ย้อนกลับมายุค 90 พร้อมพลังปลูกพืชวิญญาณ

บทที่ 54 พี่อยากมีภรรยาสามและอนุภรรยาสี่งั้นเหรอ?

ฟ่านมี่มี่ไม่ได้ยินเนื้อหา แต่เห็นพี่สาวคนที่สองของเธอมีสีหน้าตกใจ ความอยากรู้อยากเห็นของเธอก็พุ่งสูงขึ้นหลายเท่า

“พี่รอง บอกฉันหน่อยสิว่าเขาพูดอะไร!”

ฟ่านซีซีโบกมือ “เด็กน้อยอย่างเธอไม่ควรฟังหรอก รีบไปล้างหน้าแปรงฟันเถอะ ตอนนี้ห้องน้ำยังว่างอยู่”

ฟ่านมี่มี่รู้สึกไม่พอใจทันที “พี่รอง พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าพี่แก่กว่าฉันแค่สองปีเอง ทำไมพี่ถึงฟังได้ล่ะ?”

ฟ่านซีซียกคิ้วอย่างภาคภูมิใจ “ฉันก็ไม่อยากฟังหรอก แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อมีคนอยากบอกฉันนี่”

ฟ่านมี่มี่รู้สึกหงุดหงิดมาก หลังจากโมโหแล้วก็รู้สึกเหนื่อยอ่อน

“พี่จิ่นเฉิง พี่ไม่ได้นอนทั้งคืนเลย ตอนนี้พี่นอนเถอะ!” ฟ่านซีซีลุกขึ้นจากเตียงทันที แล้วยกเตียงของเธอให้

พอพูดจบ เธอก็หันไปมองน้องสาวของเธอ “มี่มี่ ไปล้างหน้ากัน”

ฟ่านจิ่นเฉิงมองดูเด็กสาวที่เดินไปล้างหน้าด้วยท่าทางจริงจัง แล้วส่ายหัวอย่างเอ็นดู

เขากล้าพนันว่าไม่เกินสองนาที ฟ่านมี่มี่ก็จะรู้ ‘ความลับ’ ที่เขาเพิ่งพูดไป

สองสาวที่นอนอยู่เตียงบนก็ตื่นแล้ว ทั้งสองมองเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนและเอ็นดูบนใบหน้าของฟ่านจิ่นเฉิงจากมุมมองที่ต่างกัน

หญิงสาวบนเตียงด้านขวาถอนหายใจเบา ๆ ทำไมถึงมีผู้ชายที่ยิ้มแล้วดูดีขนาดนี้ เขามองเด็กสาวที่ชื่อซีซีด้วยสายตาอ่อนโยน ใบหน้าเต็มไปด้วยความรัก

สมแล้วที่แฟนหนุ่มที่อ่อนโยนและหล่อเหลาเป็นของคนอื่น

สิบนาทีต่อมา ฟ่านมี่มี่กลับมาด้วยสีหน้าเขินอาย จากนั้นชิวชิวก็ชวนเธอไปห้องน้ำอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม มีคนทำเงินหาย ได้ยินว่าหายไปแปดร้อยหยวน จึงต้องแจ้งหัวหน้าขบวนรถไฟ ดังนั้นผู้โดยสารใกล้เคียงก็เริ่มวิเคราะห์และค้นหาแบบ ‘เชอร์ล็อก โฮล์มส์’

ฟ่านซีซีคิดว่าตัวเองเป็นพลเมืองที่ซื่อตรง หัวหน้าขบวนรถไฟเป็นผู้หญิง พี่จิ่นเฉิงไปพูดคงไม่สะดวก เธอจึงเป็น ‘พยาน’ แอบไปบอกหัวหน้าขบวนรถไฟสองสามประโยค

หลังจากเรื่องราวผ่านไป ฟ่านซีซีก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพียงแค่มองวิวระหว่างทาง รอให้รถไฟถึงสถานี

หากไม่มีความล่าช้า พวกเธอจะถึงเมืองหนิงเฉิงเวลาสิบเอ็ดโมงเช้า

แต่เธอไม่คิดว่าเรื่องนี้จะมีภาคต่อ เวลาสิบโมงครึ่ง หัวหน้าขบวนรถไฟกลับนำแอปเปิลสีแดงสดหนึ่งถุงใหญ่มาให้พวกเขา

“หนูน้อย วันนี้ขอบคุณมากนะ พวกโจรนั่นเราจับได้แล้ว พวกเขาเป็นแก๊งต้มตุ๋นเร่ร่อน ของกินนี่เป็นแค่ของขอบคุณเล็ก ๆ น้อย ๆ ขอให้การเดินทางของพวกเธอสนุกสนานนะ!”

