เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        “ไม่ต้องกังวลไปหรอกน่า!”

        ภายในถ้ำหวังเฉินเห็นสีหน้าซีดเผือดของซือถูอวี้ จึงกล่าวยิ้มๆ

        “ที่นี่น่าจะเป็นถ้ำเก่าของหนอนทมิฬ ตอนนี้มันคงจะจากไปแล้วไม่อย่างนั้นมารเฉินหลุนที่อยู่ข้างนอกคงถูกล้างบางไปนานแล้ว”

        “อ๋อ…” ซือถูอวี้ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินว่าไม่มีอะไร

        “ไปกันเถอะ เราไปตามหาสมบัติของมารเฉินหลุนจอมเวทที่นายว่าเร็วเข้าถ้าไปช้ากว่านี้มันคงจะหนีไปแล้ว”

        เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้กลัวเธอจึงถือคันธนูแล้วเดินนำไปข้างหน้าอย่างกระฉับกระเฉง

        เบื้องหลัง

        หวังเฉินเห็นภาพนั้นก็ยิ้มพลางส่ายหน้า

        เด็กคนนี้นี่เห็นศพคนตายยังไม่สะทกสะท้าน แต่กลับกลัวหนอนซะงั้น

        “อืม...”

        “ถ้าเจอกับหนอนทมิฬจริงๆ ยัยหนูซือถูอวี้จะกลัวจนร้องไห้ไหมนะ?”

        หวังเฉินคิดในใจอย่างคาดหวังเล็กน้อยแล้วรีบตามไป

        ห้านาทีต่อมา

        เมื่อทั้งสองคนเดินลึกเข้าไปในถ้ำพวกเขาก็เริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของมารเฉินหลุนจอมเวท

        ในขณะเดียวกัน...

        ตึงๆๆๆ

        เสียงข้าวของกระทบกันก็ดังเข้ามาในหู

        ไม่ต้องเดาเลยมารเฉินหลุนจอมเวทต้องกำลังเก็บข้าวของเครื่องใช้เตรียมหลบหนีเป็นแน่

        ...

        ภายใต้แสงสลัวของหินเรืองแสง

        ร่างผอมแห้งกำลังตั้งอกตั้งใจจัดวางสิ่งของต่างๆลงบนหนังอสูรที่กางอยู่

        สิ่งของเหล่านี้กระทบกันเป็นครั้งคราวเสียงตึงตัง

        “ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะกลับมาจัดตั้งเผ่ามารเฉินหลุนที่ใหญ่กว่าเดิมและถลกหนังสองมนุษย์ที่น่ารังเกียจนั่นออกมา!”

        มารเฉินหลุนจอมเวทพึมพำสาปแช่งไม่หยุดพร้อมกับรีบเก็บสิ่งของที่คิดว่ามีประโยชน์ใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว

        ส่วนขวดโหลอื่นๆมันทำได้เพียงตัดใจทิ้งไปอย่างเจ็บปวด

        ยิ่งเป็นเช่นนี้ความเกลียดชังที่มันมีต่อมนุษย์ชั่วร้ายทั้งสองก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นไปอีก

        เมื่อเก็บข้าวของเกือบจะเสร็จมารเฉินหลุนจอมเวทก็เตรียมจะม้วนหนังอสูร

        แต่ในขณะนั้นเอง...

        มันก็พลันสังเกตเห็นว่าแสงสว่างในฐานลับของตนสว่างจ้าขึ้นมาทันทีทำให้หินเรืองแสงในมือดูมืดสลัวลงไปถนัดตา

        “มนุษย์ชั่วร้าย พวกเจ้าสองคนรู้จักที่นี่ได้ยังไง?”

        มารเฉินหลุนจอมเวทหันไปมองต้นกำเนิดของแสงก็ตกตะลึงจากนั้นก็ส่งเสียงร้องด้วยความโกรธแค้นและเสียใจ

        “ก็แกนั่นแหละที่พาเรามา!”

        หวังเฉินกางมือออกพร้อมรอยยิ้ม

        ภายใต้แสงสว่างของเวทมนตร์ให้แสงเขามองเห็นสิ่งของดีๆ มากมายจากของสะสมของมารเฉินหลุนจอมเวท

        สมุนไพรเวทมนตร์ล้ำค่าหลายชนิดแร่ธาตุที่เปล่งประกายเรืองรอง และ...เหรียญศักดิ์สิทธิ์รูปทรงไม่สม่ำเสมออีกเจ็ดแปดเหรียญ

        ‘ทรัพย์สินของมารเฉินหลุนจอมเวทนี่เยอะกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก!’

        หวังเฉินคิดในใจดวงตาที่มองมารเฉินหลุนจอมเวทก็ราวกับกำลังมองเหรียญทองคำที่เคลื่อนไหวได้

        “พวกเจ้า...”

        “เจ้ามนุษย์ชั่วร้าย ข้าจะสู้กับพวกเจ้า!”

