กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ

ยามนี้ ผู้คนมากมายต่างมองมายัง อู่ อวี้ ขณะกำลังทำบางสิ่ง

โม่ซือซู เคยกล่าวไว้ว่า " หากสังหารใครให้เก็บเอาสมบัติมา ซึ่งก็หมายถึง ถุงจักรวาล "

ต่อความตายของ โย่ว หลิงจี, อู่ อวี้ จึงเก็บถุงจักรวาลและธวัชวิญญาณของนาง หากว่า อู่ อวี้ ไม่เก็บมันไป ยังไง ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ก็ต้องนำมันไปอย่างแน่นอน

หากจะมีใครนำมันไป ทำไมสู้ไม่เป็น อู่ อวี้ เก็บไปเองเสียเล่า?

เมื่อมีสมบัติ ย่อมต้องมีผู้ใช้ ศาสตราแห่งเต๋าทั้งปวง ก็ล้วนย่อมต้องมีผู้ครอบครอง

อย่างไรก็ตาม เป็นความจริงที่ว่า อู่ อวี้ ไม่สามารถใช้ ธวัชวิญญาณได้ เพราะมันคือ ศาสตราวุธของพวก เดินบนวิถีมาร เขาจึงตัดสินใจนำมันกลับไปยัง นิกายกระบี่สวรรค์ เพื่อมอบให้ เฟิงซัวหย่า

สำหรับ ถุงจักรวาล ของนาง ยามนี้ยังไม่ใช่เวลาจะตรวจสอบสิ่งที่อยู่ภายใน อู่ อวี้ จึงห้อยไว้ที่เอว หลังจากเสร็จธุระเขาก็ตรงไปยัง จิ่ว ซือจุน

' กฎนิกายกระบี่ ' ระบุไว้ว่า " ผู้ฝึกฝน ต้องไม่เข่นฆ่ามวลมนุษย์ มิฉะนั้นจะรับผลกรรมตามมา และถูกสวรรค์และพิภพทอดทิ้ง ทำให้ปุถุชนผู้ที่จะได้ก้าวไปเป็นชาวสวรรค์จึงมีน้อยเหลือคณานับ"

ส่วนผู้ฝึกฝนบนวิถีมาร นั้นไม่ได้ปฏิบัติตามวิถีแห่งเต๋า พวกมันจักสังหารใคร เมื่อไหร่ ก็ตามที่พวกมันพึงพอใจ

นั้นคือเหตุผลว่าทำไม อู่ อวี้ จึงไม่สังหาร จิ่ว ซื่อจุน บวกกับ ซู หยานหลี่ และ โม่ซือซู ย้ำเตือนไม่ให้เขาเข้าไปข้องเกี่ยวเรื่องทางโลก หากเขาเข่นฆ่าสังหาร จิ่ว ซือจุน ทั้ง 38 หมู่เกาะในมหาสมุทรจะประสบกับความวุ่นวายอันใหญ่หลวงเป็นแน่แท้

เมื่อ โย่ว หลิงจี ตายจากอย่างทันด่วนโดยที่ไม่เคยคาดหวังไว้ ใบหน้าของ จิ่ว ซือจุน พลันแข็งค้าง ใบหน้าเหี้ยมอำมหิตถึงกับซีดเผือด เมื่อ อู่ อวี้ ใกล้เข้ามา มันตื่นตระหนกจนพลัดตกจากหลังม้า รีบร้องออกมาว่า " ท่าน เสิ่น ซ่างเซียน ข้าน้อยไม่อยากอภิเษกกับองค์หญิง อู่หยูแล้ว ท่านพานางไปได้เลย ขอแค่ไว้ชีวิตข้าน้อย!!! "

บัดนี้มันกลายมาเป็นคนขลาด ผิดจากกับท่าทางของมันก่อนหน้านี้ ที่วางท่าเสมือนกับ องค์จักรพรรดิ

ในอาณาจักรบูรพาเยว่อู่ ที่ปราศจาก โย่ว หลิงจี มันก็แค่คนธรรมดา

มันได้แต่ก้มคำนับกราบร้องขอความเมตตา ส่วนสมุนทั้งแปดของมันหวาดกลัวยิ่งกว่า พวกมันกลัว จนฉี่ราดกางเกง

โย่ว หลิงจี ถูกสังหาร!

