หลังจากที่ได้ยินที่จางเป่าจินเสนอ ชาวบ้านที่มามุงดูเื่สนุกต่างก็เห็นด้วยกับชายหนุ่ม เพราะพวกเขาก็ไม่ชอบกับการกระทำของคนบ้านหลี่เป็อย่างมาก มีอย่างที่ไหนที่แยกบ้านลูกชายออกมาทั้งที่ไม่ได้ให้เงินหรืออาหารติดตัวออกมาเลย ถ้าชาวบ้านไม่เห็นใจในความดีของหลี่หลุน และไม่นึกสงสารเด็กสาวตัวน้อยอย่างหลี่ปิงปิงแล้วมอบอาหารประทังชีวิตให้ มีหรือที่สองคนพ่อลูกจะมีชีวิตรอดมาได้
ผิดกับคนบ้านหลี่ ไม่ว่าจะเป็ตาเฒ่าหลี่ ยายเฒ่าหลี่ หลี่ไหล และหลี่หลิงหลันที่ทำท่าทางกระวนกระวายอย่างมีพิรุธ มีแต่หลี่ตงและหลี่อันอันเท่านั้นที่ไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของคนในครอบครัว
“ไอ้หน้าอ่อน แกไม่รู้สึกว่าที่แกทำอยู่นี่มันออกจะเกินไปหน่อยหรือ กล้าให้คนไปตามหัวหน้าหมู่บ้านมาหาถึงที่นี่ แล้วนี่อะไร...แกเห็นไหมว่าคุณปู่คุณย่าฉันก็ยังยืนอยู่ตรงนี้ มีอะไรก็ให้พวกเขาตัดสินใจได้ อีกอย่างเื่นี้ก็เป็เื่ภายในครอบครัวของฉัน แกมีสิทธิ์อะไรมาทำตามอำเภอใจ” หลี่ตงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ
หลี่หลุนเข้าไปยืนข้างจางเป่าจินอย่างกังวล เื่หนังสือแยกบ้านเป็ลายลักษณ์อักษรอะไรนั่นมันไม่มีหรอก ถ้ามันมีจริงๆ พ่อกับแม่ของเขาก็คงจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับเขาและลูกสาวอย่างทุกวันนี้หรอกมั้ง มีแต่คนหน้าด้านหน้าทนเท่านั้นล่ะที่กล้ามายุ่งกับครอบครัวอื่น ถ้าถึงขนาดว่าได้ทำหนังสือตัดขาดกันแล้ว
“คุณลุงกังวลเื่อะไรอยู่หรือครับ” จางเป่าจินถามหลี่หลุนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคล้ายกับจะพูดหรือไม่พูด เป็ท่าทางที่เขาไม่เข้าใจเลย
“เื่หนังสือแยกบ้านที่เธอพูดถึงน่ะ มันไม่เคยมีของแบบนั้นหรอก เธอให้คนไปเชิญหัวหน้าหมู่บ้านมาตอนนี้มีแต่จะถูกผู้คนหัวเราะเยาะกันเปล่าๆ” หลี่หลุนบอก
‘ซวยแล้วไง...ไอ้ปากไม่รักดี อยากเอาใจสาวจนหาเื่ใส่ตัวเลยไหมล่ะ’ จางเป่าจินคิดในใจ แต่ก็ทำใจดีสู้เสือ “ไม่รู้สิครับ ผมรู้สึกมั่นใจมากว่าการแยกบ้านของคุณลุงมันต้องมีอะไรสักอย่าง”
หัวหน้าหมู่บ้านเดินมาที่บ้านของหลี่หลุนด้วยใบหน้าโกรธจัด เื่การแยกครอบครัวของบ้านหลี่ทำไมเขาจะไม่รู้ แต่ในตอนนั้นที่เขาต้องช่วยผู้เฒ่าหลี่ปกปิดเื่หนังสือสัญญาก็เพราะผู้เฒ่าหลี่สัญญาเอาไว้ว่าจะมอบเงินหนึ่งร้อยเหรียญให้เขา ตอนนั้นลูกชายของเขาป่วยหนักและ้าใช้เงิน เขาเห็นแก่เงินหนึ่งร้อยเหรียญจึงยอมทำหนังสือแยกบ้านปลอมขึ้นมาให้ฉบับหนึ่ง แต่ตอนนี้เขาไม่อาจนิ่งดูดายได้อีกแล้ว ผู้เฒ่าหลี่กับแม่เฒ่าหลี่รังแกหลี่หลุนเกินไป และเขาก็อยากหลุดพ้นจากคำขู่ของครอบครัวน่ารังเกียจนี้เต็มทีแล้ว
