบั้น เลือดสีแดงไหลเป็นธาร บาดแผลลึกลงถึงกระดูกเนื่องด้วยโซ่ที่บาดลึกลงมาในแต่ละครั้งมีพลังทำลายสุดยอด

“ท่านแม่ทัพ!” หทารที่อยู่บนกำแพงรีบลงมาช่วยเหลือเมื่อเห็นโจโฉตกเป็นรอง ปิดล้อมเนี่ยฝานทุกทิศทางราวกับต้องการฆ่าผู้บุกรุกให้ตาย

โจโฉส่งสัญญาณทุกคนจึงถอยไป แต่ยังวางมืออยู่บนด้ามดาบไม่ปล่อย

“นี่คือการประลองของข้า หากแม้นชายตัวเล็กยังชนะแม่ทัพเช่นข้าได้ แล้วข้าต้องเอาตัวรอดด้วยการใช้กำลังคนที่มากกว่า ข้าโจโฉขอสู้เพื่อเกียรติจนสิ้นชีพจะดีกว่า!”

เนี่ยฝานพยักหน้าด้วยความชื่นชม นี่สิคือแม่ทัพที่เขาเคารพนับถือ แต่ถึงอย่างนั้นไม่ได้หมายความว่าต้องปล่อยไป ต่อให้หลังจากนี้โจโฉจะตายบ้านเมืองจะลุกเป็นไฟ สุดท้ายมันก็ไม่เกี่ยวกับเนี่ยฝาน

คมดาบของโจโฉถูกวาดออกมาอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อนมาก ราวกับว่าเขาวางเดิมพันทั้งหมดไว้ในการโจมตีนี้ เนี่ยฝานใช้วิธีเดิมในการปิดกั้นดาบด้วยโซ่ แต่ถึงอย่างนั้นโซ่กลับสั่นสะท้านไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเฉือนของดาบต้องการแยกโซ่ออกจากกัน

“แข็งแกร่งมาก หากไม่มีโซ่เบี่ยงวิถีเป็นอาวุธคงต้องหลบดาบของโจโฉ เขาสมแล้วที่เป็นแม่ทัพสุดแกร่ง ทว่าต่อหน้าอาวุธใน‘โลกแห่งปาฏิหาริย์’แล้ว ทุกอย่างช่างไร้ค่า” เนี่ยฝานเดาะลิ้นมุมปาก หลังจากรับดาบแล้วเขาจึงเริ่มการโจมตีด้วยโซ่รุนแรงยิ่งขึ้น สองมือของโจโฉรีบปัดป้องวิถีของโซ่ที่ตวัดเข้ามา ก่อนจะพลาดพลั้งศีรษะหลุดออกจากบ่าเพียงเสี้ยววิ!

“ท่านแม่ทัพ!” ทหารที่เห็นฉากการตายไม่สามารถอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป รีบวิ่งเข้าไปสังหารเนี่ยฝานในทันที

นายน้อยเนี่ยคว้าศีรษะของโจโฉไว้ในมือ ก่อนจะบินขึ้นทะลุท้องฟ้าแล้วหายลับไปท่ามกลางสายตาคนนับร้อย

.............

พริบตาข่าวการเสียชีวิตของโจโฉระบือไปทั่วทิศ

บ้านเมืองที่เริ่มเป็นปึกแผ่นระส่ำระสาย โจผีที่ได้รับข่าวรีบมาในที่เกิดเหตุ และสัญญาว่าจะล้างแค้นให้กับพ่อ

“เขาทำได้จริงๆ” ขันทีเถียนไฉถอนหายใจคราวหนึ่ง ข่าวการเสียชีวิตของโจโฉทำให้เขานั่งไม่ติด ต้องกลับไปวางแผนใหม่ อย่างน้อยมือสังหารพวกนั้นหลังจากนี้จะต้องใช้ในการอื่น ส่วนหลิงจูที่สัญญาไว้กับเนี่ยฝานเขาไม่นึกเสียดาย อย่างไรก็แค่หญิงกำพร้าคนหนึ่ง หาได้สำคัญเท่ากับอำนาจทั่วดินแดน

“นี่มัน...” น้ำตาสายหนึ่งไหลจากหางตาของเตียวเสี้ยน คนที่สังหารสามีของเธอได้สิ้นชีพหลังจากนั้นไม่นานที่ไว้ทุกข์ ศีรษะยังมีคราบเลือดอุ่น เพิ่งตายไปหมาดๆ ตายังไม่หลับ

“จะทำยังไงกับศพนี้ก็ได้” เนี่ยฝานทิ้งคำพูดไว้เพียงแค่นี้แล้วเดินออกไป เขายังไม่รีบร้อนไปหาขันทีเถียน ตอนนี้คาดว่าราชสำนักกำลังเดือดดาล หากเนี่ยฝานบินเหนือท้องฟ้าแล้วเข้าไปในเมืองหลวง คงเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น