ลูกศิษย์เพียงคนเดียวของ ปีศาจเจ็ดทะเลแดง ถูกสังหารภายในอาณาจักรบูรพา เยว่ อู่

จิ่ว ซือจุน ไม่อาจระงับจิตสงบใจ อู่ อวี้ เป็นดั่งเทพที่ลงมาเยือนโลกมนุษย์ กลิ่นอายเขาน่ายำเกรง พรั่นพรึง ซึ่งแตกต่างจากตัวมันแสนไกล

ฮ่องเต้แห่งอาณาจักรบูรพาตงเสิง บัดนี้สภาพน่าสมเพชยิ่งกว่าหนอนแมลง

" จิ่ว ซือจุน " อู่ อวี้ เงยหน้าที่สวมใส่หน้ากาก ราชาวานร ขึ้น

" ข้าจะไม่สังหารเจ้า! " อู่ อวี้ กล่าว

" ขอบคุณท่าน เสิ่น ซ่างเซียน!!! " จิ่ว ซือจิ่ว ดีใจมากจนร้องไห้โฮ

ฉัวะ！

อู่ อวี้ โจมตีใส่ดวงตาของ จิ่ว ซือจุน ที่เหลือเพียงข้างเดียว เมื่อลูกตาทะลักออกมา ก็มีโลหิตไหลนอง ก่อนที่จะมีเสียงบดขยี้ดังขึ้น

" อ๊าาาา~~~ . . .ตะ . . ตาข้ามองอะไรไม่เห็น "

จิ่ว ซือจุน ได้แต่ดิ้นพล่านทุรนทุรายกลิ้งเกลือกไปกับพื้นด้วยความเจ็บปวดทรมาน

" จงกลับไปยังมหาสมุทรบูรพา นับแต่นี้ กลุ่มโจรสลัดมหาสมุทรบูรพา ไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวมาเหยียบอาณาจักรบูรพาเยว่อู่ " อู่ อวี้ รู้ดีว่าผู้เดินบนวิถีแห่งเต๋า มิสมควรยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของมนุษย์ เขาจึงแค่เตือน จิ่ว ซือจุน

ทั้งยังเป็นการจัดการปัญหาในมหาสมุทรบูรพาที่เป็นเป้าหมายในวัยเยาว์ ก่อนที่เขาจะขึ้นครองบัลลังก์

" ข้าทราบแล้ว! " จิ่ว ซือจุน ยังคงเจ็บปวด จึงให้สมุนแบกประคองร่างของมัน

" ไสหัวไป! "

" ขอรับ! " สมุนของ จิ่ว ซือจุน รีบสะบัดแส้เป็นสัญญาณสั่งให้ม้าเคลื่อนไหว

อู่ อวี้ ไม่ได้สนใจพวกมัน เมื่อ จิ่ว ซือจุน จากไป เขาก็เข้าไปหาองค์หญิง อู่หยู จากนั้นฉากที่น่าตื่นตะลึงก็ประจักษ์แก่สายตาทุกคู่ เนื่องจากเขาสวมกอดนาง ซึ่งทุกคนต่างก็ส่งกำลังใจ

พวกมันต่างส่งเสียงสนับสนุนคู่รักคู่นี้

แต่พวกมันหาได้ล่วงรู้ ว่านี้ไม่ใช่ความรักระหว่างหนุ่มสาว แต่เป็นความรักฉันท์คนในครอบครัว

