ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 60 เมด และสัตว์ร้ายแห่งความกลัว

“อาจารย์ทาการะ ทำไมไม่รีบบอกให้ลูกศิษย์ของคุณยอมแพ้...ตายไปไม่รู้ด้วยนะ”

ผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์นพูดด้วยรอยยิ้มที่หยามเหยียด

“โฮ่!!! โฮ่!!โฮ่! โฮ่!”

ส่วนอาจารย์ทาการะนั้นไม่ได้พูดตอบโต้อะไรแค่หัวเราะออกมาเบาๆด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

.

.

สายตาที่ฉายแววเฉียบคมมองเห็นกระสุนสีแดงพุ่งมาอย่างชัดเจนและร่างกายที่ถึงแม้จะหนาพอง แต่ก็สามารถขยับเขยื้อนได้อย่างพลิ้วไหวจนน่าเหลือเชื่อจนแม้แต่คู่แข่งของเขายังมองมาด้วยความแปลกใจ

คาร์ลม้วนตัวตีลังกากระโดดกลับหลังหลบกระสุนสีแดงจำนวนมากได้อย่างเฉียดฉิวแต่ก็ไม่ทั้งหมด

เพราะมีกระสุนบางลูกเฉี่ยวเอาเนื้อหนังของเขาไป...

สีหน้าของคาร์ลมองไปที่คู่แข่งอย่างเคร่งเครียด

ตัวของเขานั้นมั่นใจในกามายของตัวเองด้านความเหนียวทนของร่ายกายเป็นอย่างมากแค่กระสุนธรรมดาไม่อาจทำอะไรร่างของเขาได้อย่างแน่นอน...หากแต่กระสุนสีแดงนั่นไม่ใช่กระสุนธรรมดาเนี่ยสิมันสามารถทะลวงร่างของเขาที่เสริมกามายได้อย่างง่ายดาย

“หลบเก่งจริงๆนะแกเนี่ย ไม่เหมาะกับร่างอ้วนๆนั่นเลยแต่ก็นะ...แกคงทำได้แค่หลบหรือไม่ก็วิ่งหนีนั่นแหละ อยากรู้จริงว่าแกจะหลบได้อีกสักกี่ครั้งกันฮี๊ฮ่า!!!!...เอาไปกินอีก!!!!”

“ฟิ้ว! ฟิ้ว!ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!ฟิ้ว! ฟิ้ว!”

ป้อมปืนยังคงหันเล็งมาที่คาร์ล แล้วสาดกระสุนอย่างต่อเนื่อง...

คาร์ลเองก็เข้าใจดีว่าตอนนี้เขาทำได้แค่วิ่งหลบอย่างเดียว

.

.

.

บนที่นั่งผู้ชมกอนและไรจิมองไปที่คาร์ลด้วยสีหน้าที่แน่นิ่งพวกเขาทั้งคู่มั่นใจมากว่าอีกสักเดี๋ยวคาร์ลมันต้องขอยอมแพ้แน่...

“คาร์ลสู้ๆ!!!!!”

เสียงแสนหวานของหญิงสาวดังมาจากที่นั่งข้างๆส่งเสียงเชียร์คาร์ล

และมันทำให้กอนและไรจิเหลือจะเชื่อมาก ต่างพากันหันไปมองแล้วคิดในใจ…‘มีสาวมาเชียร์เจ้าคาร์ลด้วยอย่างงั้นเหรอ’

สีหน้าที่เต็มไปด้วยความอึ้งแบบขั้นสุดมองไปที่หญิงสาวคนนั้นเธอคือคุณแนนซีนั่นเอง

“ไม่จริงใช่ไหมคาร์ลเนี่ยนะมีสาวมาเชียร์”

กอนพูดออกมาอย่างแปลกใจ

ในตอนนี้คาร์ลเหมือนจะได้ยินเสียงเชียร์นั่นเขาเผยรอยยิ้มออกมา

ร่างกายของหยุดนิ่งสายตามองไปที่คู่แข่งอย่างไม่กระพริบ...

