บทที่ 36 ผู้หญิงคนนี้ชอบกระโดดตึก
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงหนานนั่งศึกษาด้วยตัวเองอยู่ในห้องเรียนพร้อมด้วยรอยใต้ตาที่คล้ำเป็นวงใหญ่
พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที
คนพวกนั้นเป็นใครกันแน่...
แต่บรรยากาศในห้องเรียนเช้านี้กลับคึกคักผิดปกติ
ทุกคนกำลังพูดคุยถึงเรื่องระเบิดที่ห้างสรรพสินค้าเมื่อคืนนี้
“เมื่อคืนเจียงเฉิงไม่สงบเลยตลอดทั้งคืน เมืองถูกปิดทั้งเมืองเลย!”
“ได้ยินว่ามันเกี่ยวกับเหตุระเบิดที่ห้างสรรพสินค้า มีคนเห็นกลุ่มคนลึกลับในชุดแจ็คเก็ตสีดำกำลังค้นหาอยู่ในเมืองด้วย”
“จะเป็นหน่วยลับหรือเปล่านะ?”
หลี่เซียงเบ้ปาก “พวกนายไม่รู้เหรอ? นั่นคือกองทัพรัตติกาล หน่วยที่ลึกลับที่สุดของประเทศเรา”
“โห เจ๋งมากเลยพี่เซียง นายรู้ได้ยังไงน่ะ?”
หลี่เซียงยิ้มอย่างภูมิใจเล็กน้อย “ลูกพี่ลูกน้องของฉันอยู่ในกองกำลังทหารติดอาวุธ เมื่อวานเขาก็เข้าร่วมปฏิบัติการด้วย!”
เพื่อนร่วมชั้นต่างตื่นเต้นกันใหญ่
“เกิดอะไรขึ้น? เล่าให้ฟังหน่อยสิ!”
“ใช่ ๆ เล่าให้ฟังหน่อย!”
“จริง ๆ มันเป็นความลับนะ ถ้าฉันเล่าให้ฟัง พวกนายห้ามเอาไปเล่าให้คนอื่นฟังล่ะ!” หลี่เซียงพูดอย่างลึกลับ
“ฉันได้ยินมาว่ามันเป็นการปฏิบัติการของฝั่งรัสเซียที่แอบเข้ามาฝั่งพวกเราแล้วขโมยของไปเป็นจำนวนมาก พวกเขาหนีจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปทางเหนือจนมาถึงที่นี่!”
“คาดว่าพวกเขาคงอยากจะข้ามพรมแดนไปทางเจียซือ แต่ดันมาโดนพวกเราสกัดไว้ตรงนี้ซะก่อน!”
“เหตุระเบิดที่ห้างเมื่อวานก็เป็นฝีมือของพวกมันนั่นแหละ!”
เพื่อน ๆ ต่างพากันตาลุกวาวและเอ่ยชมกันใหญ่ “สุดยอดไปเลย! ข่าววงในขนาดนี้ยังหามาได้?”
“เก่งมาก! สุดยอดไปเลย!”
หลี่เซียงยิ้มและหันไปมองเจียงหนานแวบหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
จู่ ๆ เพื่อนคนหนึ่งก็พูดขึ้น
“เมื่อวานฉันดูข่าวสดอยู่! พวกนายเห็นผู้หญิงที่กระโดดลงมาจากชั้นหกไหม?”
“ฉันก็เห็น! โหดมาก! กระชากประตูรถออกมาเลย!”
“ว่าแต่ เมื่อคืนนี้เทพหนานเก่งไม่เบาเลยนะ!”
ระหว่างที่คุยกัน เพื่อนหลายคนก็มองไปทางเจียงหนาน!
บางคนมีสีหน้าซับซ้อน บางคนก็ชูนิ้วโป้งให้!
เมื่อคืนนี้หลายคนดูข่าวสดกันอยู่ พอเห็นว่าเป็นเจียงหนาน พวกเขาต่างก็อึ้งไปหมด!
หลี่เซียงชะงัก “เจียงหนาน? เกี่ยวอะไรกับเขาด้วย?”
