บทที่ 2 ตอนที่ 15 รวดเร็วดุจแสง
เคนจิหยุดชะงักกลางอากาศบินถลาลงสู่พื้นดิน จ้องมองเสือขาวด้วยความมึนงง หากว่าจำไม่ผิดพ่อของหลินนั้น ได้ตายไปเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนทำไมจึงมาอยู่ที่นี่ได้ เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่ตนปะทะกับเกนบุ จึงทำให้เขาพอเข้าใจบางอย่าง อาจจะมีความเป็นไปได้ที่โอริวชุบชีวิตมันขึ้นมา และต้องไร้ซึ่งความทรงจำในอดีตเป็นแน่ ยิ่งดวงตาที่ไร้แววของมันเป็นข้อยืนยันได้เป็นอย่างดี
เมื่อคิดได้ดังนั้น การจะช่วยเหลือพ่อของหลินให้กลับมามีสติดังเดิมได้ จำเป็นต้องใช้กำลังทั้งหมดที่มี ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหาเสือขาวอีกครั้ง พร้อมกับศาสตราวุธวิญญาณที่บินหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเสือขาวเห็นดังนั้น ก็ปลดปล่อยความเย็นแผ่ออกมาจากร่างทันที
ความเย็นที่แผ่กระจายออกมารวมตัวกัน กลายเป็นผลึตน้ำแข็งที่แหลมคมดุจดั่งใบมีด ที่ล่องลอยอยู่นิ่งกลางอากาศนับร้อยเล่ม ทันใดนั้นเสือขาวก็ขู่ร้องออกมาดังสนั่น ใบมีดน้ำแข็งก็พุ่งทะยานเข้าหาเคนจิอย่างรวดเร็ว ในจังหวะเดียวกันที่เคนจิยื่นมือไปยังด้านหน้า ศาสตราวุธวิญญาณ ก็พุ่งทะยานไปยังด้านหน้าด้วยความบ้าคลั่ง ก่อนที่พลังทั้งสองจะปะทะกันกลางอากาศ จนเกิดเสียงระเบิดดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวอย่างต่อเนื่อง
“ตูม!! ตูม!! ตูม!! ตูม!! ตูม!! ตูม!!!!!!!”
เศษอาวุธวิญญาณและเศษใบมีดน้ำแข็งแตกกระจายกลาดเกลื่อนพื้น เคนจิไม่ยอมหยุดให้เสือขาวได้หยุดพักหายใจ ก่อนจะพุ่งทะยานตามลงไป พร้อมกับโบกสะบัดคาตานะน้ำ ในท่วงท่าเพลงดาบจันทราอย่างต่อเนื่อง จนพื้นดินที่เสือขาวยืนอยู่ แตกร้าวเป็นลายงาและทรุดตัวลงไปจนเห็นได้อย่างชัดเจน ในตอนนั้นเองที่เสือขาวปลดปล่อยความเย็นที่รุนแรงออกมา จนเคนจิต้องตีลังกากลับหลังถอยออกมาอย่างรวดเร็ว
เคนจิยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง จ้องมองเสือขาวด้วยสายตาที่แดงก่ำ การโจมตีทั้งหมดของเคนจินั้น ไม่สามารถสร้างบาดแผลใดๆ บนเรือนร่างของเสือขาว แม้แต่รอยขีดข่วนเพียงเล็กน้อยก็ไม่ปรากฏให้เห็น ไม่เพียงแต่การโจมตีของมันจะรุนแรงมหาศาล ความรวดเร็วของมันยังว่องไวกว่าสายฟ้าที่ผ่าลงมาเสียอีก
“แฮกๆ !! ขนาดพ่อยังเก่งขนาดนี้! ลูกสาวจะเก่งขนาดไหนเนี้ย!!!”
เคนจิบ่นพึมพำออกมาขณะที่หอบหายใจ ก่อนจะเหลือบมองไปยังทาเคดะและมาคัส ที่กำลังต่อสู้กับชิงหลงอย่างดุเดือด ร่างกายของพวกมันแต่ละคนต่างชโลมไปด้วยหยาดเลือด หากไม่ได้เดลโลนคอยช่วยบัฟให้ ป่านนี้คงมีผู้ใดผู้หนึ่งต้องตายไปแล้วอย่างแน่นอน เคนจิสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะเปิดใช้ทักษะเนตรมหาสมุทร อีกทั้งยังเก็บคาตานะน้ำเข้าสู่ช่องมิติ หรืออาจเป็นเพราะธาตุที่แพ้ทางกัน จึงไม่อาจสร้างบาดแผลให้แก่เสือขาวก็อาจเป็นไปได้
ทันใดนั้นปรากฏดาบเล่มใหญ่ที่ล่องลอยมาจากฟากฟ้า ปักลงเบื้องหน้าเคนจิจนเกิดเสียงดังสนั่น ราวกับสายฟ้าฟาดข้างกกหู พื้นดินแตกร้าวยุบลงไปอย่างชัดเจน บ่งบอกถึงน้ำหนักอันมหาศาลของตัวดาบล บนใบดาบนั้นปลดปล่อยพลังจากธาตุดินอย่างชัดเจน เมื่อมองไปยังมาคัสปรากฏว่ายังต่อสู้กับชิงหลงอย่างดุเดือด แล้วผู้ใดกันที่เป็นคนโยนดาบเล่มใหญ่ธาตุดินมาให้ ในขณะนั้นเองที่เดลโลนได้ตะโกนออกมาเสียงดังลั่น
“นั่นคือดาบดินของหัวหน้า เชิญใช้ได้เลยครับ!!”