“เธอให้ลูกสาวไปตามฉันมาทำไมหรือ” หัวหน้าหมู่บ้านถามหลี่หลุน ความจริงเขาได้ฟังเื่ราวทั้งหมดจากหลี่ปิงปิงมาคร่าวๆ แล้วระหว่างที่เดินมา
“ไม่ใช่ลุงหลี่หรอกครับ แต่เป็ผมให้ปิงปิงไปเชิญคุณปู่มาต่างหาก” จางเป่าจินเหมือนถูกองค์ลงอีกครั้ง “เชิญคุณปู่เข้ามานั่งดื่มน้ำในบ้านก่อนดีไหมครับ”
“เธอเป็ใครหรือพ่อหนุ่ม” หัวหน้าหมู่บ้านหันไปมองจางเป่าจินอย่างพิจารณา ‘เ้าหนุ่มคนนี้คงเป็คู่หมั้นของปิงปิงสินะ ก็ดีเหมือนกัน...มีคนกล้าหาญอย่างนี้เป็หัวหน้าครอบครัว ต่อไปปิงปิงกับอาหลุนคงมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่านี้แน่’
หัวหน้าหมู่บ้านเดินตามจางเป่าจินเข้าบ้านไป ทั้งเขายังไม่ลืมไล่ชาวบ้านที่อยู่แถวนั้นให้กลับบ้านของตัวเองไปด้วย แต่มีหรือที่ชาวบ้านจะทำตาม มีเื่สนุกให้พวกเขาดู หลังจากนี้พวกเขาก็จะมีเื่ให้ได้นินทากันอีกหลายวันทีเดียว
“เฒ่าหลี่ นี่มันเื่อะไรกัน” หัวหน้าหมู่บ้านหันไปถามตาเฒ่าหลี่โดยตรง
“คืออย่างนี้ครับคุณปู่ ไอ้หน้าอ่อนนี่มันให้คนไปเชิญคุณปู่มาเพราะเื่หนังสือแยกบ้านของอารองน่ะครับ แต่ผมจำได้ว่าตอนที่อารองแยกบ้านออกไป ครอบครัวของเราไม่ได้ทำหนังสือพวกนั้นเลย” หลี่ตงเป็คนพูดขึ้นก่อน
“แล้วทำไมอยู่ดีๆ พ่อหนุ่มคนนี้ถึงพูดเื่หนังสือแยกบ้านขึ้นมาล่ะ” หัวหน้าหมู่บ้านหันไปหาจางเป่าจิน “เธอชื่ออะไรหรือพ่อหนุ่ม”
“จางเป่าจินครับ ผมชื่อจางเป่าจิน เป็คู่หมั้น...ไม่สิ...เป็ว่าที่คู่หมั้นของปิงปิงน่ะครับ” จางเป่าจินยิ้มตอบหน้าบาน ในเมื่อเขาควบคุมปากของตัวเองไม่ได้ ถ้างั้นก็พูดสิ่งที่อยากพูดออกมาให้หมดเสียก็สิ้นเื่
“อ้อ...เป็คนเปิดเผยดีเหมือนกันนะ งั้นเธอเล่าเื่ทั้งหมดให้ฉันฟังก็แล้วกัน”
“คืออย่างนี้ครับคุณปู่...” หลังจากนั้นจางเป่าจินก็เริ่มเล่าเื่ราวั้แ่ต้นให้หัวหน้าหมู่บ้านฟังอีกครั้ง ซึ่งทุกคนก็ไม่ได้ขัดคำพูดของเขาเลยสักคน “...เื่มันก็เป็อย่างนี้ล่ะครับ ผมเห็นว่าลุงหลี่กับปิงปิงลำบากใจกับเื่นี้มาก ผมก็เลยให้ปิงปิงไปเชิญคุณปู่หัวหน้าหมู่บ้านให้มาที่นี่น่ะครับ”
หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจ “ตาเฒ่าหลี่ ยายเฒ่าหลี่ กี่ปีมาแล้วที่พวกคุณทำเื่น่าอายอย่างนี้เพราะความโลภ ไหนๆ เื่มันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันจะเล่าความจริงทั้งหมดให้ทุกคนฟังก็แล้วกัน”