เตียวเสี้ยนที่โกรธแค้นไม่ได้ทำอะไรกับศีรษะของคนที่ตนเกลียด กลับกันเธอเลือกที่จะฝังไว้ไม้ไกลจากหลุมฝังศพสามีสุดที่รัก

เนี่ยฝานที่ดูกระบวนการดังกล่าวไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เขาคิดว่าที่หล่อนทำแบบนี้ก็เพราะโจโฉไม่ใช่คนเลวโดยเนื้อแท้ กลับกันเขาเป็นแม่ทัพที่กล้าหาญ หลุมฝังศพจึงเป็นสิ่งหนึ่งที่คู่ควรกับบุรุษเช่นเขา

เตียวเสี้ยนที่อยู่ในชุดขาวเดินมาหาเนี่ยฝานก่อนจะคุกเข่าลงพื้น พร้อมกับสาวใช้ของเธอ

“ขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าล้างแค้น หลังจากนี้ไปชีวิตของข้าเตียวเสี้ยนจะเป็นของท่าน”

เนี่ยฝานช่วยพยุงเธอขึ้นมา เขาสังเกตใบหน้าของเธออย่างหมดจด ความงามเลิศล้ำเหนือปฐพี แม้ว่าเวลานี้ใบหน้าจะซีดเซียวเพราะเรื่องทุกข์ระทมไปบ้างก็ตาม เนี่ยฝานเชยคางเธอขึ้นมา ดวงตาของทั้งสองสบกัน เตียวเสี้ยนราวกับร่างไร้วิญญาณ มีเพียงร่างเนื้ออ่อนนุ่มขาวดุจหยกไร้กระดูกที่ยังอบอุ่นพอให้เนี่ยฝานรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

เตียวเสี้ยนยอมรับผลของการเดิมพัน เธอไม่มีที่ให้กลับไป ชีวิตหลังจากนี้จึงเป็นของเนี่ยฝานไปโดยปริยาย แต่ถึงอย่างนั้นเขาย่อมรู้ดี นี่คือการได้เพียงร่างกาย ส่วนหัวใจของเธอยังคงเป็นของลิโป้เพียงผู้เดียว

“น่าเบื่อ” เนี่ยฝานปล่อยมือที่เชยคาง แม้ว่าเขาจะมีงานอดิเรกเช่นสะสมดอกไม้งาม แต่ไม่ได้หมายความว่าต้องการผีเช่นเตียวเสี้ยน

“ข้าทำอะไรผิด หรือว่าเจ้าไม่ต้องการข้าแล้ว...” เตียวเสี้ยนถาม น้ำเสียงยังไร้อารมณ์ชีวิตเช่นเดิม

“ต้องการสิ แต่บางครั้งการได้ครอบครองเพียงร่างกายยังคงเป็นสิ่งที่รู้สึกเจ็บ”

“ข้าขอโทษ ข้าสามารถมอบร่างกายนี้ให้กับเจ้าได้หรือการมีทายาทก็ตาม แต่ว่ามีเพียงหัวใจของข้าเพียงอย่างเดียวเท่านั้น”

คำตอบนั้นง่ายมาก ต่อให้หลังจากนี้จะมีชีวิตอยู่กับเนี่ยฝาน หัวใจของเธอยังคงเป็นของชายคนเดิมไม่แปรผัน

เนี่ยฝานเงยหน้ามองหิมะที่ตกลงมา สายลมหนาวพัดผ่านร่างกายแสนเย็นชา สุดท้ายเขาจึงถอนหายใจ การอยู่ในโลกนี้ไม่จำเป็นต้องบริโภคอายุขัย เนี่ยฝานสามารถอยู่ได้ตลอดไปโดยไม่แก่ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าจะใช้เวลานี้เพื่อเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของเตียวเสี้ยน แต่หากยังไม่ได้ผลสุดท้ายคงต้อง ‘เขีนยเจตจำนง’ ใหม่

เนี่ยฝานพาทั้งสองสาวเดินทางออกไปเรื่อยๆ แล้วสร้างบ้านติดภูเขาแม่น้ำ สถานที่แห่งนี้ห่างจากเมืองเล็กๆ ไม่กี่สิบกิโลเมตร สามารถเดินกลับไปซื้อธัญพืชหรืออาหารได้หากของในยุ้งฉางที่บ้านหมด

เตียวเสี้ยนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากธารน้ำประหลาดใจมาก คราวแรกเธอคิดว่าเนี่ยฝานจะมีเพศสัมพันธ์ตั้งแต่วันแรกที่การล้างแค้นจบ แต่ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วเขายังไม่ได้ริเริ่มกระบวนการนี้ นั่นจึงทำให้เธอสงสัยกับความคิดของเขายิ่ง

“นายหญิงเจ้าคะ ดูๆ ไปแล้วชายผู้นั้นก็ไม่ได้เลวร้าย อดีตที่ผ่านพ้นไปก็ให้มันผ่าน จะดีไหมหากนายหญิงสร้างครอบครัวกับเขา ไม่จำเป็นต้องคิดถึงบ้านเมืองหรือการปกครองอีกต่อไป” สาวใช้หวังเออร์ซึ่งอยู่กับเตียวเสี้ยนมานานแสดงความคิดเห็น เนื่องจากเธอเห็นว่าตอนนี้แม้ว่าจะล้างแค้นสำเร็จแล้ว ทว่าหญิงงามคนนี้ยังคงไร้อารมณ์เหมือนผีเช่นเดิม

“ข้าจะลองคิดดู” เตียวเสี้ยนเพียงพูดเพราะไม่อยากให้คนรับใช้คิดมาก

.......