ฟ่านซีซีรับถุงแอปเปิลมาพร้อมรอยยิ้ม แล้วพูดอย่างเขินอายว่า “นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้วค่ะ”

พอหัวหน้าขบวนรถไฟเดินจากไป เธอก็นำแอปเปิลไปล้าง แบ่งให้มี่มี่และชิวชิวคนละลูก เก็บไว้สำหรับตัวเองและพี่จิ่นเฉิงสองลูก ส่วนที่เหลือเธอยื่นให้ชิวชิว

“เอาไปให้ลุงที่สละที่นั่งให้เธอสิ ดูเหมือนเขาจะยังไม่ลงรถไฟนะ”

ชิวชิวชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็รีบชวนมี่มี่ไปมอบของขวัญด้วยกันอย่างตื่นเต้น

คนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ มองพวกเขา บางคนอิจฉา บางคนเห็นแล้วน้ำลายไหล แต่คู่สามีภรรยาสูงอายุที่นั่งข้าง ๆ กลับชูนิ้วโป้งให้ฟ่านซีซี

เวลาสิบเอ็ดโมงสิบนาที รถไฟมาถึงเมืองหนิงเฉิง ฟ่านซีซีถอนหายใจด้วยความโล่งอกขณะลงจากรถไฟ

รู้สึกสบายจริง ๆ เมื่อได้เหยียบพื้นดิน อากาศก็ดี การหายใจก็โล่งสบายขึ้น

หลังจากออกจากสถานีตามกระแสผู้คน ฟ่านจิ่นเฉิงก็ซื้อแผนที่เมืองหนิงเฉิง มองดูสักครู่ แล้วเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง พาทั้งสี่คนไปยังโรงแรมหนิงอันที่อยู่ใกล้ใจกลางเมือง

จริง ๆ แล้วพวกเขาสี่คนสามารถจองห้องพักแบบสามคนหนึ่งห้องและห้องเดี่ยวหนึ่งห้องได้ แต่ฟ่านจิ่นเฉิงกลับจัดการจองห้องเองทั้งหมด โดยจองห้องชุดสำหรับครอบครัวสองห้องที่อยู่ติดกัน

นั่นหมายความว่า พวกเขาแต่ละคนจะมีห้องเป็นของตัวเอง และยังสามารถรวมตัวกันได้ตลอดเวลา

เมื่อเข้าไปในห้องของตัวเองแล้ววางกระเป๋าลง ฟ่านมี่มี่รู้สึกดีใจจนกลิ้งไปมาบนเตียง

“การออกมาเที่ยวกับพี่รองของฉันนี่สบายจริง ๆ ถ้าให้พี่ใหญ่พาฉันออกมา คงต้องไปพักโรงแรมราคาถูกแน่ ๆ”

จี้ชิวได้ยินคำพูดของเธอ จึงอดไม่ได้ที่จะแซว “เธอกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าพี่ใหญ่ของเธอไหม?”

“ฮ่า ๆ… ฉันแค่พูดเล่นน่ะ พี่ใหญ่ของฉันเป็นคนจริงจัง เหมาะกับการอยู่บ้านใช้ชีวิตประจำวัน พี่ใหญ่ของฉันก็ดีนะ แค่เธอปากร้ายใจดี บางครั้งก็ชอบใช้คำพูดแรง ๆ กับฉันและพี่รอง”

จี้ชิวพูดอย่างกวน ๆ ว่า “งั้นเธอหมายความว่า พี่รองของเธอไม่เหมาะกับการอยู่บ้านใช้ชีวิตประจำวันสินะ?”

ฟ่านมี่มี่จ้องเธอแล้วกลอกตา “พี่รองของฉันเป็นประเภทที่เกิดมาเพื่อให้คนดูแล เธอไม่เห็นเหรอว่าพี่จิ่นเฉิงดีกับพี่รองของฉันขนาดไหน?”