แม้สองพี่น้องเกี่ยวพันทางสายเลือดเพียงครึ่ง แต่ทั้งคู่ก็ยังรักใคร่กลมเกลียว

" ท่านพี่ . . . . " บัดนี้ เขาสามารถปกป้ององค์หญิงอู่หยู และช่วยชีวิตนางไว้ได้ ราวกับว่าตนได้ฟื้นคืนมาจากความตาย นั้นก็เป็นความจริง เพราะว่าเขาเตรียมใจที่จะตายแต่แรก

นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาพบกับสถานการณ์เป็นตาย นับแต่ที่เขาเริ่มเดินบนวิถีแห่งเต๋า

เขาเอาชนะ จ้าว ชวน, ซือตู๋ จิน,เยี่ยกู่หยู และ ซือตู๋ หมิงหลาง ด้วยความมั่นใจมาตลอด แต่การต่อสู้กับ โย่ว หลิงจี เขาเสมือนก้าวขาสู่ประตูนรก

" อย่างน้อยพวกเราก็ยังมีชีวิตอยู่ . . . " อู่หยู ลูบแผ่นหลังของเขา

อย่างแผ่วเบา น้ำตาของนางแทบจะเหือดแห้ง มันคือช่วงเวลาแห่งความสุข ที่นางสามารถสัมผัสไออุ่นจากร่างกายของเขาอีกครั้ง

นี้เป็นข้อพิสูจน์ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยใดๆ

แค่รอยยิ้มมันก็เพียงพอแล้ว

ความเจ็บปวดทั้งหมดทั้งมวลพลันมลายหายไป

" ข้าได้ยินว่า โย่ว หลิงจี เป็นศิษย์ของ ปีศาจเจ็ดทะเลแดง การที่เจ้าปล่อยให้ จิ่ว ซือจุน รอดไป . . .หากเขารู้เรื่อง เขาต้องมาที่นี่เพื่อแก้แค้นเจ้า . . . " อู่หยู ถาม

การต่อสู้แม้จะสิ้นสุดลง แต่ปัญหาทั้งหมดยังไม่ยุติ

อู่ อวี้ กล่าวว่า " ถึงข้าจะไม่ปล่อย จิ่ว ซือจุน ไป ยังไงมันก็ต้องรู้ในสักวัน มันเป็นเรื่องที่เราไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ "

อู่ อวี้ รู้ว่ามันเป็นความรับผิดชอบของตนที่จะต้องสะสาง ผู้ฝึกฝนวิถีมารที่สังหารกระทั่งทารก อย่าง โย่ว หลิงจี แม้ เฟิงซัวหย่า อยู่ที่นี่ เขาก็ย่อมเห็นดีเห็นงามปล่อยให้ อู่ อวี้ สังหารนางอย่างแน่นอน

ส่วน ปีศาจเจ็ดทะเลแดง มันอยู่ในระดับเดียวกับ เฟิงซัวหย่า ตราบใดที่เขาบอกเรื่องนี้แก่ เฟิงซัวหย่า เขาจะต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเหลืออย่างแน่นอน อู่ อวี้ จึงเขียนจดหมายบอกกล่าว เฟิงซัวหย่า ทว่านกพิราบไม่สามารถบินไปเทือกเขาครามได้ แต่ปักษาเมฆาสวรรค์ทำได้

เฟิงซัวหย่า มักปกป้องศิษย์ตนเสมอ และเป็นสิ่งที่เขาปฏิบัติได้ดีมาโดยตลอด

อู่ อวี้ บอก อู่หยู ถึงแผนการของเขา เพื่อให้นางคลายความกังวล

อู่ อวี้ รู้สึกถึงดวงตาที่คมกล้าจ้องมองเขา ซึ่งก็คือ ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ที่ยืนอยู่ด้านหลัง