“โฮ!!! ไม่หนีแล้วเหรอ...แกคงอยากตายมากสินะ”

เด็กหนุ่มที่บังคับป้อมปืนอยู่บนหลังของตัวคาปิบาร่ายักษ์พูดอย่างเย้ยหยัน...

ก่อนที่จะรัวกระสุนสีแดงที่ไร้ซึ่งความปราณีใส่ร่างของคาร์ลที่ยืนอยู่อย่างแน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อน

“ฮี๊ฮ่า!!!! พรุนไปซะ! พรุนไปซะ! พรุนไปซะไออ้วน!!!!!”

…คาร์ลในตอนนี้ไม่มีวี่แววว่าจะหลบกระสุนนั่นเลย

ผู้ชมที่จิตอ่อนโดยเฉพาะคุณแนนซีไม่มีความกล้าพอที่จะมองภาพตรงหน้าเลยเธอปิดตาไว้แน่น

“ไม่นะคาร์ล!!!”

“ฉุบ! ฉุบ!ฉุบ! ฉุบ! ฉุบ!”

กระสุนสีแดงจำนวนมากปะทะเข้ากับร่างของคาร์ลเข้าอย่างจัง...

ภาพตรงหน้านั้นเป็นภาพที่หวาดเสียวอย่างมากการเสียชีวิตในการแข่งขันประลองนั้นเคยมีให้เห็นมาแล้ว...ผู้เข้าแข่งขันต้องรู้ระดับความสามารถของตัวหากรู้ว่าสู้ไม่ไหวก็ให้รีบกล่าวยอมแพ้แต่โดยเร็ว แล้วเหล่ากรรมการจะรีบเข้าไปช่วยและหยุดการแข่งขันในทันที...หากแต่ยังคงดื้อดึงไม่ยอมแพ้ กรรมการเองก็คงเข้าไปช่วยอะไรไม่ได้

.

.

แนนซีรู้สึกแปลกใจหลังจากที่เธอปิดตาไปได้สักพักทั้งสนามก็เงียบไปชั่วครู่ ‘มันเกิดอะไรขึ้นกันนั้นนะ’

เธอใช้ความกล้าลืมตาไปมองในสนามมองไปยังร่างของคาร์ล.........และเธอก็เข้าใจในทันที

ในตอนนี้เสื้อของคาร์ลฉีกขาดลุ่ยจนแทบไม่เหลือสภาพเผยให้เห็นรอยช่ำแดงตามร่างกายจำนวนมาก

คาร์ลนั้นโดนกระสุนไปเต็มๆแต่แทบไม่มีจุดไหนของร่างกายที่บาดเจ็บหนักเลย และที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่านั้นและเป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้ชมทั้งสนามมองด้วยความอึ้งนั่นก็คือสกิลกำแพงสายน้ำที่ห่อหุ้มร่างกายของคาร์ลอยู่ในตอนนี้

“ป-เป็นไปไม่ได้ ขยะบราวน์ทอรัสใช้สกิลกำแพงสายน้ำเนี่ยนะ”

เด็กหนุ่มตัวแทนกรีนไวเวิร์นเองก็มีสภาพไม่ต่างจากผู้ชม

คาร์ลนั้นแค่ยิ้มออกมาไม่ได้พูดตอบโต้อะไรความจริงเขาจะเผยถึงระดับมานาของตัวเองที่เพิ่มขึ้นจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ยากจะเชื่อในตอนการแข่งประลองรอบท้ายๆ...แต่ทว่าแค่รอบแรกก็ตึงมือแล้ว

และเขารู้สึกขอบคุณกอนจริงๆที่มอบเส้นผมของราชาวานรผมแดงจำนวนมากให้กับเขา

“จ-เจ้าเด็กนั่นมันต้องโกงแน่ๆ มันต้องซ้อนอุปกรณ์บางอย่างไว้อย่างแน่นอน...ขยะอย่างบราวน์ทอรัสจะไปใช้สกิลแบบนั้นได้ยังไงอย่างมากก็แค่บอลไฟลูกเล็กๆเท่านั่นแหละ”

ผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์นพูดไปในทางเดียวกันกับลูกศิษย์ของเขา...