“พี่เซียง นายไม่รู้เหรอ? เมื่อวานนี้ตอนที่ห้างสรรพสินค้าระเบิด เทพหนานก็อยู่ในที่เกิดเหตุพอดี เขาเลยใช้พลังเคลื่อนย้ายฉับพลันเข้าไปในกองเพลิงแล้วช่วยคนออกมาได้กว่า 60 คน ได้ออกโทรทัศน์ด้วยนะ!”
“ได้ยินว่าพาชาวต่างชาติออกมาด้วย แต่เขาโดนทหารพาตัวไปแล้ว!”
“เจ๋งจริง ๆ ฉันยังมีคลิปเมื่อวานอยู่เลย มีสาวคนหนึ่งติดอยู่ในกองเพลิงด้วยแต่ก็ยังไลฟ์สดอยู่ได้!”
จากนั้นก็มีคนแชร์คลิปจากเวยป๋อลงในกลุ่มของห้อง
ข่าวภาคค่ำเจียงเฉิง!
พาดหัวว่า
[@เทพหนาน เด็กหนุ่มใจดีผู้พิชิตกองเพลิง ตัวตนที่แท้จริงเป็นสาวน้อยนักรบ? สาวน้อยเวทมนตร์? หรือนักเรียนมัธยมปลาย?
ไม่ใช่! ตัวตนที่แท้จริงของเขาคือ เจ้าของแผงลอยในตลาดกลางคืน!]
ในคลิปมีช่วงที่เจียงหนานกำลังช่วยผู้คน…
มีบทสนทนาของอวี๋ชิงชิงกับเขาที่ฟังแล้วทั้งขำทั้งร้องไห้…
และยังมีช่วงสุดท้ายที่เจียงหนานโฆษณาอีกด้วย!
ยอดคนดูกว่าล้านวิว!
แม้แต่สำนักงานดับเพลิงเจียงเฉิงก็ยังรีทวีตและ @เทพหนาน!
พร้อมแคปชั่นว่า [เยาวชนเข้มแข็ง ประเทศก็เข้มแข็ง! เยี่ยมมาก! สำนักงานดับเพลิงเจียงเฉิงขอเป็นตัวแทนผู้ที่ได้รับการช่วยเหลือและเพื่อนร่วมงานทุกคนกล่าวขอบคุณ!]
คอมเมนต์ด้านล่างถล่มทลาย
[ฮ่า ๆ ๆ! ร้านค้าแผงลอยที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์!]
[กางเกงในบ้าบออะไรสองตัวสิบหยวน! ฉันขำจริง ๆ!]
[ตั้งแต่วันนี้ ฉันหลงรักผมทรงหัวล้านแล้ว!]
อิ๋งเสวี่ย: [เฮ้ เฮ้! ยอดมากเลย!]
เสี่ยวอวี๋: [ฉันติดตามคุณแล้ว! และจะใส่ใจเป็นพิเศษเลยนะ!]
หมาป่าเดียวดายในคืนเดือนหงาย: [นายเป็นหนี้ลูกอมหนึ่งเม็ด! ฉันอยากกินลูกอม! ตอนนี้! ทันที! เดี๋ยวนี้เลย!
อยากกิน!]
อู๋เหลียง: [พี่ใหญ่เจ๋งสุด ๆ!]
เสี่ยวถังถัง: [ฉันหัวเราะจนน้ำลายกระเด็นและโดนน้องชายตีเข้าให้! แย่จังเลย~]
เจียงหนานเกาหัวแกรก ๆ คนเล่นเวยป๋อเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?
เสี่ยวถังถังคนนั้นคือถังเชียนหย่าหรือเปล่านะ?
แล้วเซี่ยเหยาล่ะเป็นยังไงบ้าง?
เจียงหนานตอบกลับเซี่ยเหยา: [หุ หุ หุ~ ไม่ให้หรอก!]
เขามองดูผู้ติดตามในเวยป๋อของตัวเองที่พุ่งทะยานขึ้นไปถึงหนึ่งแสนกว่าคน!
สีหน้าของหลี่เซียงดูไม่ค่อยดีนัก! ในใจรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่!