อู่ อวี้ สัมผัสได้ถึงพลังของเขา

" หลังจากสำเร็จขั้น ‘กายาเพชรอมตะ’ กระดูกข้าจะแข็งประดุจดั่งเหล็กกล้า คมหอก คมดาบ สรรพาวุธ น้ำ ไฟ ทั่วไป ไม่มีทางทำร้ายข้าได้ แถมพลังวัตรของข้ายังมีถึง หนึ่งหมื่นอาชาศึก ต่อให้แขนขาหัก ข้าก็สามารถฟื้นคืนกลับได้ในเร็ววัน พลังป้องกันทางกายภาพ พลังป้องกันพลังทั้งหลายทั้งปวง รวมไปถึงพลังในการรักษาที่เหนือกว่าเดิมถึง 10 เท่า เช่นนี้ ทำให้ข้าเปรียบเสมือนอยู่ในขั้นหลอมรวมลมปราณ”

เพียงแค่ ‘กายาเพชรอมตะ ที่เป็นขั้นต้นของ พลองสมปรารถนา’ เท่านั้น กลับมีความแข็งแกร่งมากกว่าวิชาอื่นๆ อย่างมาก

" ข้าจำได้ว่าบนพลองมีอักษรทั้งหมดมีอยู่ประมาณ 10,000 อักษร ' กายาเพชรอมตะ ' ที่ไม่มีทางทำลาย ข้าที่ฝึกฝน 1000 อักษร ยังมาได้ไกลขนาดนี้ หนทางยังอีกยาวไกล หากข้าฝึกฝนครบทั้งหมด ข้าจะสามารถบุกตำหนักสวรรค์นับ 8000 ชั้น ทะลวงนรกนับ 10,000 ขุม กะโหลกจะกลายเป็นทองแดง กระดูกประดุจดั่งเหล็กกล้า กายาเป็นทองคำ แม้แต่ศาสตราสวรรค์ก็ไม่สามารถทำร้ายข้า กระทั่งทัณฑ์สวรรค์ก็ไม่อาจสังหารข้าได้ นี้เป็นเพียงแค่ก้าวแรกของการเริ่มต้น! "

" ข้าไม่มั่นใจว่า’ พลองสมปรารถนา’ ขั้นที่สอง มันยากเพียงใด แล้วหากข้าก้าวสู่ขั้น หลอมหลวมลมปราณ ข้าจะฝึกมันได้สำเร็จหรือไม่?! "

อู่ อวี้ กำลังวัดช่องว่างของพลังระหว่างตนกับฮ่าวเทียน ซ่างเซียน

หลังจากได้ต่อสู้กับ โย่ว หลิงจี เขาก็รู้ว่านางอยู่ หลอมรวมลมปราณขั้นที่ 2 ซึ่งเหนือกว่า ซือตู่ หมิงหลาง

ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ที่เหมือนจะสามารถหยุดนางได้ อาจจะอยู่ที่ หลอมรวมลมปราณ ขั้นที่ 3

ส่วน เจียง จุนหลิน ที่ไม่ได้โผล่หน้ามา น่าจะอยู่ที่ระดับ หลอมรวมลมปราณ ขั้นที่ 4

อู่ อวี้ ในปัจจุบันอยู่ที่ สละร่าง ขั้นที่ 10 ในอาณาจักรเทพตงเสิ่น หากเขาไม่ใช้ร่างเซียนวานรจำแลง จะมีพลังวัตรที่ 10,000 อาชาศึก สาวกมากมาย ที่มีพลัง ขั้นหลอมรวมลมปราณ ก็ยังไม่มีพลังถึงขนาดนี้ นอกเสียจากคนผู้นั้นจะใช้วิชาแห่งเต๋าในการเสริมกล้ามเนื้อ

แถมยังมีความสามารถของ พลองเทวะทะลวงจิต ที่มีความรุนแรงหนักหน่วงอีก

" หากข้าใช้พลังสูงสุดเท่าที่ข้ามีอยู่ ข้าจะสามารถเอาชนะพวกที่มีพลัง หลอมรวมลมปราณ ขั้นที่ 2 ได้ แต่กับ ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ฝึกฝนมานานกว่าร้อยปี ข้ายังถือว่าด้อยกว่า ดังนั้นข้าจำเป็นจะต้องอดทนอีกสักระยะ . . . . "