และแล้วความกระจ่างก็เกิดขึ้น ที่แท้เป็นเดลโลนตู้เก็บอุปกรณ์เคลื่อนที่ของมาคัส ที่หยิบยื่นมาให้ ทันใดนั้นเคนจิก็คว้าจับดาบใหญ่ทันที ด้วยดวงตาที่เบิกโพลงกว้าง “หนัก!!!” เคนจิบ่นพึมพำออกมาขณะที่กำลังยกดาบ ด้วยน้ำหนักที่มหาศาลของมันทำให้ท่อนแขนของเคนจิ ปรากฏเส้นเลือดที่ปูดพองอย่างชัดเจน ในขณะนั้นเองที่มาคัสทะยานมาหาเดลโลน เพื่อให้ช่วยเพิ่มบัฟให้กับตัวเอง
“เดลโลนนายให้อะไรเคนจิ แฮกๆ !”
“ผมให้ดาบดินกับเขาไปครับ ผมเห็นว่าเสือขาวเป็นสัตว์ธาตุลม มันน่าจะแพ้ทางธาตุดิน”
“!!! เจ้าบ้า!! ดาบเล่มนั้นมันหนักมากเลยนะโว้ย!! ตั้งแต่ฉันได้มันมาก็ไม่เคยได้สักครั้ง แล้วแกโยนมันออกไปได้ยังไง หรือว่าแกยกมันไหว!”
“เปล่า! ผมไม่ได้ยก ผมแค่เหวี่ยงช่องมิติแล้วให้มันพุ่งออกไปเอง”
หยาดเหงื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมาคัส ก่อนจะหันไปเหลือบมองเคนจิ แล้วลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วหันกลับมามองใบหน้าที่ใสซื่อไร้เดียงสาของเดลโลน
“เฮ้อ~!!! เกิดอะไรขึ้นกับแก...ฉันไม่รับรู้นะโว้ย!”
เมื่อกล่าวจบมาคัสก็ทะยานออกไปต่อสู้ต่อทันที ท่ามกลางความสงสัยของเดลโลน อุกกาบาตจิพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มี ในการยกดาบยักษ์ให้หลุดออกมาจากพื้น แต่ไม่ว่าจะใช้แรงไปเท่าไหร่ แต่ตัวดาบกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว จนทันใดนั้นก็ปรากฏเสียงของเจ้าชายที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา
[เลิกล้มความตั้งใจของเจ้าซะ! มันคือดาบธาตุศิลา! ถูกสร้างขึ้นมาจากแร่อุกกาบาตที่ชนโลกเมื่อหลายร้อยปีก่อน ที่ใช้พลังจากธาตุทั้งหมดในโลกใบนี้หล่อหลอมมันขึ้นมา ไม่ว่าเจ้าจะมีพลังมากมายเพียงใด ก็ไม่สามารถยกมันขึ้นมาได้ ถ้าหากเจ้าเป็นคนที่ไม่คู่ควร]
เจ้ากล่าวบอกพร้อมกับจ้องมองดาบในช่องมิติ แม้แต่ตัวของเขาเองในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็เคยพบเจอกับดาบเล่มนี้ทาก่อน แต่ก็ไม่สามารถที่จะยกมันขึ้นมาได้ จึงรู้สึกตื่นเต้นที่ได้มาเจอกับมันอีกครั้ง
เคนจิปลดปล่อยฝ่ามือออกจากด้ามดาบ พร้อมกับเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง ทันใดนั้น! อุ้มมือที่ใหญ่โตของเสือขาวก็ฟาดฟันลงมาจากฟากฟ้า ความรวดเร็วของมันว่องไวดุจสายฟ้าฟาด เคนจิใช้ทักษะเคลื่อนที่พริบตา หนีออกมาได้อย่างทันถ่วงที
“บึ้มม!!!”
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันกระจัดกระจายหนาทึบ เมื่อสายลมพัดพากลุ่มควันสลายหายไป ปรากฏร่างของชายหนุ่มในสภาพเปลือยครึ่งท่อนบน เส้นผมขาวยาวไปถึงกลางหลัง มัดกล้ามที่หนาแน่นบ่งบอกถึงการฝึกฝนร่างกายเป็นอย่างดี หากคาดเดาไม่ผิดชายหนุ่มเบื้องหน้าต้องเป็นเสือขาวในร่างมนุษย์แน่นอน มันยืนจ้องมองเคนจิด้วยดวงตาที่เป็นประกายสีฟ้าใส ก่อนจะกำหมัดข้างหนึ่งจนเกิดเสียงกระดูกดังลั่น แล้วชกลงที่พื้นทันที
“เปรี้ยงง!!!”