        มารเฉินหลุนจอมเวทตัวสั่นไปทั้งตัวเมื่อเห็นสายตาของหวังเฉินมันโบกไม้เท้าสั้นพร้อมตะโกนเสียงแหลม

        ยังไม่ทันขาดคำพลังเวทสีเขียวเข้มก็พลันพวยพุ่งขึ้นจากปลายไม้เท้าสั้น

        กลิ่นฉุนรุนแรงเริ่มแพร่กระจายไปทั่วถ้ำ

        ทว่า...

        ฉับ!

        ทันทีที่ทักษะของมารเฉินหลุนจอมเวทเริ่มทำงานลูกธนูคมกริบก็พุ่งเข้าใส่ร่างของมันราวสายฟ้า

        ตูม!

        พลังมหาศาลที่มาพร้อมลูกธนูพุ่งทะลุร่างของมารเฉินหลุนจอมเวทจนไปตรึงกับผนังหิน

        “อ๊าก!”

        ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้มารเฉินหลุนจอมเวทร้องโหยหวนแต่ในชั่วพริบตา...

        แสงเย็นวาบหนึ่งก็พาดผ่านลำคอของมันเสียงร้องโหยหวนก็พลันขาดหายไปทันที

        “ในเมื่อแกได้มอบสิ่งของมีค่ามากมายให้แก่ฉันฉันก็จะให้แกตายอย่างไม่เจ็บปวดก็แล้วกัน”

        “ไม่ต้องขอบใจไป!”

        หวังเฉินสะบัดหยดเลือดออกจากดาบวายุแล้วเก็บดาบเข้าฝัก

        ในขณะเดียวกัน

        ร่างของมารเฉินหลุนจอมเวทก็ล้มลงบนพื้นอย่างอ่อนแรงปรากฏแสงสลัวสามดวงลอยออกมา แล้วพุ่งเข้าไปในร่างของหวังเฉิน ซือถูอวี้ และปิงชิงตามลำดับ

        ตามที่หวังเฉินคาดการณ์ไว้หลังจากสังหารมารเฉินหลุนจอมเวทตนสุดท้าย เขาก็เลเวลอัปเป็นเลเวล 15และปิงชิงก็เลเวลอัปเป็นเลเวล 5 เช่นกัน

        [สัตว์อสูร: พญามังกรเหมันต์]

        [ชื่อเล่น: ปิงชิง]

        [เพศ: เมีย]

        [อายุ: ยังไม่ครบเดือน (วัยเยาว์)]

        [เลเวล: 5]

        [ขั้น: สัตว์อสูรเทพบรรพกาล]

        [พรสวรรค์: เติบโตไม่สิ้นสุด (SSS)]

        [คุณสมบัติหลัก: พลัง 700; ปัญญา 700; พละกำลัง 700; ความว่องไว 700 (ไม่ได้รับการเสริมพลังจากบัฟ, อุปกรณ์หรือไอเทมใดๆ)]

        [ทักษะ: กายาเหมันต์ (SSS), ลมหายใจเยือกแข็ง (SSS),เขตแดนนรกเหมันต์นิรันดร์ (SSS), แรงกดดันแห่งมังกร(SSS)]

        [ความจงรักภักดี: 100]

        [อุปกรณ์: ไม่มี]

        [แนะนำ: ละไว้...]

        ...

        [ชื่อ: หวังเฉิน]

        [อาชีพ: ผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์]

        [เลเวล: 15]

        [พรสวรรค์: ดวงใจแห่งสรรพสัตว์ (SSS), หลอมรวมสัตว์อสูร(เทพ)]

        [ทักษะ: ศาสตร์ควบคุมอสูร (S), ศาสตร์ฟื้นฟูสัตว์อสูร(B), ศาสตร์วิเคราะห์สายเลือด (เทพ), พันธสัญญาอัญเชิญ(B)]

        [พลัง: 102.5+30 แต้ม]

        [สติปัญญา: 105.5+5 แต้ม]

        [พละกำลัง: 102.5+5 แต้ม]

        [ความว่องไว: 102.5+5+20 แต้ม]

        [แต้มคุณสมบัติที่ยังไม่ได้จัดสรร: 0 แต้ม]

        [แต้มทักษะที่ยังไม่ได้จัดสรร: 50 แต้ม]

        ...

        เมื่อถึงเลเวล15และแต้มคุณสมบัติถูกจัดสรรอย่างเท่าเทียมกันคุณสมบัติหลักของเขาก็ทะลุ 100 แต้มทั้งหมดในสภาพที่ไม่มีอุปกรณ์สวมใส่

        หวังเฉินมองดูหน้าต่างคุณสมบัติของตัวเองแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

        สมแล้วที่เป็นสัตว์อสูรเทพบรรพกาลปิงชิงนี่เก่งกาจจริงๆ!