นี้คือสาเหตุว่าทำไม อู่ อวี้ ถึงยังไม่ยอมประจันหน้ากับฮ่าวเทียน

อีกทั้งเขาจะต้องแน่ใจซะก่อนว่า เจียง จุนหลิน ไม่อยู่ที่นี่แล้ว

เจียง จุนหลิน ไม่เพียงเป็นคนมีความสามารถ แต่เขายังอยู่ในระดับเดียวกับ ซู หยานหลี่ อีกทั้งยังมีสถานะสูงส่ง ลึกๆ ในใจของ อู่ อวี้ รู้ว่า บุคคลคนนี้เป็นบุคคลที่ไม่ควรไปตอแยด้วยมากที่สุด

" ตอนนี้บ่มเพาะมาถึงสละร่าง ขั้นที่ 10 ข้าเพียงต้องเพิ่มพูนความแข็งแกร่งนับแต่บัดนี้ เมื่อข้าเข้าสู่ขั้นหลอมรวมลมปราณ ข้าจะสามารถกำจัด ฮ่าวเทียน ซ่างเซียนได้ . . . . ."

ขณะที่ ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน จ้อง อู่ อวี้ ก็ได้ประเมินทุกอย่าง

เขาคาดการณ์ไว้ว่า ปัจจุบันเขาเพียงต้องเพิ่มพูนพลังให้ก้าวสู่ ขั้นหลอมรวมลมปราณ ซึ่งเป็นหนทางที่ทำให้เข้าใกล้หนทางเทพเซียน และเขาก็จะสามารถฟันฝ่าอุปสรรคที่ยากลำบากในอาณาจักรบูรพาเยว่อู่

" ฮ่าวเทียน วางแผนคิดจะปล่อยให้ หยวนฮ่าวร่วมมือกับอาณาจักรบูรพาตงเสิน เพื่อขยายดินแดนอาณาจักรบูรพาเยว่อู่ ออกไป ซ้ำมันยังคิดจะยืมมือ โย่ว หลิงจี สังหารข้า ไร้สาระสิ้นดี! "

อู่ อวี้ ล่วงรู้แผนอันแยบคายของมันซ้ำยังคิดว่ามันเป็นตัวน่าสมเพช

เป็นไปตามคาด ฮ่าวเทียน ยามนี้ มันเริ่มลงมือสร้างปัญหา

" เสิ่น อู่เต้า เจ้ามันโง่!!! เจ้าเป็นถึง ซ่างเซียน ที่นิกายกระบี่สวรรค์ส่งมา กล้าดียังไง ถึงได้มาตกหลุมรักมนุษย์?! ซ้ำเจ้ายังลงมือฆ่า โย่ว หลิงจี เพียงเพื่อความรักโง่ๆ เวลานี้เจ้าได้ชักนำภัยพิบัติอันใหญ่หลวงเข้ามาแล้ว เจ้าจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!! " ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน กล่าวขึ้นด้วยความโกรธ

เรื่องที่ โย่ว หลิงจี ต้องมาจบชีวิต ตัวมันไม่เคยคิดมาก่อน

ที่มันคิดหวังคือให้ อู่ อวี้ ตาย แต่มันก็ต้องประหลาดใจที่กลับกลายเป็น โย่ว หลิงจี ที่ฝึกฝนวิถีมาร

อู่ อวี้ ยังคงวางท่าชายหนุ่มผู้หลงในความรัก สวมบทบาท กล่าวขึ้นว่า " ฮ่าวเทียน อย่าได้กล่าวอะไรอีก ข้ากับองค์หญิงอู่หยู รักกันหมดหัวใจ นี่คงเป็นชะตาที่นำพาข้ามายังอาณาจักรบูรพาเยว่อู่ ให้ได้พบกับนาง ข้ามิอาจหักใจจากนางได้ ส่วนเรื่อง ปีศาจเจ็ดทะเลแดง ข้าจะเป็นคนจัดการเอง "