ตัวเขาอยู่ที่นี่และโอ้อวดข่าวลือ!
ในขณะที่เจียงหนานไปช่วยคนจากไฟไหม้ ไม่เพียงแค่เข้าไปมีส่วนร่วมด้วยตนเอง…
แต่ยังช่วยเหล่าทหารจับคนได้หนึ่งคนอีกด้วย!
ความรู้สึกสูญเสียและความแตกต่างอย่างมหาศาลทำให้หลี่เซียงรู้สึกคลั่งไปชั่วขณะ!
แต่ก็พูดอะไรไม่ออก!
สีหน้าของหลี่มู่เหยียนเองก็ดูแย่มาก!
แต่เดิมเขาเป็นเหมือนตัวตลกประจำชั้นเรียนที่ถูกทุกคนเยาะเย้ยและกดขี่ข่มเหง!
แต่ตอนนี้กลับโด่งดังอย่างมาก!
ในใจของเธอยิ่งอึดอัดมากขึ้น
ไม่นาน เสียงเบรกแหลมหลายครั้งก็ดังขึ้น!
หลายคนสงสัยและชะโงกหัวออกไปมองนอกหน้าต่าง
“เฮ้! รถทหาร! มีรถทหารมาสามคัน! มากันหลายคนเลย!”
“ให้ฉันดูหน่อย? เกิดอะไรขึ้น? รถทหารมาที่โรงเรียนของพวกเราทำไมกัน?”
ทันใดนั้น เหล่านักเรียนก็เข้ามามุงดูที่ข้างหน้าต่างทั้งชั้นเรียน!
เจียงหนานเองก็มองออกไปด้วยความสงสัย
เขาเห็นรถทหารสีเขียวสามคันและคนที่ลงจากรถก็เดินเข้ามาในตึกเรียน!
เจียงหนานรู้สึกสงสัยในใจ!
หรือว่าสาวผมทองคนนั้นจะถูกจับแล้ว?
พวกเขามาให้รางวัลฉันหรือเปล่านะ?
เหอะ ๆ
ก็บอกแล้วไง!
เมื่อคืนเขาได้ทำผลงานชิ้นใหญ่! สามารถรั้งตัวของสาวผมทองคนนั้นเอาไว้ได้!
จะไม่ได้รับการชมเชยได้อย่างไร?
ในขณะที่เพื่อนนักเรียนกำลังพูดคุยกันอย่างคึกคักเกี่ยวกับรถทหาร
เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังกระหึ่มมาจากทางเดินในอาคาร!
เสือภูเขาเดินนำหน้าเข้ามาในห้องเรียน!
เธอใส่ชุดทหารสีดำทั้งชุด สวมรองเท้าบู๊ตแต่ไม่มีอินทรธนูบนบ่า!
ตามหลังเธอมาคือทหารชายหนึ่งคนและหญิงหนึ่งคน พวกเขาคือสองคนที่อยู่บนหลังคาบ้านของเจียงหนานเมื่อคืนนี้!
ห้องเรียนที่เคยอึกทึกครึกโครมกลับเงียบสนิทลงทันที!
เพื่อนนักเรียนต่างก็อึ้งไปหมด!
เกิดอะไรขึ้น?
พวกเขาเป็นคนของกองทัพรัตติกาลเหรอ?
ผู้หญิงคนแรกที่เข้ามาไม่ใช่คนที่กระโดดลงมาจากชั้นหกเมื่อคืนนี้หรอกเหรอ!
ทำไมถึงมาที่ห้องเรียนของพวกเขาล่ะ?
ดวงตาเรียวยาวของเสือภูเขากวาดมองไปรอบ ๆ ห้องเรียน
ทุกคนที่ถูกสายตาของเธอจ้องมองรู้สึกเหมือนมีลมเย็นพัดผ่านแผ่นหลัง ราวกับมีมีดจ่ออยู่ที่หัวใจ!
พวกเขาต่างนั่งตัวตรงด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง!
สายตาของเสือภูเขาหยุดอยู่ที่เจียงหนาน แล้วหันไปมองสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง!
“หัวหน้า! ไม่ผิดแน่! เป็นเขาคนนี้แหละ!”