เนี่ยฝานบินผ่านท้องฟ้าเข้าไปในเมืองหลวง ตำหนักของขันทีเถียนไฉยังคงเหมือนเดิม เพียงแต่ว่าบรรยากาศตอนนี้ของวังหลวงแปลกไปจากเดิม คาดว่าอีกไม่นานคงเกิดการกบฏขึ้น

“นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว ตอนนี้หญิงงามกำลังรอเจ้าอยู่ในห้อง ทีแรกข้าคิดว่าจะปล่อยนางออกไปเมื่อเห็นว่าเจ้าเงียบหายไปไม่มีการติดต่อ” ขันทีเถียนนั่งอยู่ในสวน ไม่ได้ลุกขึ้นต้อนรับเนี่ยฝาน ระหว่างทั้งสองคนเป็นเพียงการค้าอย่างหนึ่งไม่ได้ทำเพื่อบุญคุณ ดังนั้นจึงไม่ต้องเกรงใจกันและกัน

“พอดีติดธุระนิดหน่อย” เนี่ยฝานตอบผ่านน้ำเสียงเฉยเมย

ขันทีเถียนไฉพยักหน้าและไม่ได้ถามเพิ่ม เขาเองก็รู้ว่าตอนนี้ทางการได้ประกาศตามหาคนที่ฆ่าโจโฉด้วยภาพเหมือน เป็นเรื่องปกติที่เนี่ยฝานจะต้องหลบหนีไปชั่วคราวเพื่อซ่อนตัว

ขันถีเถียนไฉเรียกให้คนนำหลิงจูออกมา ไม่นานเนี่ยฝานจึงเห็นสิ่งที่เขาต้องการ ความงามวัย 14 ปี เพิ่งมีความรักหมาดๆ แต่กลับถูกฆ่าตาย ดังนั้นสายตาของเธอที่มองเถียนไฉจึงเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาต

“หลังจากนี้เจ้าจะไม่ใช่คนของข้า จงรับใช้คุณชายท่านนี้ให้ดี”

เถียนไฉไม่ได้ขาดแคลนเด็กกำพร้า สำหรับความสวยแบบหลิงจูนั้นหาได้ไม่ยากในดินแดน

หญิงสาวเงยหน้ามองชายตรงหน้า รู้สึกผิดคาดเป็นอย่างมากที่เขาดูเด็ก แต่ในขณะเดียวกันยังตัวเล็กน่าหัวเราะ ในฐานะคนที่เกิดยุคโบราณ เป็นเรื่องธรรมดาที่หญิงงามจะเทิดทูนชายที่แข็งแกร่งมีร่างกายกำยำ

“จริงสิหลังจากที่โจโฉตายบ้านเมืองกำลังลุกเป็นไฟ ข้าตั้งใจที่จะปฏิวัติ ฮ่องเต้ไร้อำนาจ โจผีเองก็ตั้งใจที่จะกบฏ หากเจ้าสนใจอำนาจเราสามารถคุยกันได้ นอกจากนั้นองค์หญิงในราชสำนักยังมีแต่สวยๆ รับรองว่าต้องถูกใจเจ้า”

เนี่ยฝานหัวเราะเยาะคำพูดของขันทีเถียนไฉ

สำหรับองค์หญิงตัวประกอบไม่ได้อยู่ในสายตาเลย ในโลกนี้มีเพียงหลิงจูและเตียวเสี้ยนเท่านั้นซึ่งเข้าตา

เนี่ยฝานไม่ได้ตอบสนองตามความคาดหวังของขันทีเถียนไฉ เขาคว้าเอวของหลิงจูแล้วบินขึ้นไปบนท้องฟ้า หญิงสาวกรีดร้องแทบบ้า จับเอวเขาแน่นเพราะกลัวว่าจะตก เมื่อลืมตาขึ้นดูอีกทีตอนนี้ก็ยืนอยู่บนท้องฟ้าสูงแล้ว

“เดี๋ยวสินี่เจ้าบินได้งั้นหรือ!”

หากก่อนหน้านี้หลิงจูดูถูกดูแคลนเนี่ยฝานเพราะตัวเล็ก ตอนนี้เธอก็คงกลัวเหมือนลูกนกเห็นสิงโตนอกกรง

เนี่ยฝานชอบปฏิกิริยาของเธอ อย่างน้อยก็ดีกว่าผีไร้อารมณ์เตียวเสี้ยน