“อะแฮ่ม!!! จะพูดอะไรก็ให้มันมีหลักฐานด้วยนะครับท่านผู้อาวุโส”

อาจารย์ทาการะพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่เรียบนิ่งทำให้ผู้อาวุโสคลาสกรีนไวเวิร์นมองมาที่ใบหน้าของเขาด้วยความเจ็บใจ และกำหมัดแน่น

.

.

“เอาล่ะ! ถึงตาชั้นเป็นฝ่ายโจมตีบ้าง!!”

คาร์ลรวบรวมพลังกามายไปที่แขนอย่างเต็มกำลังเพื่อใช้ในการโจมตีร่างกายของเขาในตอนนี้แม้จะมีหน้าท้องที่อ้วนๆพองๆ แต่แขนทั้งสองของเขานั้นเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆที่หนาใหญ่

อาจารย์อเล็กซ์มองภาพตรงหน้าในสนามด้วยความภาคภูมิใจ

และเพื่อไม่ให้คู่แข่งได้รอนานคาร์ลเลือกที่จะพุ่งตัวเข้าไปหาทันที

“หนอยแก! ใช้สกิลได้นิดหน่อยอย่ามาทำเป็นอวดดีนะ”

คู่แข่งยังคงใช้วิธีแบบเดิมๆสาดกระสุนใส่ร่างของคาร์ลที่พุ่งเข้ามา

“ฉุบ! ฉุบ!ฉุบ! ฉุบ! ฉุบ!”

แต่กระสุนทั้งหมดถูกกำแพงลมดูดซับไว้จนแทบไม่เหลือพลังทำลายก่อนที่จะกระทบร่างของคาร์ล…

คาร์ลพุ่งมาอยู่ด้านหน้าของเจ้าคาปิบาร่ายักษ์ในระยะกระชั้นชิดหมัดของเขาง้างขึ้นสูง แล้วใช้กามายที่รวบรวมไว้ที่แขนทั้งหมดปลดปล่อยไปกระแทกที่หน้าผ้าของเจ้าคาปิบาร่าอย่างจังในครั้งเดียว

“ตู้ม!!!!!!!!!!!!!”

ใบหน้าของเจ้าคาปิบาร่ายักษ์กระเพื่อมเหมือนคลื่นและคอของมันยุบลงไปตามแรงหมัด

ร่างกายของมันกลิ้งกระเด็นกลับหลังไปหลายตลบ...ร่างของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนหลังของมันร่วงลงกระแทกพื้น

“ไม่นะ! เจ้าสัตว์ร้ายแห่งความกลัว!!!”

เด็กหนุ่มคู่แข่งแทบไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น

.

.

.

และเมื่อได้สติเขาก็ไปที่คาร์ลด้วยเสียงหัวเราะ

“ฮี๊! ฮ่ะฮะๆๆๆ แกพลาดแล้วไออ้วน!!!แกมาทำให้ชั้นโกรธไม่เท่าไหร่หรอก แต่อย่าทำให้สัตว์ร้ายแห่งความกลัวต้องโกรธเป็นอันขาด”

ทันใดนั้นเองที่เจ้าคาปิบาร่ายักษ์ก็ลุกขึ้นยืนด้วยสองเท้าหลัง

หมัดเต็มกำลังของคาร์ลทำให้ศีรษะของมันปูดพองเล็กน้อยเท่านั้น...ดวงตาขอมันเปลี่ยนเป็นแดงกล่ำจ้องมองไปที่คาร์ลอย่างไม่ลดล่ะด้วยความโกรธแบบขั้นสุด....

จากนั้นมันได้หยิบป้อมปืนที่อยู่ด้านหลังของมันมาสวมไว้ที่แขนซ้ายเพื่อเป็นอาวุธแล้วดึงของมีคมรูปร่างคล้ายมีดขนาดใหญ่ออกมาจากกลางมาถือไว้ที่แขนขวา

...สภาพของมันในตอนนี้กลายเป็นสัตว์ร้ายแห่งความกลัวโดยแท้จริง

“อี๊คคค!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

แต่เสียงคำรามของมันนั้นยังฟังดูแปลกๆเช่นเดิม

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic