2 สัปดาห์ผ่านไป
หลังจากงานเลี้ยงวันนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้เจอกันอีก และทุกอย่างก็ดำเนินไปตามปกติจนกระทั่ง
ก๊อก ก๊อก
"เข้ามา"
"นายหญิงครับ มีจดหมายจากคุณชาร์ดเตอร์ เมอร์มาริก เชิญนายหญิงร่วมดินเนอร์ที่โรงแรมวันพรุ่งนี้ครับ"คเชนทร์เดินเข้ามารายงาน
"แปลกจริง ทำไมเขาถึงชวนมาได้ละทั้งที่เราทั้งสองคนยังไม่ได้เจอหน้ากันด้วยซ้ำ"
"แล้วนายหญิง ตกลงจะไปไหมครับ"
"อื้ม...ตอบตกลงกลับไป"
"ครับนายหญิง"
หลังจากคเชนทร์กลับไปมิเชลก็นั่งครุ่นคิดว่าทำไม ชาร์ดเตอร์ เมอร์มาริก ถึงชวนเธอไปดินเนอร์
‘ก็ดีเหมือนกันบางทีอาจจะมีช่องทางในการสืบหาความจริงเื่คนร้ายที่ลอบทำร้ายคุณพ่อได้’
มิเชลได้แต่คิดในใจไม่ได้พูดออกมา
…
“เรียนนายท่านทางนั้นตอบตกลงกลับมาแล้วครับ”
หลังจากวันนั้นที่ชาร์ดเตอร์ได้พบกับมิเชลเขาก็รู้สึกว่าในหัวของเขาหยุดคิดถึงเธอไม่ได้ดังนั้นเขาจึงให้มาร์คไปสืบประวัติมาให้เขา ก็ได้พบว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาเธอเป็หัวหน้ามาเฟียตระกูลเกร์ยเนอร์คนใหม่
หลังจากที่พ่อของเธอถูกลอบทำร้ายจน้าเป็เ้าชายนิทราแล้วยังมีรายงานเพิ่มเติมอีกว่า การที่นายหญิงแห่งเกร์นเนอร์มาในงานวันนั้นก็เพื่อเข้าถึงตัวเขา อยากรู้จริง ๆ ว่าเธอคนนั้น้าอะไรจากเขากันแน่เนื่องจากเราทั้งสองตระกูลไม่เคยมีความขัดแย้งต่อกัน
ด้วยเหตุผลทั้งหมดนี้เขาจึงเชิญเธอมาดินเนอร์
"มอส ช่วยเตรียมร้านอาหารให้ฉันหน่อย"
"ท่าน้าอาหารสไตล์ไหนครับ"
"อาหารไทยก็แล้วกัน" ยกยิ้มมุมปาก
"ครับท่าน"
"แล้วเจอกันเด็กน้อย หึหึ" หัวเราะในลำคอ
…..