        ตอนนี้แม้ว่าเขาจะไม่มีทักษะโจมตีแต่ด้วยร่างกายที่เสริมความแข็งแกร่งด้วยคุณสมบัติหลักทั้งสี่เขาก็สามารถต่อสู้กับผู้เปลี่ยนอาชีพสายโจมตีประชิดเลเวล 30ได้แล้ว

        ส่วนผู้เปลี่ยนอาชีพที่ต่ำกว่าเลเวล20เขาใช้มือเดียวจัดการก็ย่อมได้

        อย่างไรก็ตามความคิดนั้นก็ถูกเก็บงำไว้ เมื่อหวังเฉินเห็นซือถูอวี้ที่อยู่ข้างๆ

        ทว่าสำหรับผู้เปลี่ยนอาชีพที่เกิดมาพร้อมพลังแห่งเงินตราคงต้องทุ่มสุดตัวถึงจะรับมือได้

        “มองอะไร? นายอยากจะลองสู้กับฉันหรือไง?”

        ซือถูอวี้สังเกตเห็นสายตาของหวังเฉินก็จ้องกลับพร้อมกับขยิบตาอย่างมีเลศนัย

        นักธนูสายลมคลั่งไม่เหมือนผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์ที่ต้องแบ่งค่าประสบการณ์กับสัตว์อสูร

        ดังนั้นระดับของซือถูอวี้จึงสูงกว่าหวังเฉินสองเลเวลอยู่ที่เลเวล 17

        เป็นครั้งแรกที่เธอแซงหน้าหวังเฉินในเรื่องเลเวลซือถูอวี้ในตอนนี้เต็มไปด้วยความมั่นใจและภาคภูมิใจราวกับนกยูงรำแพน

        “พอเถอะ!”

        หวังเฉินส่ายหัวอย่างอับจนหนทางเมื่อเห็นท่าทีท้าทายของเด็กสาว

        “ฉันกลัวว่าจะทำให้เธอร้องไห้เอาน่ะสิ!”

        เขาพึมพำในใจแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

        ยัยหนูซือถูอวี้คนนี้เองก็มีจิตใจที่มุ่งมั่นถ้าเธอรู้ว่าช่องว่างระหว่างทั้งสองไม่ได้ลดลง แต่กลับเพิ่มขึ้นละก็

        หวังเฉินรู้สึกว่าตัวเองจะต้องถูกซือถูอวี้ตามตื๊อตามกวนไปจนตายแน่ๆ

        “ฮี่ๆ!”

        "กลัวแล้วล่ะสิ? ต่อไปนี้ตำแหน่งรองตลอดกาลนั่นเป็นของนายแล้ว"

        ซือถูอวี้โบกกำปั้นเล็กๆอย่างได้ใจ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

        นับตั้งแต่รู้จักหวังเฉินมานี่เป็นครั้งแรกที่เธอแซงหน้าเขา

        ตอนนี้รู้สึกสบายใจสุดๆเลย!

        “กี๊ซๆ”

        ปิงชิงตัวจ้อยที่บินวนอยู่ไม่ไกลทำหน้าที่ประหนึ่งกองเชียร์ ทอดสายตาอันเห็นอกเห็นใจไปยังซือถูอวี้

        มนุษย์นี่ช่างโง่เขลาเสียจริง!

        มันกระพือปีกสองข้างบินขึ้นไปบนไหล่ของซือถูอวี้แล้วใช้ปีกเล็กๆ ลูบหัวซือถูอวี้เบาๆ

        น่าสงสารจริงๆ!

        ไร้ซึ่งความพิเศษแล้วแถมยังหัวไม่ดีอีก!

        “ฮิฮิ!”

        ซือถูอวี้ที่ไม่รู้เลยว่าปิงชิงตัวน้อยกำลังคิดอะไรอยู่ใบหน้าของเธอก็ยิ่งเผยรอยยิ้มที่ภาคภูมิใจมากขึ้น

        “เห็นไหมเล่าหวังเฉิน?”

        “ปิงชิงตัวน้อยก็ยังเห็นด้วยกับสิ่งที่ฉันพูดเลย!”

        “เอ่อ...”

        หวังเฉินได้ยินดังนั้นสีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมาทันที

        ด้วยพันธสัญญาอสูรเขามิอาจไม่รู้ความคิดของปิงชิงตัวน้อยได้เชียวหรือ?

        ให้ตายเถอะ!

        เธอคิดว่ามันกำลังชมเชยเธออยู่หรือไง?

        มันกำลังสงสารเธออยู่นะสาวน้อย!

        หวังเฉินพยายามกลั้นขำสุดฤทธิ์แล้วเดินตรงไปยังหนังอสูรที่ปูอยู่บนพื้น เพื่อพิจารณาผลกำไรที่ได้รับ

        ส่วนซือถูอวี้...

        ก็ปล่อยให้เธอจมดิ่งอยู่ในโลกแห่งความฝันต่อไปเถอะ!