เสือภูเขาพยักหน้าและเดินตรงมาที่โต๊ะเรียนของเจียงหนานท่ามกลางสายตาประหลาดใจของเพื่อนร่วมชั้น!
ดวงตาที่เหมือนกับนกกระเรียนสีแดงคู่งามจ้องมองไปที่เจียงหนานนิ่ง ๆ
บรรยากาศในห้องเรียนเงียบสงัดราวกับไร้ลมหายใจ!
เจียงหนานเกาหัวอย่างเขินอาย “เอ่อ...ไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนั้นหรอก ผมรู้สึกอายจังเลย!”
แต่ในใจนั้นเตรียมพร้อมรับคำชมเชยอย่างเต็มที่!
มาเลย!
ให้คำชมเชยที่รุนแรงกว่านี้มาอีกสิ!
...
แกร่ก!
กุญแจมือสีดำถูกเสือภูเขาโยนลงบนโต๊ะ
“จะใส่เอง หรือให้ฉันช่วย?”
เจียงหนานงุนงงในทันที
เฮ้ย?
ไม่ใช่นะ!
บทไม่ใช่แบบนี้นะ!
คำชมเชยล่ะ?
หรือนี่คือเหรียญรางวัลเหรอ?
เหรียญรางวัลของคุณทำไมดูเหมือนกุญแจมือจัง?
เท่ชะมัดเลยนะ!
เจียงหนานพูดเสียงอ่อย “เอ่อ...ลองค้นกระเป๋าดูอีกทีไหม คุณหยิบผิดหรือเปล่า?”
เสือภูเขาจ้องมองเจียงหนานด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ก่อนจะหยิบถุงคลุมหัวสีดำออกมาจากกระเป๋าอีกใบหนึ่ง...
เจียงหนานตกตะลึง
มันจบแล้ว! มาครบชุดเลยเหรอ!
หนีดีไหม?
ต้องหนีอยู่แล้ว!
ถุงดำนี่ดูมีชีวิตชีวามากเลย!
พวกคุณเป็นกองทัพรัตติกาลตัวปลอมใช่ไหม?
แต่พอนึกถึงสภาพอันน่าสังเวชของอเล็กซานเดอร์ เจียงหนานก็สั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ!
หนีเหรอ? หนีต่อหน้าผู้หญิงที่ฉีกประตูรถได้ด้วยมือเปล่าเนี่ยนะ?
ยังไงก็คงหนีไม่พ้นหรอก!
เจียงหนานใส่กุญแจมืออย่างคล่องแคล่วและสวมถุงสีดำไว้บนหัวทันที!
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม “เอ่อ...ผมจะได้กินข้าวเที่ยงไหม?”
หางตาของเสือภูเขากระตุกยิก ๆ เธอคว้าคอเสื้อด้านหลังของเจียงหนานขึ้นมา…
ก่อนจะเปิดหน้าต่างและกระโดดออกไปทันที!
เสียงทุ้มต่ำของการตกลงสู่พื้นดังขึ้น!
แต่เจียงหนานได้ยินแค่เสียงลมที่หวีดหวิวอยู่ข้างหูเท่านั้น!
เขาส่งเสียงร้องโหยหวนขึ้นมาอย่างน่าสงสาร!
นี่กระโดดตึกอีกแล้วเหรอ?
เป็นบ้าอะไรของคุณเนี่ย?
เดินลงบันไดไม่ดีกว่าเหรอ?
ทหารรัตติกาลทั้งสองที่ติดตามมาต่างก็ทำหน้างงและรีบวิ่งตามไปอย่างร้อนรน!
ด้านหลัง ผู้อำนวยการที่เหงื่อท่วมหัวและตัวสั่นเทิ้มเดินตามมา...
เพื่อนร่วมชั้นในห้องเรียนต่างก็งงไปหมด!
เกิดอะไรขึ้น?
เจียงหนานถูกทหารรัตติกาลพาตัวไปแล้วเหรอ?
64K
![[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1703544264_5400509.webp)
![ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/11a7fd270f3b88178230a9706d9f19dd.webp)
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