" เจ้าจะจัดการยังไง!!! หากข้าเป็นเจ้า ข้าคงหนีเตลิด! " ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน จ้องมาที่เขาด้วยแววตาเย็นชา

" ไม่มีวัน ข้าเป็นผู้พิทักษ์อาณาจักรมนุษย์ ข้ามีหน้าที่ต้องปกป้องที่นี่ อย่าได้กังวลข้าจะไม่ให้ท่านเข้ามายุ่ง ข้าจะอยู่กับองค์หญิง อู่หยู ในเทือกเขาซ่างเซียน และจะไม่ยุ่งวุ่นวายอะไรกับพวกท่าน หากปีศาจเจ็ดทะเลแดงมาแก้แค้น ท่านก็แค่บอกพวกเขาไปว่าข้าอยู่ที่ใด ข้าจะรับผิดชอบเอง แถมที่นครหลวง เย่ว อู่ แห่งนี้ ก็ยังมีเจียง จุนหลิน อยู่ด้วย เขาคงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม " อู่ อวี้ กล่าว

" เจ้า. . .เจ้ายังมีคุณสมบัติความรับผิดชอบอยู่อีกรึ! " ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน กล่าวพลางแสยะยิ้ม และไม่ได้กล่าวอะไรต่อ เพราะนี่มันเป็นความรับผิดชอบของ อู่ อวี้ แถม เจียง จุนหลินก็ยังอยู่ที่นี่ มันจึงไม่กังวล เรื่อง ปีศาจเจ็ดทะเลแดง

ตัวมันชิงชัง อู่ อวี้ ที่ทำลายแผนการที่จะขยายอาณาจักรบูรพาเยว่อู่

แต่มันไม่สามารถเอ่ยวาจาออกมาได้ เพราะ ผู้เดินบนวิถีแห่งเต๋า ไม่สามารถยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องของมนุษย์

" รับรอง ข้าจะไม่สร้างปัญหาให้ท่าน " อู่ อวี้ กล่าว

ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ได้แต่ตวาดขึ้นว่า " เสิ่น อู่เต้า อู่หยู เป็นองค์หญิงของเรา หากเจ้าต้องการนาง เจ้าต้องถามความเห็นจากข้า"

ด้วยความโกรธมันจึงกล่าวพูดคำนี้ออกมา

อู่ อวี้ กล่าวด้วยความประหลาดใจในทันทีว่า " ฮ่าวเทียน เจ้าพูดจริงงั้นรึ?! อู่หยู เป็นของท่านเมื่อไหร่ นางเป็นองค์หญิงของอาณาจักรบูรพาเยว่อู่ เหตุใดข้าต้องให้เจ้ายินยอม เจ้าเป็นศิษย์ พรรคจงหยวนไม่ใช่พ่อของนาง เหตุใดจึงเอ่ยวาจาเช่นนี้ "

แน่นอนว่า อู่หยู ไม่ใช่ลูกสาวของมัน อู่ อวี้ ก็แค่ต้องการจะปั่นประสาทมันเท่านั้น เพราะยังไงแล้วมันก็ยังเป็นพ่อแท้ๆ ของหยวนเฉิน และ หยวนฮ่าว

อู่หยู ยังพูดต่ออีกว่า " ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ข้ายินยอมพร้อมใจที่จะตามเขาไป นี่คือสิ่งที่ข้าเลือกด้วยความสมัครใจ แม้แต่ ไทเฮา หยวน ซี และฮ่องเต้ หยวนฮ่าว ก็ไม่สามารถห้ามข้าได้ "

" เหอะ!! " ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน แค่นเสียงด้วยความเดือดดาล

.......................................................................