พื้นดินสนั่นหวั่นไหว เกิดเป็นรอยแตกร้าวลุกลามไปทั่ว ทันใดนั้นพื้นที่เคนจิยืนอยู่ก็ทรุดตัวทันที จึงไม่สามารถหลบหนีได้อีกต่อไป เสือขาวพุ่งทะยานฝ่าเศษหินที่ล่องลอยกลางอากาศ พร้อมกับปลดปล่อยหมัดที่ปกคลุมไปด้วยไอเย็นที่หนาแน่น เคนจิรีบใช้ท่อนแขนทั้งสองข้างยกขึ้นมาป้องกันทันที
“ปัง!!!”
เสียงปะทะดังสนั่น ร่างของเคนจิปลิวกระเด็นดุจดั่งว่าวที่ขาดสาย ก่อนจะเกลือกกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ เมื่อยันตัวเองลุกขึ้นมา ท่อนแขนทั้งสองข้างก็สั่นเทาอย่างรุนแรง และยังมีชั้นน้ำแข็งที่เกาะไปทั่วทั้งท่อนแขน เคนจิรีบปลดปล่อยเวทไฟหลอมละลายมันทันที
“แข็งแกร่ง!!” เคนจิพึมพำออกมาอย่างบางเบา จ้องมองเสือขาวด้วยแววตาที่สั่นสะท้าน การจู่โจมของมันรุนแรงกว่าเกนบุหลายเท่าตัว เคนจิร่ายเวทเสริมการป้องกันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเรียกจิตวิญญาณศาสตราวุธ ก่อนจะพุ่งเข้าหาเสือขาวด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับปลดปล่อยวิญญาณศาสตราวุธพุ่งทะยานไปยังด้านหน้า ในขณะที่ปลายดาบวิญญาณจะสัมผัสกับร่างของเสือขาว มันก็ทะลุผ่านร่างไปทันที
“แย่แล้ว!! ภาพติดตา!!”
“ตายย!!!”
เสือขาวโผล่มาที่ด้านหลังของเคนจิด้วยความรวดเร็วดุจแสง หมัดทั้งสองข้างของมันปกคลุมไปด้วยไอเย็นที่บ้าคลั่ง ก่อนจะรัวหมัดใส่ที่ด้านหลังของเคนจิทันที
“ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! หมับ!!!!”
ในขณะที่เสือขาวกำลังระรัวหมัดด้วยความเมามัน จนเลือดของเคนจิสาดกระจายไปทั่ว ในขณะนั้นเองที่เคนจิก็คว้าจับหมัดทั้งสองข้างของเสือขาว พร้อมกับยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก “หึหึหึ! จับตัวได้ซะทีนะ คุณพ่อตา!!” ท่ามกลางความตกตะลึงของเสือขาว ไม่ทันที่จะได้กล่าวสิ่งใด เคนจิก็ปลดปล่อยทักษะออกมาทันที “หยาดโลหติ!!!”
“บรึ้ม!!!!!”
“อ๊ากกกก!!!!!”
เสียงกรีดร้องดังสนั่น แต่กลับไม่ใช่เสียงของเสือขาว กลับเป็นร่างของเคนจิที่ลงไปนอนเกลือกกลิ้งกับพื้น ท่อนแขนทั้งสองข้างกลายเป็นน้ำแข็ง แตกกระจายกลาดเกลื่อนพื้น ในตอนที่เคนจิคว้าจับหมัดของเสือขาวนั้น มันก็ปลดปล่อยไอเย็นออกมาทันที ทักษะหยาดโลหิตจึงตีกลับ ทำให้ท่อนแขนทั้งสองข้างของเคนจิแหลกเป็นจุณ
“อ่อนหัด!!”
เสือขาวพึมพำออกมาอย่างบางเบา ก่อนจะชูส้นเท้าของตนขึ้นสู่ฟากฟ้า หมายจะฟาดลงมาใส่หัวของเคนจิให้แตกกระจาย แต่ทันใดนั้นเองก็ปรากฏเปลวไฟที่ร้อนแรง พุ่งมากระแทกที่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว จนทำให้เสือขาวต้องปลิวกระเด็นออกห่างจากเคนจิ เมื่อมันยันตัวลงบนพื้นได้ ก็มองไปยังต้นสายของพลังที่ถูกส่งออกมา เป็นซูซาคุที่ได้รับการรักษาจนหายดี
“บังอาจทำร้ายลูกชายข้า เจ้าต้องได้รับความตายที่สาสม!!!”
![ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/11a7fd270f3b88178230a9706d9f19dd.webp)
2.35M