จี้ชิวอมยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันกลับรู้สึกว่าพี่รองของเธอเก่งมาก ไม่ใช่คนที่ต้องให้คนอื่นดูแลตลอดเวลา แม้เธอจะดูสวยอ่อนหวาน แต่ก็ไม่ใช่คนเรื่องมากเลย”

“แน่นอน ดูสิว่าเป็นพี่สาวของใคร ฉันว่าพี่รองของฉันไม่ได้แค่สวยอ่อนหวานนะ เธอมีความเป็นเทพ เธอไม่เคยเห็นพี่รองของฉันตอนอยู่ที่พื้นที่เพาะปลูกหรอก ทั้งสวยทั้งบริสุทธิ์ ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ฉันรู้สึกว่าเธอดูเหมือนเทพมาก ๆ เลย”

“ว้าว! มี่มี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอหลงใหลพี่รองของเธอขนาดนี้นะ!” จี้ชิวพูดราวกับค้นพบทวีปใหม่

เธอไม่เคยได้ยินใครบรรยายถึงพี่สาวของตัวเองแบบนี้มาก่อน มี่มี่เป็นน้องสาวที่วิเศษจริง ๆ ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องแบบนี้ต้องเป็นรักแท้แน่นอน!

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยหยอกล้อกันอยู่นั้น ฝ่ายฟ่านซีซีก็ฉวยโอกาสนี้ไปอาบน้ำ

หลังอาบน้ำเสร็จ เธอรู้สึกสบายตัวขึ้นมาก อารมณ์ก็ดีขึ้นตามไปด้วย

ฟ่านจิ่นเฉิงเห็นซีซีเดินออกมาจากห้องน้ำดูราวกับดอกบัวที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ ผิวพรรณดูนุ่มนิ่มจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้ หัวใจของเขาสั่นไหวจนเกือบจะอุ้มเธอขึ้นมาหมุนไปรอบ ๆ

เขาพยายามอดกลั้น สูดหายใจลึก ๆ แล้วจึงได้สมใจอยาก เขาบีบแก้มเด็กสาวเบา ๆ ก่อนจะไปอาบน้ำบ้าง

ฟ่านซีซีไม่ได้คิดอะไรมาก เธอนั่งเป่าผมอยู่ในห้อง

แต่พอเธอเป่าผมจนแห้ง ดื่มชาร้อนที่พี่จิ่นเฉิงชงให้หนึ่งถ้วย แล้วนอนเหม่อลอยบนเตียงสักพัก พี่จิ่นเฉิงก็ยังไม่ออกมาจากห้องน้ำ

ดูเหมือนว่าเขาจะอาบน้ำนานไปหน่อยนะ!

ผ่านไปอีกประมาณสิบนาที ฟ่านซีซีรู้สึกเหมือนได้ยินพี่จิ่นเฉิงเรียกชื่อเธอ เธอรีบสวมรองเท้าแตะเดินไปหา

“พี่จิ่นเฉิง พี่เรียกฉันเหรอ?”

ในห้องน้ำ ฟ่านจิ่นเฉิงเอ่ยเสียงแหบเล็กน้อย “ซีซี ฉันกำลังคิดว่า ถ้าเราได้ใช้ชีวิตในสมัยโบราณคงจะดีนะ”

ฟ่านซีซีชะงัก “อะไรนะ? พี่อยากใช้ชีวิตในสมัยโบราณเหรอ?”

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

อาบน้ำอยู่ดี ๆ ทำไมถึงอยากไปอยู่สมัยโบราณล่ะ?

เธอพูดอย่างไม่สบายใจว่า “พี่จิ่นเฉิง พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? สมัยโบราณมีอะไรดีกัน ทำไมพี่ถึงคิดแบบนี้ล่ะ?”

เธอไม่ชอบสมัยโบราณ และก็ไม่ชอบโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนนั่นด้วย เพราะที่นั่นไม่มีพี่จิ่นเฉิง ไม่มีครอบครัวของเธอ

ฟ่านจิ่นเฉิงที่อยู่หลังประตู มีน้ำไหลผ่านศีรษะ ไม่ได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจในคำพูดของฟ่านซีซี แต่กลับพูดอย่างเคลิบเคลิ้มว่า “สมัยโบราณก็มีข้อดีนะ ผู้ชายสมัยโบราณมีความสุขมาก...”

เขายังพูดไม่ทันจบ ฟ่านซีซีที่อยู่นอกประตูก็โมโหขึ้นมาทันที

“พี่อยากมีภรรยาสามและอนุภรรยาสี่งั้นเหรอ?”

ประโยคที่เต็มไปด้วยอารมณ์นี้ทำให้ฟ่านจิ่นเฉิงสะดุ้งและได้สติขึ้นมาทันที

เขาวิ่งออกมาจากห้องน้ำด้วยความเร็วสูงสุด แล้วคว้าตัวฟ่านซีซีที่กำลังจะออกจากห้องไว้ทันที