“หัวหน้าหมู่บ้าน! ถ้า...ถ้าคุณพูดเื่เมื่อก่อนออกมา ตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านของคุณก็ไม่เหลือแล้วนะ แล้วคุณก็จะถูกทางการจับไปขังคุกข้อหาปลอมแปลงเอกสารด้วย” ตาเฒ่าหลี่รีบพูดขึ้น
“ฉันไม่กลัวหรอก วันนี้ฉันตั้งใจจะพูดความจริงทั้งหมดออกมาอยู่แล้ว” หัวหน้าหมู่บ้านพูดอย่างจริงจัง “ตอนที่หลี่หลุนถูกแยกบ้านออกมา ความจริงแล้วตาเฒ่าหลี่กับหลี่ไหลไปหาฉันที่บ้าน พวกเขาเสนอเงินให้ฉันหนึ่งร้อยเหรียญเพื่อเป็ค่าตอบแทนในการทำเอกสารขอแยกบ้าน ในเนื้อความของหนังสือฉบับนั้นระบุไว้ชัดเจนว่าหลังจากแยกบ้าน หลี่หลุนกับหลี่ปิงปิงจะไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับบ้านใหญ่อีก ตอนนั้นฉันยอมตกลงทำเื่น่าอายอย่างนั้นเพราะฉัน้าเงินไปรักษาอาเหยียน หลังจากที่อาเหยียนรู้เื่เขาก็ไม่ยอมมองหน้าฉันอีก และไม่ยอมไปเรียนหนังสือต่อ ฉันตั้งใจไว้ว่าพอสารภาพเื่ทั้งหมดออกมา ฉันจะไปขอรับโทษกับตำรวจเพื่อเป็การไถ่โทษกับเื่ทั้งหมด”
เมื่อเห็นทุกคนตกอยู่ในความเงียบ จางเป่าจินก็ได้แต่หลับตาอธิษฐานอยู่ในใจจนแทบจะร่ำไห้ ‘สมองครับ ปากอันไพเราะของผมครับ พวกคุณผลักดันผมมาจนถึงตอนนี้แล้ว พวกคุณช่วยกรุณาร่วมมือกันให้ผมคลายจากสถานการณ์ชวนอึดอัดอย่างนี้ทีสิครับ’
“ผมขอดูหนังสือสัญญาฉบับนั้นได้ไหมครับ” หลี่หลุนพูดขึ้นทำลายความเงียบ ซึ่งหัวหน้าหมู่บ้านก็เอาหนังสือสัญญาฉบับนั้นส่งให้เขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ จะมีก็แต่สายตาของความเสียใจและความสำนึกผิด
หลี่หลุนอ่านเนื้อความในหนังสืออยู่หลายรอบก่อนที่จะส่งให้หลี่ปิงปิงและจางเป่าจินอ่านต่อ
“ฉันขอโทษนะอาหลุนที่ไม่เคยบอกเื่นี้กับเธอ และยังปล่อยให้ปลิงพวกนี้มาคอยสูบเืเธอกับปิงปิงอยู่หลายปี” หัวหน้าหมู่บ้านพูดขึ้นอย่างเสียใจ
“ไม่เป็ไรหรอกครับ รู้ตอนนี้หรือตอนไหนมันก็เหมือนกัน แต่ผมคิดว่าผมรู้ความจริงในวันนี้ดีกว่านะครับ เพราะถ้าเป็เมื่อก่อน ถึงแม้ผมจะรู้ว่าพ่อกับแม่ตัดขาดความสัมพันธ์กับผมไปแล้ว แต่คนโง่อย่างผมก็คงยึดถือคำว่ากตัญญูอย่างไม่ลืมหูลืมตาอยู่ดี” หลี่หลุนยิ้มให้หัวหน้าหมู่บ้าน ก่อนจะหันไปพูดกับตาเฒ่าหลี่และยายเฒ่าหลี่ “พ่อครับ แม่ครับ อยากอธิบายข้อความในสัญญานี้ให้ผมฟังสักหน่อยไหม”