่ค่ำ ณภัตตาคารอาหารไทย
วันนี้มิเชลแต่งชุดสีแดงที่ดูเซ๊กซี่เพื่อให้ได้รับความสนใจจากชาร์ดเตอร์ และจะได้เริ่มทำตามแผนการของเธอ
เมื่อไปถึงภัตตาคารอาหารไทยมิเชลก็ถูกต้อนรับเป็อย่างดี ไม่ต้องพูดอะไรพนักงานก็พาขึ้นไป ชั้นดานฟ้าบรรยากาศ้าสวยงามมาก มองวิวเมืองหลวงได้ 360องศา
เมื่อไปถึงโต๊ะเธอก็ต้องใเมื่อผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคือคนที่เธอเดินชนในงานเลี้ยงวันนั้นและเป็คนที่เขาเฝ้าคิดถึง และอยากเจออีกครั้งตลอด 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา
ทว่าก่อนจะเพ้อก็ไปกว่านี้ชาร์ดเตอร์ก็พูดขึ้น
"สวัสดีครับ คุณมิเชล เกรย์เนอร์ ดีใจที่ได้พบคุณอีกครั้งนะครับ"
"เอ่อ.. สวัสดีค่ะคุณ ชาร์ดเตอร์ วันนั้นฉันต้องขอโทษด้วยนะคะพอดีฉันรีบค่ะ"
"ไม่เป็ไรครับ ผมต้องขอบคุณวันนั้นที่ทำให้ผมได้พบคุณจึงทำให้ผมได้เจอคุณในวันนี้อีกครั้ง"ชาร์ดเตอร์พูดแล้วส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้มิเชล
"คุณมิเชล ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณก็ได้นะครับ หากไม่รังเกียจจะเรียกผมว่าพี่ชาร์ดเตอร์ได้ไหมครับ"
"เช่นนั้นพี่ชาร์ดเตอร์เองก็เลิกเรียกมิเชลว่าคุณได้แล้วค่ะ"เธอตอบกลับด้วยใบหน้าเขินอาย
"อย่างนั้นพี่ของเรียกเราว่ามิเชลได้ไหมครับ"
"ได้ค่ะ"
"เช่นนั้นตอนนี้มิเชลอยากรับอะไรเพิ่มอีกไหมครับ"
"มิเชลขอน้ำองุ่นค่ะ"
"ได้ครับ" ชาร์ดเตอร์หัวเราะในลำคอชอบใจที่เธอแสดงตัวตนสิ่งที่้าออกมาให้เขาเห็นไม่เหมือน ผู้หญิงคนอื่นที่ไม่มีความมั่นใจพอในการแสดงความ้าออกมาได้เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาและค่อยแต่ตามใจเขา เพราะหวาดกลัว
พอทานได้สักพักมิเชลก็ถามขึ้น
"ที่พี่ชาร์ดเตอร์อยากดินเนอร์กับมิลเชลวันนี้อยากจะพูดอะไรกับมิเชลหรือเปล่าคะ? "
"หึ ๆ พี่ชักจะชอบเรามากขึ้นทุกทีแล้วสิครับ"ชาร์ดเตอร์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจในความตรงไปตรงมาของมิเชล
"งั้นพี่ของพูดตรง ๆ เลยนะครับ"
"ั้แ่วันนั้น วันที่เราได้เจอกัน พี่ก็ตกหลุมรักมิเชลั้แ่แรกเห็นดังนั้นพี่จึงตามสืบหามิเชลจนเจอและที่เชิญหนูมาดินเนอร์วันนี้ก็เพราะอยากรู้จักมิเชลให้มากขึ้นและอยากของโอกาสจากมิเชลครับ "
"เอ่อ...." มิเชลตกตะลึงกับคำพูดที่ตรงไปตรงมาของชาร์ดเตอร์ เพราะเธอไม่คิดว่าเขาจะพูดเช่นนี้ออกมานี่มันจะไปรวดเร็วไปหน่อยไหม
"ที่จริงพี่ก็คิดว่ามันเร็วเกินไป ที่จะพูดเช่นนี้ออกมาแต่พี่รู้สึกชอบมิเชลจริง ๆ นะครับ มิเชลจะให้โอกาสพี่ได้ไหมครับ"
มิเชลนั่งฟังแล้วคิดตามก็ดีเหมือนกันเธอจะได้เข้าใกล้สืบค้นหาความจริงได้ง่ายและสามารถถอนตั้งได้ง่ายเมื่อหาคนร้ายได้แล้วแล้วอีกอย่างเธอก็รู้สึกชอบและอยากอยู่ใกล้เขาอยู่เหมือนกันเมื่อชาร์ดเตอร์เสนอมาแบบนี้ทำไมเธอจะไม่ตกลงละจริงไหมในเมื่อเธอก็้าเขาอยู่เหมือนกัน
"ฉันตกลงค่ะ มิเชลให้โอกาสพี่"
"ขอบคุณครับ" จากนั้นพวกเขาก็พูดคุยกันอย่างมีความสุข
…………………………..........................
5K
