ย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน

บทที่51 ดาเมจรุนแรง

            หลังจากออกมาจากบ้านไม่นานบิลก็ได้ขึ้นรถประจำทำทางมุ่งตรงไปยังโรงเรียนวันนี้บิลเซ็ทผมค่อนข้างดีไม่น้อยทำให้หล่อเหลาราวกับโอปป้าเกาหลีซึ่งไม่มีประเทศเกาหลี่ในโลกนี้

            “หล่อมากอ่ะแก...”

          “แต่งค่ะ”สาวน้อยที่อยู่ในรถประจำทางหลายคนกระซิบกระซาบกันพร้อมกับแอบมองบิลไปด้วย

            “ฉันรู้ว่าผิดนะแต่ขอแอบถ่ายไว้หน่อยเถอะคนอะไรหล่อน่ากิน”สาวน้อยต่างแอบซ้อนมือถือไว้อย่างแนบเนียนราวมืออาชีพและถ่ายภาพของบิลอย่างรวดเร็ว

            บิลได้แต่ยิ้มน้อยๆอย่างช่วยไม่ได้เขาได้ยินได้รู้หมดแต่ก็ไม่คิดจะไปห้ามเพราะแค่ภาพถ่ายเท่านั้น

            วัยรุ่นก็อย่างนี้บิลเข้าใจดีเพราะเขาเคยผ่านชีวิตไวรุ่นมาแล้วและตอนนี้บิลก็ยังถือว่าเป็นไวรุ่นอยู่

ไม่นานหลังจากนั้นบิลก็ได้มาถึงยังโรงเรียนแต่ก่อนจะได้เข้าไปในโรงเรียนก็ได้ยินเสียงเฮหรือเชียร์ใครสักคนอยู่

ราราเรีย!

ราราเรีย!

"ผมรักคุณราราเรีย!"

"กรี๊ดดาเมจแรงมาก!"

"ฉันเป็นผู้หญิงยังใจสั่น! เลิศมากแม่!"

เสียงของนักเรียนหนุ่มสาวดังจนราวกับว่าอยู่ในสนามกีฬาก็ไม่ปาน

มันทำให้คนที่ไม่เข้าใจรีบออกไปดูบิลเองก็มองดูอยู่ห่างๆเช่นกัน

ที่ถนนหน้าประตูโรงเรียนมีรถดีไซน์ค่อนข้างดีจอดอยู่สีของมันเป็นสีดำเงาที่สะท้อนเงาคนได้ชัดเจนราวกับกระจก

ประตูรถถูกเปิดออกโดยชายใส่ชุดสูทสีดำบนใบหน้าของเขาสวมแว่นดำ

ชายสูทดำเปิดประตูรถด้วยท่าทางราวกับสุภาพบุรุษผู้อบรมณ์มารยาทมาหลายสิบปี

เมื่อประตูรถถูกเปิดออกก็เผยให้เห็นสาวสวยคนหนึ่งที่ทำใหผู้คนตะลึงได้

หญิงสาวคนนี้สวยที่สุดเท่าที่บิลเคยเห็นมา

"เชิญครับคุณหนู"ชายชุดสูทดำอีกสองคนลงรถมาประกบข้างหญิงสาวทันทีและทำท่าทางราวกับแม่ไก่หวงลูกปกป้องหญิงสาวสุดกำลัง

แท้จริงแล้วหญิงสาวที่ถูกเรียกว่าคุณหนูคนนี้คือดาราสาวอายุน้อยที่โด่งดังนั่นเองเธอมีชื่อว่า

ราราเชียร์

มันเป็นชื่อในวงการของเธอ

ปีนี้เธออายุได้15ปีแล้วซึ่งรูปร่างหน้าตาของเธอดูเกินวัยอยู่บ้างเพราะมันเหมือนสาวอายุ18 19ปี

และเป็นช่วงสวยมากๆช่วงหนึ่งของผู้หญิงแทบทุกคน

"ขอถ่ายรูปหน่อยค่ะ"

"ผมด้วย"

หลายคนต่างรีบเข้าไปขอถ่ายรูปทั้งยังมีบางคนขอลายเซ็นอีกด้วย

"คนดังหรอกหรอเนี่ย? "บิลเลิกสนใจก็เดินอย่างสงบมุ่งตรงไปทางห้องเรียนของตน

แต่ทว่าเดินไปได้ไม่นานก็ได้เหลือบไปเห็นบางอย่างที่อยู่ห่างออกราวๆ200 - 300เมตร

บนชั้นบนสุดของตึกรูปร่างสวยงามแห่งหนึ่งมีร่างคนร่างหนึ่งยื่นแขนออกมานอกหน้าต่างพร้อมกับชี้นิ้วชี้ออกมาและทำท่าทางราวกับกำลังเล็งอะไรบางอย่างอยู่

"นั่นอะไร? แปลกๆ"บิลมองแล้วคิดตามพร้อมกับมองตามวิถีของการเล็งของร่างคนที่อยู่บนตึก

"เล็งนิ้วไปทางเธอหรอ? "บิลขมวดคิ้วสงสัยแต่ก็ส่ายหัวเลิกสนใจเพราะก็แค่คนท่าทางเล็งนิ้วเล่นๆเท่านั้น

บิลตัดสิ้นใจเดินต่อไปห้องทันทีแต่เดินไปได้ไม่ถึงสองเมตรก็ต้องหยุดลง

ติ้งภารกิจ

[ ช่วยชีวิตสาวน้อยที่กำลังถูกปองร้าย ]

[รางวัล : บันทึกเทวะสวรรค์แดนสาม 1 นาที]

[ เวลาที่เหลือ : 1นาที]

"ภารกิจ?"บิลมองซ้ายมองขวาก่อนที่จะดูระยะของเป้าหมายที่ระบุไว้ว่าต้องช่วย

ติ้ง

[ระยะห่าง 6เมตร]

"หกเมตร? แล้วใครกัน? "บิลยุ่งยากเล็กน้อยเสียแล้วเพราะตอนนี้มีคนอยู่เยอะมากเกินไป

"หรือว่าจะเป็นผู้หญิงคนดังนั่น? ...ต้องใช่แน่ๆ"บิลนึกไม่ออกจริงๆว่าจะเป็นใครในตอนนี้เพราะระบบไม่ได้อธิบายให้ละเอียดมาก

ครื๊น!

บิลแผ่สัมผัสออกไปทั่วบริเวณรอบโรงเรียนที่กว้างใหญ่ภาพของผู้คนมากมายปรากฏขึ้นในห้วงจิตของบิลมันเผยภาพการกระทำทุกอย่างของทุกคนรวมถึงสภาพแวดล้อม

มีทั้งนักเรียนที่กำลังจับกลุ่มคุยกันสนุกสนานอยู่ในห้องเรียนและเหล่านักเรียนเกเรที่กำลังรังแกนักเรียนด้วยกันอยู่ในห้องน้ำ

เหล่าครูบางคนกำลังทำการเตรียมการสอนและบางคนกำลังโดนด่ากล่าวติเตียนโดยผู้อำนวยการอยู่ในห้องประชุม

ใต้อาคารแห่งหนึ่งภารโรงกำลังยกถังขยะขึ้นใส่รถขนขยะที่ขับมาและภารโรงอีกหลายคนกำลังปัดกวาพื้นหลายๆแห่งทั่วโรงเรียน

ในโรงอาหารก็มีแม่ค่ากำลังปรุงอาหารอย่างขะมักเขม้น

“เจอแล้ว!”บิลตรวจพบเพียงคนผู้เดียวที่น่าจะเป็นมือสังหารได้ในตอนนี้ก็คือร่างที่กำลังใช้นิ้วเล็งมาทางหญิงสาวคนดัง

“เป็นผู้มีพลังพิเศษ!”บิลมองเห็นคลื่นไร้รูปร่างที่พุ่งตรงออกมาจากนิ้วมือของร่างที่กำลังใช้นิ้วเล็งหญิงสาวคนดังตอนนี้ได้เริ่มโจมตีสังหารแล้ว

ฟึบ!

บิลเคลื่อนกายด้วยความรวดเร็วอันเหนือมนุษย์ภายในเสี้ยววินาทีบิลได้เคลื่อนเข้าหาร่างของหญิงสาวคนดังก่อนที่จะแสร้งทำท่าหกล้มลง

ตุบ!

“อ่าแย่จริงๆ”บิลใช้ร่างกายตัวเองรับการโจมตีไร้รูปร่างนั้นแต่การโจมตีนั้นไม่ได้ทำให้บิลสะเทือนเลยเพราะพลังของบิลพัฒนาตลอดเวลาทุกๆวัน

เหล่าผู้คนต่างได้ยินเสียงแกล้งล้มของบิลดังขึ้นก็มองตามทันทีบิลเงยหน้าขึ้นก่อนจะยิ้มเขินอายด้วยลุคโอปป้าผู้อบอุ่นแสนหล่อเหลาและน่าทะนุถนอมพร้อมกับการใช้มือมาจับหลังท้ายทอยแล้วแสดงใบหน้าเก้กังที่หล่อเหลา

“กรี๊ด!”ไม่รู้ว่าเป็นนักเรียนหญิงคนไหนที่เผลอกรี๊ดกร๊าดออกมาทำให้เกิดการติดต่อเผลออุทานออกมา

“ดาเมจแรงมากอ๊าย!”

“อ๊า! น่ารัก!”

โปรดติดตามตอนต่อไป….