“เอ่อ...คือ...” ตาเฒ่าหลี่พูดไม่ออก ถ้าเขายอมรับออกไป ชาวบ้านจะมองเขายังไง เขาไม่อยากเสียหน้า
แต่ยายเฒ่าหลี่กลับไม่เข้าใจสถานการณ์ เพราะนางมักจะกดขี่ลูกชายคนรองอยู่เป็ประจำ “จะต้องอธิบายอะไร ถ้าแกไม่แต่งนังตัวซวยนั่นเข้าบ้าน ป่านนี้เ้าใหญ่คงเรียนหนังสือจนได้เป็คุณครูไปแล้ว ดีที่มันตายไปก่อน ไม่งั้นมันก็คงจะถูกตัดสัมพันธ์ไปพร้อมกับสายเืชั่วๆ ที่อยู่ในตัวนังเด็กนั่นไปเหมือนกันนั่นล่ะ”
“แม่หมายความว่ายังไงครับ” หลี่หลุนระงับอารมณ์ถาม
“ฉันไม่ชอบที่แกแต่งกับเมียของแก เพราะเมียแกมันคือตัวซวย พอแกแต่งมันเข้ามา เ้าใหญ่ก็สอบเป็ครูไม่ผ่าน พ่อแกก็เจ็บป่วยจนไปทำงานในไร่ไม่ได้ เื่แย่ๆ ในบ้านเราก็เป็เพราะนังนั่น หมอดูบอกไว้ถูกทุกอย่าง และลูกสาวของแกมีสายเืของนังนั่นอยู่ ฉันจะเก็บมันไว้ทำไมล่ะ แยกบ้านพวกแกไปแล้วก็ตัดสัมพันธ์กันให้ขาดไปเลย เป็ตายยังไงก็ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก”
“แต่คุณย่าก็ยังคอยมายุ่งและมาขโมยของในบ้านของเราอยู่ตลอด คุณย่าไม่กลัวว่าตัวเองจะซวยอีกแล้วหรือคะ” หลี่ปิงปิงพูดขึ้นอย่างไม่เกรงใจ ั้แ่เธอข้ามมาอยู่ในยุคนี้ เธอกับพ่อก็ถูกคนพวกนี้เอาเปรียบอยู่ทุกวัน เธอตั้งใจว่าจะทำให้พ่อค่อยๆ เปลี่ยนความคิดเื่ความกตัญญู แต่พ่อของเธอถูกปู่กับย่ากดขี่มาตลอดชีวิต เธอจึงอยากสอนให้พ่อลุกขึ้นสู้อย่างช้าๆ แต่ในเมื่อวันนี้โอกาสมาถึงแล้ว เธอก็ไม่เป็ต้องเกรงใจ และเธอจะทำให้พ่อของเธอเห็นว่าแท้จริงแล้วคนพวกนี้ไม่เคยนับพวกตนเป็คนในครอบครัวเลยสักครั้ง
“แกกล้าย้อนฉันหรือนังเด็กเลว” ยายหลี่ะโด่าหลานสาว
“ปิงปิง!” หลี่หลุนทำเสียงดุ หากวันนี้จะต้องแตกหักกันจริงๆ เขาก็ไม่อยากให้ลูกสาวเป็คนออกหน้า เธอมาแบกรับกับชื่อเสียงที่ไม่ดีไม่ได้
“แต่ว่าคุณพ่อ...” หลี่ปิงปิงมองพ่ออย่างน้อยใจ
“คุณรอก่อนเถอะนะ ผมว่าลุงหลี่แกคงคิดอะไรอยู่แน่ๆ” จางเป่าจินเตือน
“พ่อกับแม่อยากตัดสัมพันธ์กับผมจริงๆ ใช่ไหมครับ” หลี่หลุนถามขึ้น
“เป็เื่เข้าใจผิดกันทั้งนั้น และหนังสือสัญญาฉบับนั้นมันก็ใช้ไม่ได้ผลหรอก พวกเรากลับมาเป็ครอบครัวกันเหมือนเดิมก็แล้วกัน แล้วแกสองคนก็ย้ายของกลับไปอยู่ที่บ้านได้แล้ว” ตาเฒ่าหลี่รีบพูดตัดหน้าภรรยา เขาไม่อยากเสียหน้าไปมากกว่านี้แล้ว
“แต่ฉันอยากตัด” ยายหลี่พูดขึ้นอย่างไม่ยอมเช่นกัน
2K
![[จบ] เจ้าสำนักสาวไลฟ์สดปลดล็อกพลังสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705485338_89764610.webp)
